Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα by Nausika. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα by Nausika. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 11 Οκτωβρίου 2013

just random thoughts

I still remember his roaring. He growled like an animal and then dropped the shoe laces he was holding. There was a sudden jerk and then nothing.

It smelled of alcohol and piss, that doorstep he was calling home. Maybe it wasn't even his home, just a shelter for the night, a pass time in the other dimension. Greasy hair, untidy, long. A stubble, couple of wrinkles, a weird hat. No name, just a description. A forgotten coat from times long past, hole shoes that had roamed over the unwelcoming side of Athens, that of more sadness, some could say weakness or misery. That of more loneliness.
His eyes were fixed in the corner, I always wondered if it was the 3 policemen few steps away he had spotted. Dry tongue, heavy breathing, an empty injection.

Bam. Sirens. Someone had called an ambulance. People moving, people being (re)moved. The policemen might have noticed something. Slight uproar. I need water. The shoe laces stood there alone, their owner missing. It took me some time to realise. He was dead.

It was the first time I saw a person dying in front of me. It was so calm, life seemed like a fairy passing by, lingering around for a second and then cointinuing to her unknown final destination. But at the same time, so violent. The fairy was self-conflicted. And I was just standing there. Don't go. Please don't go, please not infront of me...

What is life? I don't know. I'm just standing now on my bed, looking at the ceiling after a crappy day of moving around and accomplishing nothing and crying. I just want to let go the pressure.

What is life? My friend told me she had tried to commit suicide when she was in high school, I was appalled. It can't be, she's trolling me. Then what are these cuts? The green tea evening ended up as a huge discussion. It's not your fault, I said. It's not your fault, don't let go. She smiled and told me to copy the lectures schedule.

That was two days ago.

Rain. Leaves like carcasses. A nightline training email. A sign near loveshack "don't do drugs". "The big issue", an old man playing the flute, an out of tune voice singing for money. Macklemore's 'otherside' on my iphone.

Please don't go. Feels like I sometimes reiterate this phrase as a reminder to myself, don't let go.
Everything is going to be ok. I don't want any more suffering, I wish I could just walk around the world hugging people. Someone told me that hugs are the best medicine-because one size fits all. I think, when I hug someone I can feel their pulse, their energy. You see sometimes a tap in the head, a silent stroll, a night under the stars can be so helpful.
I still don't know what's life. But this roar, the living corpses, the despair, don't give up. And to myself, don't let go either. Tomorrow is a new day.


P.S.1. "Nothing is permanent in this wicked world, not even our troubles."

Υ.Γ.2. Θα ήθελα να γράψω κάτι πιο ευχάριστο μετά από τόσο καιρό αλλά πραγματικά ένιωσα περισσότερο σα να κρατάω ημερολόγιο μετά από μια δύσκολη βδομάδα :/



Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2011

"Ο βράχος και η θάλασσα" by Nausika


Από το φετινό καλοκαίρι, μία σκηνή θα μου μείνει χαραγμένη στο μυαλό. Ο βράχος και η θάλασσα, στα Νωπήγεια της Κρήτης.

Για τον Ελύτη ίσως κάποτε ο βράχος ήταν κοπέλα με σύζυγο ναυτικό, για τον Σολωμό μπορεί ο ίδιος βράχος να ήταν το στεκόμενο στο δρόμο του εμπόδιο από τη μία όχθη στην άλλη μα εκείνη τη μέρα, στη φουρτουνιασμένη θάλασσα, για μένα ο βράχος ήταν φωνή.


Η θάλασσα αμετανόητη έσκαγε πάνω στο βράχο. Ανελέητα. Χωρίς υποχωρήσεις. Κι η πέτρα έμοιαζε ατάραχη με μια πρώτη ματιά. Μα για δες, δες τα φαγώματα τα ακριανά. Δες τα σημάδια του αιώνιου και ακήρυχτου πολέμου. Ο βράχος όμως στεκόταν ορθός ακόμη και τα κύματα είχαν λυσσάξει. Άφριζαν απ' τη μανία τους. Κι όλο καλούσαν ενισχύσεις γείτονές τους κι όλο και ανανέωναν τις επιθέσεις τους. Ο βράχος από την άλλη, περίμενε. Δεν ήθελε να φύγει ή μπορεί η φυγή να ήταν αδύνατη τη συγκεκριμένη στιγμή. Δεν ξέρω. Μούγκριζε όμως. Κι όσο περισσότερο τον έτρωγε η αλμύρα των κυμάτων, ύπουλη, εχθρός υποχθόνιος με προσωπείο του νερού τόσο αυτός μούγκριζε και θέριευε η φωνή του. Άρπαζε τον αέρα και τον έκανε ενισχυτή ήχου μέσα από τις χαραματιές. Σε έναν τέτοιο πόλεμο η πέτρα μοιάζει χαμένη. Ο βράχος γίνεται κατοικία φυκιών, αχινών και πεταλίδων πριν αρχίσει να διαλύεται. Επίδοξοι κοιλιόδουλοι κυνηγάνε τις πεταλίδες και τους αχινούς που με ύφος χιλίων καρδηναλίων έχουν εγκατασταθεί και δίχως το παραμικρό δικαίωμα, παρασιτούν στο βράχο ισχυριζόμενοι όμως ότι είναι μέρος του. Ή έτσι θέλει να πιστεύουμε η θάλασσα. Σπρώχνει τους αχινούς ώστε αυτοί να κολλήσουν ισχυρότερα πάνω στην αδύναμη να αντιδράσει πέτρα. Στα φύκια γλιστράνε οι άμαθοι και πέφτοντας βρίζουν τα βράχια τα απότομα. Κι η θάλασσα γελά βλέποντας τα "χαϊρια" του αντιπάλου κι αναθαρρεύει. Κι ο βράχος σιωπά. Και τα χρόνια περνούν.

Υπομονή.

Υπομονή;

Υπομονή!

Η θάλασσα όλο κερδίζει έδαφος. Τελευταία μάλιστα αυξάνει λένε η στάθμη της λόγω κλιματικών αλλαγών. Οι νόμοι της φυσικής εξακολουθούν να ισχύουν. Ο βράχος, πληγώνεται τώρα πολλαπλά.

Και στέκεται. Ακόμη και η τελευταία πνοή μετράει. Η θάλασσα δε θα νικήσει. Η θάλασσα δεν ---

Υπομονή.

Μα πώς, δεν τον βλέπεις, κοντεύει να πεθάνει. Αυτό δεν είναι υπομονή, αυτοκτονία είναι!

Υπομονή!

Μα τι περιμένει πια; Μ' εκνευρίζει. Τόσους αιώνες τα ίδια και τα ίδια. Ο δίπλα βράχος κιόλας λύγισε, δες δεν υπάρχει πια.

Υπομονή!

Αει χέσε μας, δεν το αντέχω τέτοιο μαρτύριο κι αυτός ο αέρας, παντού λες και βρίσκεται και μου έχει πάρει τ' αυτιά.

Υπομονή, δε θα χάσει!

Καλά ορέ ζουρλάθηκες, γκαβός είσαι κοίτα, ΚΟΙΤΑ, έφυγε και το τελευταίο κομμάτι πέτρας κι η θάλασσα πανηγυρίζει. Νίκησε φωνάζει, νίκησε!

Κι όμως, η θάλασσα δε νίκησε. Ο στρατευμένος βράχος την αντιμετώπισε στα ίσα και στο τέλος, αυτός θα φορέσει το στεφάνι της ελιάς.

Γιατί η θάλασσα, μέσα στη βιασύνη και την αγριότητά της δεν πρόσεξε την άμμο από κάτω της. Κι έτσι, ενωμένοι οι βράχοι του κόσμου, γέλασαν τελευταίοι.

Θα τον αλλάξουμε τον κόσμο, act and see.


by Nausika

Τρίτη 14 Ιουνίου 2011

"ο Φάρος" by Nausika



Ξέρω ότι σχεδόν κανείς δεν πρόκειται να το διαβάσει, όμως αισθάνομαι ότι έχω υποχρέωση να το πω.

Εχθές ήταν η τελευταία μέρα που πέρασα το κατώφλι του σχολείου μου, όντας μαθήτρια. Έδινα Λογοτεχνία και Βιολογία. Έπαιρνα τα τελευταία πράγματα που είχε να μου προσφέρει η ιδιότητά μου του μαθητή: κόλλες αναφοράς, ερωτήσεις προς απάντηση και βαθμούς. Κι ένα "καλό καλοκαίρι" σε όσους έβλεπα. Έρχονταν οι καθηγητές μήπως έχουμε απορίες, κι ήθελα κάτι να βρω να ρωτήσω, γιατί γνώριζα ότι ήταν η ύστερη φορά που θα είχα τη δυνατότητα να το κάνω. Μα σα να είχαν στερέψει όλες οι ερωτήσεις του κόσμου εκείνη τη μέρα κι εγώ κοιτούσα κάπως αμήχανα τα ζητήματα για τους "ήρωες που προχωρούν στα σκοτεινά" και το λόγο της βιομάζας των υδρόβιων πτηνών ως προς τα μεγάλα ψάρια, στη δοθείσα τροφική αλυσίδα.

Είναι αυτό που αφήνεις πίσω κι αυτό που ξετυλίγεται μπρός σου, μία νέα πρόκληση γεμάτη προκλήσεις. Την αποδέχεσαι με ενθουσιασμό και πικρία, μια περίεργη πικρία, αλλόκοτη.

Και θυμάσαι. Πώς έφτασες εκεί.
Και καταλαβαίνεις για άλλη μια φορά, τι υπήρξε για σένα ο Φάρος.

Ο Φάρος. Το πρώτο αποτέλεσμα της πρόχειρης αναζήτησής μου στο google ορίζει το φάρο ως εξής: "Φάρος (lighthouse) ονομάζεται ένα ειδικής και τυποποιημένης κατασκευής κτίσμα που οικοδομείται σε διάφορα σημεία των ηπειρωτικών η νησιωτικών ακτών ή και επί βραχονησίδων στο επάνω μέρος του οποίου φέρεται ειδικός μηχανισμός που φωτοβολεί (εκπέμπει), συνήθως περιοδικό φως, χαρακτηριζόμενο εκ του σκοπού του ως ιδιαίτερο βοηθητικό μέσο στην ασφαλή ναυσιπλοϊα. Με το όνομα φάρος χαρακτηρίζεται τόσο το κτίσμα όσο και η μηχανή ακτινοβολίας που είναι εγκατεστημένη σε αυτό."

Στην ιστιοπλοϊα, κάποιες μέρες που μέναμε στη θάλασσα μέχρι να νυχτώσει κι ο αγέρας έπιανε τα 7 μποφόρ, μας έλεγαν αν χαθούμε να κοιτούμε προς το φάρο.

Υπήρχαν δύο φάροι στο Μικρολίμανο: ο πράσινος κι ο κόκκινος. Πειραιάς γαρ και τα χρώματα των "αιωνίων αντιπάλων" είναι παντού.

Ο κόκκινος φάρος ήταν παλαιότερος του πράσινου, ή έτσι πιστευόταν, το εκπεμπόμενο φως ήταν δυσδιάκριτο. Οι περισσότεροι, λοιπόν, αγνοούσαν την ύπαρξή του και κοιτούσαν τον πράσινο φάρο κάθε φορά που θέλανε να οριοθετήσουν μια περιοχή.

Και μετά ήρθε η καταιγίδα. Στους αγώνες λίγοι προσέχουν τι γίνεται γύρω τους, πολλοί λιγότεροι ενδιαφέρονται για αυτό που βλέπουν γύρω τους και ελάχιστοι τείνουν χείρα βοηθείας σε όσους το έχουν ανάγκη. Σ' εκείνη την καταιγίδα τρέχαμε ranking list. Η καινούργια ομάδα των laser 4.7, μεταξύ των οποίων κι εγώ, άπειροι στα trimming του laser, δεν είχαμε ρυθμίσει σωστά το πανί και μπάμ, η σκότα μπερδεύεται και το σκάφος τουμπάρει. Η μάτσα γυρνάει απότομα, τραβάει τα ράουλα άγρια και η σκότα κόβεται. Ανήμποροι να ξετουμπάρουμε το σκάφος οι 3 τουμπαρισμένοι, παρασυρόμαστε από το κύμα και συνεννοούμαστε να δέσουμε τα σκάφη και να αρχίσουμε τα σφυρίγματα για έκκληση βοήθειας.

5 λεπτά.
10 λεπτά.
Κανείς.

Είχαμε παρασυρθεί σε τέτοιο σημείο όπου και να θέλαμε να ακουστούμε ήταν αδύνατο.
Βουτήξαμε βγάζοντας τα σωσίβια προς διευκόλυνση των κινήσεων και σέρνοντας τα αναποδογυρισμένα σκάφη βάλαμε πλώρη για τον πράσινο φάρο. Ο ουρανός είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει και σε λίγο βλέπαμε από μακριά φουσκωτά σκάφη να διασχίζουν την πορεία. Μας έψαχναν.

Σκοτείνιασε και ο πράσινος φάρος δεν έλεγε να ανοίξει. Φοβηθήκαμε γιατί ερχόταν μπουκαδούρα, ο αέρας ηρεμούσε αλλά ο νοτιοανατολικός θα μας απομάκραινε από το λιμάνι.
Συζητούσαμε να αφήσουμε πίσω τα σκάφη, να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια και να κολυμπήσουμε όσα χιλιόμετρα απομένουν. Ήμασταν έτοιμοι να το πράξουμε, ξεκινήσαμε να κολυμπάμε μέχρι που είδαμε ένα φως. 'Ηταν ο κόκκινος φάρος. Το φως του μας κάλυψε και σε 10 λεπτά τα προπονητικά σκάφη μας είχαν εντοπίσει. Οι ανακουφισμένες βρισιές των προπονητών "διαολεμένα κωλόπαιδα τσακιστείτε ανεβείτε μη σας αρχίσω στις σφαλιάρες, με κοψοχολιάσατε ηλίθια" ακούστηκαν σα μια ζεστή κουβέντα. Γυρίσαμε να κοιτάξουμε τον κόκκινο φάρο. Ποτέ δε μας είχε χαρίσει το φως του τόσο απλόχερα, όσο όταν τον είχαμε ανάγκη.

Όπως και ο Δάσκαλος. Ο άλλος Φάρος. Στέκεται δίπλα σου με το δικό του τρόπο. Δίνει εναύσματα να προχωρήσεις, σε εμπνέει πολλές φορές δίχως ο ίδιος να το καταλαβαίνει. Στεναχωριέται, γελάει, εκνευρίζεται, απομονώνεται, δημιουργεί, γιατί είναι κι αυτός ένας άνθρωπος. Και μέσα από τη διάθεσή του, ξεπροβάλλουν χίλιες άλλες διαθέσεις.

Κι εμείς από κάτω, προσέχουμε, απαξιούμε, συμπάσχουμε, κοροϊδεύουμε, βαριόμαστε, ενθουσιαζόμαστε. Γιατί είμαστε άνθρωποι.

Μα σαν πέσουμε, σαν τουμπάρουμε - ίσως να μην το νιώσουμε καν και νομίσουμε πως συνεχίζουμε σωστά την πορεία μας -, θα είναι εκεί να μας συμβουλέψει, πάλι με το δικό του τρόπο. Ίσως δεν τον ακούσουμε, ακολουθήσουμε το κεφάλι μας - σε ποιον δεν αρέσουν τα βραδινά μπάνια, ακόμη κι αν ξυπνήσει με ψύξη -, ίσως γελάσουμε μ' αυτό το μυστήριο χαμόγελο όταν ξέρουμε κατά βάθος, μα αρνούμαστε να παραδεχτούμε ή συζητάμε ακόμα με τον εαυτό μας για το σωστό και το λάθος.

Ο Δάσκαλος θα είναι εκεί, ο άνθρωπος θα είναι εκεί μαζί του. Με τις τόσες γνώσεις θα σε κοιτάξει και θα σου επισημάνει το σφάλμα σου.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Δάσκαλο, λοιπόν.
Ευχαριστώ Άντα, ευχαριστώ Ελεάνα Κουλάκου, ευχαριστώ Φώτη Κούσουλα, ευχαριστώ Κατερίνα Μποζώνη, ευχαριστώ Παναγιώτη Παγώνη, ευχαριστώ Ευτυχία Γερονικολού, ευχαριστώ Αλέξανδρε Μαναρίδη, ευχαριστώ Χρίστο Σούλιο, ευχαριστώ Βιργινία Χριστούλα, ευχαριστώ Σύλβια Αξιώτη, ευχαριστώ Χριστίνα Μπενέκη, ευχαριστώ Γιώργο Δομεστίνη, ευχαριστώ Νίκο Καλογερά, ευχαριστώ Γεωργία Σακκά, ευχαριστώ Ηλία Τζαβιδόπουλε, ευχαριστώ Βασιλική Αραπάκη, ευχαριστώ Αργύρη Ψαλίδα, ευχαριστώ Μίκα Αλεξάκη, ευχαριστώ Τεύκρο Μιχαηλίδη, ευχαριστώ Λίλλιαν Αγαπαλίδου, ευχαριστώ Μαρία Χρηστίδου, ευχαριστώ Λαύρα Σαμαρά, ευχαριστώ Αντιγόνη Χατζηνικολάου, ευχαριστώ Βασίλη Καρσιώτη, ευχαριστώ Νίκο Κολλάρα, ευχαριστώ Αναστάση Ιωάννου, ευχαριστώ Νικόλα Ανδρικόπουλε, ευχαριστώ Δημήτρη Γιαμούρη, ευχαριστώ Γιώργο Φραγκουλόπουλε, ευχαριστώ Νίκο Σωτηρίου, ευχαριστώ Έφη Αλεξίου, ευχαριστώ κυρία Κίτσιου και κα. Βλάχου που ποτέ δεν έμαθα το μικρό σας, ευχαριστώ Σωκράτη Κουγέα αν και δε σε είχα ποτέ καθηγητή.

Και περισσότερο ευχαριστώ την Κατερίνα Σωπήλη, την Κλαίρη Χριστοδούλου, τη Μαρία Λαπατσάνη, τον Βασίλη Καραμαούνα και τον Δημήτρη Κοκκώνη, γιατί πίστεψαν σε εμένα όταν εγώ δεν πίστευα στον εαυτό μου και γιατί ήταν αυθεντικοί σε ό,τι έκαναν.

Να ξέρετε ότι αυτή που είμαι σήμερα, οφείλεται σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό στη δική σας προσπάθεια.

Κι αν έκανα λάθη, αν δε σας άκουσα, αν εναντιώθηκα στα αυτονόητα και πήγα κόντρα σε ό,τι δεν έπρεπε, είναι γιατί δεν περπατάω ξυπόλητη στ' αγκάθια, παρά δοκιμάζω τα καινούργια μου παπούτσια. Είμαι κι εγώ ένας μαθητευόμενος ξεροκέφαλος μάγος :-)

Ανοίγουμε πανιά λοιπόν. Εμπρός για νέες θάλασσες.
Ας ελπίσουμε, στην καταιγίδα να υπάρχει κάποιος φάρος, τόσο φωτεινός, όσο εσείς.

Σας ευχαριστώ απ' την καρδιά μου και δε χανόμαστε. Άλλωστε, ένα μέρος σας είναι μέρος μου.

Με αγάπη, Ναυσικά.




by Nausika

Σάββατο 28 Μαΐου 2011

Under Consent of the King



You, you
illegal you
innocent you
yet that guilty you
social transformation they say,
monetary systems
you gotta get permission
gotta get permission from the King
under consent of the king,
you breathe,
under consent of the king,
you live
under consent of the king
you dare
under consent of the king
you stare
how fucking fool of you,
they made a tool outta you,
yet you do dream of a better future
under consent of the king
yeah under consent of the king
the king you never wished but rules you
a king you never wished and fools you
'cause under consent of the king,
you breathe,
under consent of the king,
you live
under consent of the king
you dare
under consent of the king
you stare
so if that's your King,
Fuck your King
Under his Consent,
of course...

Ωραία, τέλος το ημερήσιο ξέσπασμα. Πάω για διάβασμα για να μπορώ αύριο να κριθώ άξια του τίτλου μου: Καναπεδοκένταυρος...


by Nausika

εδιτ: για να καταλάβετε καλύτερα τον τίτλο και τους συνειρμούς, μία πιθανή ερμηνεία του fuck ήταν Fornication Under the Consent of the King.

Πέμπτη 5 Μαΐου 2011

Ο Μπιν Λάντεν πέθανε

Ο Μπιν Λάντεν πέθανε.

Ναι. Όπως πέθανε μια μέρα νωρίτερα ο Ernesto Sabato, φυσικός και συγγραφέας από την Αργεντινή του οποίου το βιβλίο "Uno y el Universo" ήταν από τα πρώτα που διάβασα με την είσοδό μου στο Λύκειο. Αλλά γι' αυτόν δε μίλησαν τα δελτία ειδήσεων. Δεν έγραψαν οι εφημερίδες, τα blogs, το facebook, το twitter, οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης.

Ο Μπιν Λάντεν πέθανε.

Ο τρομοκράτης.

Αποσβολωμένη παρακολουθώ την ομιλία του Ομπάμα: "Good evening. Tonight I can report to the American people and to the world that the United States has conducted an operation that killed Osama Bin Laden, the leader of Al Qaeda, and a terrorist who is responsible for the murder of thousands of men, women and children." Τον ακούω να μιλά για την 11η Σεπτεμβρίου, με επιτηδευμένα κοντρολαρισμένο συναισθηματισμό, τόσο όσο χρειάζεται για να καρφωθείς στο λόγο του και να μην τον ψάξεις παραπάνω.

"Nearly 3.000 citizens taken from us, leaving a gaping hole in our hearts".

Και έξω από το Λευκό Οίκο, δάκρυα χαράς και συγκίνησης από όλους.

Ξεχάσαμε. Πόσο κόστισε και πόσο θα κοστίσει ένας πόλεμος δίχως αρχή και τέλος. Στα κανάλια έγινε η είδηση της ημέρας. Η είδηση της εβδομάδας. Τα παγκόσμια προβλήματα είναι ανύπαρκτα. Ο άστεγος στο παγκάκι της στάσης του Χ14 στο Σύνταγμα είναι ανύπαρκτος. Η ηλικιωμένη κυρία που σκόνταψε περνώντας το δρόμο - κι εγω έντρομη την παρακολουθούσα από την απέναντι πλευρά - σκυμμένη να βήχει, εξηγώντας μου μόλις έσπευσα να βοηθήσω ότι δεν μπορεί να πληρώσει τα φάρμακα και το ταμείο Αγροτών δεν την καλύπτει, δεν υπάρχει για τον κόσμο. Είναι όλοι απασχολημένοι πανηγυρίζοντας την "ήττα της τρομοκρατίας".

Ποιός είναι ο τρομοκράτης;
Aυτός που μισεί;
Αυτός που τον μισούν;
Χιλιάδες βόμβες πέφτουν καθημερινά. Δεν τις ακούω αλλά o απόηχός τους με φτάνει. Τα αυτιά μου πονάνε και δεν ξέρω τι να πρωτοπιστέψω.

Ο Μπιν Λάντεν πέθανε.

Good guys. Bad guys. Labelling everything. Labelling everyone.
Σωτήρες του κόσμου. Πριν από κάτι μήνες, πέτυχα το εξής στο περιοδικό TIME:


"What happens if we leave Afghanistan" αλήθεια; Γι' αυτό μένετε, ε;

Αυτός ο ψευτοανθρωπισμός μας με σκοτώνει. Ξαφνικά χωρίζεται στα δυο η υδρόγειος. Η γεωγραφία όπως την ήξερα δεν υφίσταται. Η "μαμά-Δύση" - όπως συχνά έχω ακούσει να λένε - φροντίζει τα ασθενικά "παιδιά της". Δίνοντάς τους να πιουν δηλητήριο. Και περηφανεύεται μόλις καταφέρει να σκοτώσει ένα εξ' αυτών μετά από σπασμούς του μελλοθανάτου που την πλήγωσαν.

Μου θυμίζει άλλες περιόδους της Ιστορίας. Ψάχνω τις πηγές στις σταυροφορίες. Το σκονισμένο μου βιβλίο από πέρυσι έχει την απάντηση:

"Γενναιότατοι στρατιώτες... Μην αφήνετε να σας κρατήσει στην πατρίδα ούτε η ιδιοκτησία ούτε η οικογενειακή φροντίδα. Γιατί αυτή η χώρα, που περιβάλλεται από όλες τις μεριές από θάλασσα και οροσειρές, είναι υπερπλήρης από σας. Δεν της περισσεύουν τα πλούτη. Μόλις και μεταβίας μπορεί να θρέψει αυτούς που την καλλιεργούν. Γι' αυτό αλληλοτρώγεστε και σπαράζεστε μεταξύ σας. Πάψτε πια τις εχθρότητες, ας σταματήσουν οι διαφωνίες κι ας πάρουν τέλος οι πόλεμοι μεταξύ σας. Αφήστε κάθε μίσος και διχογνωμία να κοιμηθούν. Πάρτε το δρόμο για τους Αγίους Τόπους, ελευθερώστε αυτή τη γη από το γένος του Διαβόλου και υποτάξτε τη σε σας. Η βασιλική πόλη (Ιερουσαλήμ)... είναι τώρα αιχμάλωτη από τους εχθρούς της και έχει υποφέρει τόσο... ώστε να καταργηθεί η λατρεία... Γι' αυτό το λόγο αναλάβετε αυτό το ταξίδι για την άφεση των αμαρτιών σας και εξασφαλίστε την αθάνατη δόξα του Βασιλείου των Ουρανών".

Τα ίδια. Παραλλαγμένα. Τα παραλλαγμένα ίδια. Η ιστορία επαναλαμβάνεται καθώς λένε. Και μαζί της, επαναλαμβάνονται τα λάθη. Μαζί της επαναλαμβάνεται η Βία. Η Δίψα. Η Εξουσία. Ο Πόλεμος. Σε έναν κόσμο της μειοψηφίας, η πλειοψηφία είναι πιόνι. Πάει στο σχολείο, αν είναι μπαίνει στο Πανεπιστήμιο να σπουδάσει, πιάνει δουλειά, ανεβοκατεβαίνει το δρόμο αγχωτικά, σκάβει στα χωράφια με τα χέρια, χτίζει κρησφύγετα, μαθαίνει να βρίζει δίχως να μιλά, μαθαίνει να μισεί και να κατηγορεί. Πεθαίνει γι' αυτό το μίσος της, "δοξασμένα".

"Operation Enduring Freedom". Enduring Freedom is far more difficult than one could possibly imagine.

H Eλευθερία - κάθε είδους - είναι ακριβή. Και "ένα το χελιδόνι". Μα το χελιδόνι είναι μεταναστευτικό πουλί. Kαι σύρει τα φτερά του σε άλλους τόπους, όταν έρχεται χειμώνας...

Ο Μπιν Λάντεν πέθανε.

Μπορούμε να βαυκαλιστούμε με την ιδέα της νίκης, για λίγο τουλάχιστον.



"Another head hangs lowly,
child is slowly taken,
and the violence cause of silence,
who are we mistaken?
But you see it's not me, it's not my family,
in your head, in your head they are fighting
With their tanks and their bombs,
And their bombs and their guns,
In your head, in your head, they are crying."

Μα περισσότερο, μπορούμε να ονειρευτούμε. Οφείλουμε να ονειρευτούμε. Να μην παρασυρθούμε από παλαμάκια και χειροκροτητές. Άλλωστε, πιόνι γίνεται κάποιος μόνο αν ο ίδιος το αποδεχθεί ως μοναδική λύση εκείνη τη στιγμή. Θέλω να πιστεύω, ότι δεν είναι η μοναδική λύση. As long as we can dream!




by Nausika

Σάββατο 30 Απριλίου 2011

"Χρόνια μας πολλά !" by Nausika



Είναι Σάββατο 30 Απριλίου 2011. Ώρα εκκίνησης: 1:15. Ώστε πέρασαν κιόλας 75 λεπτά. Κι έκλεισαν 2 χρόνια.

Στο γλέντι ήρθα στις 5 Απριλίου του 2010. Δε θυμάμαι πώς ακριβώς έγινε. Οι γιατροί μιλάνε για εγκεφαλικό. Ίσως και να έχουν δίκιο. Ένα σχόλιο, ένα μήνυμα, μια ανάρτηση και κάπως έτσι βρέθηκα κι εγώ μπλεγμένη.

Μπλεγμένη σε μια μαφία αλλόκοτη, με φλαμένκα, με dudezz, με "γρήγορες" σκέψεις. Με προβληματισμούς (μακαρονάδα ή πίτσα), με χιούμορ (Chuck Norris excluded) και προπάντων με φιλική ατμόσφαιρα. Τόσο φιλική, που άντεξε όλες μου τις αναρτήσεις. (Κι αυτός ο Δομήνικος πια, μόνο καλά λόγια ξέρει να λέει ;!;)

Τι μπούρδες λέω πάλι βραδιάτικα; Δε θέλω ούτε μελό, ούτε μελομακάρονα, ούτε κουραμπιέδες.
Αλλά σας ευχαριστώ.
Άντε να τελειώνουν κι οι Πανελλαδικές, να σας φτιάξω και στήλη :P


Ναυσικά, η εκ των θαλασσών.

Ώρα λήξης: Όσο πάει, κι ακόμη παραπέρα.


by Nausika

Δευτέρα 25 Απριλίου 2011

Ειδήσεις, Ηδύσεις και άλλες διαφημίσεις


"We are animals". Ψάχνω να βρω κι εγω το animal που με αντιπροσωπεύει, μα το μόνο που διακρίνω στην εικόνα της διαφήμισης της Wrangler είναι τα πόδια ενός τύπου να σπάνε ένα τζάμι. Με τα παπούτσια wrangler. Ε όχι κύριε, συγγνώμη κιόλας αλλά δεν είμαστε ζώα. Είσαι ζώον, που μου έβαλες το παπούτσι για να σπάσεις τζάμι, υπάρχουν και οι πέτρες. Λίγο παρακάτω, και "δεν αισθάνομαι, είμαι κερδισμένη". Έτσι λέει τουλάχιστον το 777red.gr. Mπα, θα μπέρδεψε τη σύνταξη ο κύριος διαφημιστής. Μήπως εννοεί, "δεν είσαι, αισθάνεσαι κερδισμένη"; Να μη σχολιάσω το 777. Δε φτάνει που με τσαντίζει η δημόσια διαφήμιση τυχερών παιχνιδιών, μου θυμίζεις και τον Ολυμπιακό. Να ήταν καμία ΑΕΚ, να ήταν κανένας ΠΑΟΚ να πω πάει στα κομμάτια. Μα Ολυμπιακός; ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ; Ωχ, ωχ ακριβώς δεξιά έχουμε την ανταγωνίστρια της Τζούλιας. Βαμμένη φουλ, με σλόγκαν "παίξε όπως είσαι", κρατώντας τέσσερις άσσους στο χέρι. Α, κρίμα, έχω royal flush.


Δίψασα. Λέω να δροσιστώ με μια λεμονάδα από το περίπτερο. Στο μπουκάλι αναγράφεται: "Τώρα με περισσότερες φυσαλίδες και πιο έντονη γεύση λεμόνι". Το διοξείδιο του άνθρακα δίνει και παίρνει, αυτό το ήξερα. Αλλά το ότι η λεμονάδα μου θα είχε πιο έντονη γεύση λεμόνι, ε αυτό ήταν απροσδόκητο! Λεμονάδα με γεύση λεμόνι; Ούτε σε ταινία επιστημονικής φαντασίας. Νιώθω ευγνωμοσύνη που δύναμαι να αγοράσω λεμονάδα με γεύση λεμόνι, εγω, η τιποτένια. Ae sihtir. Και όχι, δε θα πάρω ούτε πορτοκαλάδα. Τσαντίστηκα. Ούτε κόκα κόλα θα αγοράσω. Κάθε φορά που βλέπω αυτή τη μάρκα θυμάμαι τη διαφήμιση επιχείρηση Rambo number 4 ή πώς την κοπανάμε από το σπίτι της κοπέλας μας μόλις εμφανιστεί ο πατέρας της. ΕΛΕΟΣ.

Με νερό θα τη βγάλω. Και θα βγω και κερδισμένη, μιας που στο νερό ο ΦΠΑ δεν αυξήθηκε.

Αλλά είναι ώρα να γυρίσω σπίτι. Να πάρει, μόλις έφυγα από το περίπτερο και συνειδητοποιώ ότι δεν έχω τη μηνιαία μου κάρτα μεταφορών για τις αστικές συγκοινωνίες. Damn! Τρέχα πάλι πίσω.

- Ε, γεια σας και πάλι, μήπως θα μπορούσα να έχω ένα μειωμένο εισιτήριο;

- Μειωμένο είπατε;

- Μάλιστα

- Τί εισιτήριο;

- (;;;) Λεωφορείου (;;;;)

- Απλό ή πολλαπλών διαδρομών;

- Εεεε, ένα ξέρω ότι υπάρχει, απλό.

- Άρα μίας διαδρομής

- Ναι!

- Όχι τρένο ή τρόλλεϋ, μόνο λεωφορείο;

- Μάλιστα

- Ένα, είπατε

- (12#$$^#@3ερφ , ψυχραιμία Ναυσικά) Ένα, ένα. Θέλετε μήπως να σας πω και τι χρώμα βούλες θα έχει;

- Τι πράγμα;

- Τίποτα, τίποτα, ευχαριστώ.

Βαθιές ανάσες, πέρασε κι αυτό. Ας περιμένω στη στάση του 524.

Ένα τέταρτο.

Μισή ώρα.

(συχνότητα δρομολογίων, 15 λεπτά)

40 λεπτά.

Τα νεύρα μου. Θα πάω με τα πόδια. Η παρδαλή κυρία με το σκύλο δε μ' αφήνει να σηκωθώ. Έχει αραδιάσει και τα ψώνια μπροστά και έχει αράξει. Ο σκύλος δείχνει να αγκωμαχεί. "Ντόλυ, κάτσε".

Κρίμα τον Λούκυ Λούκ, σκέφτομαι από μέσα μου. Κρίμα το σκυλί, σκέφτομαι, από έξω μου, λίγο πιο φωναχτά απ' ό,τι έπρεπε και δέχομαι ένα άγριο βλέμμα από την παρδαλή κυρία. Ευτυχώς στη φούρια της έκανε πιο εκεί κι έτσι μπόρεσα να σηκωθώ. Το αποφάσισα. Θα γυρίσω με τα πόδια. Μισή ωρίτσα είναι.

Με το που κάνω 10 βήματα, νά σου το λεωφορείο με προσπερνάει. Κοιτάω γύρω μου μήπως δω τον Μητσοτάκη, αλλά τίποτα! Περίεργα πράγματα...

Ώρα 9. Περνάω το κατώφλι του σπιτιού. "Γιατί άργησες; Γιατί έχεις το κινητό κλειστό;"

"Γιατί η τυρόπιτα λέγεται τυρόπιτα κι όχι γλερετζαδικένιο;"

"Τι;"

"Απάντησα στην ερώτηση".

"Να μη ξανασυμβεί"

"Ναι, μαμά...".

Συγκαταβατικά, κατευθύνομαι προς το δωμάτιό μου. Ένας ήχος φτάνει στο αφτί μου. Ειδήσεις.

"Εσπασε το νύχι της Ναθαναήλ". Ε, όχι! Mon Dieu! Ήρθε η συντέλεια του κόσμου!

7 λεπτά για το νύχι της Ναθαναήλ. Μετά έχουμε τη διαμάχη της Πασχάλως (aka Αλίκη Αρβανιτίδη) με ένα γενετιστή. Έχουνε λέει, πόλεμο. Ναι, σαν τα Star Wars ένα πράγμα. O Οbi Wan Kenobi επιστρέφει. Βίβα τα laser και ο Luke Skywalker (και όχι ο Johnny Walker). 20 λεπτά το τρέιλερ για τα νέα starwars. Ακολουθεί η αγωνία των Άγγλων προσκεκλημένων στο βασιλικό γάμο, να μη φορέσουν το ίδιο καπέλο. Κι είχα βρε παιδί μου μια σκασίλα. Το άλλο; Η μέλλουσα σύζυγος ψώνισε σαν μια "κοινή θνητή Λονδρέζα" ! ΟΥΑΟΥ. Σα να λέμε: Ο Πάγκαλος έφαγε ένα μόνο γουρουνόπουλο για βραδυνό. Μπα, ατυχής η σύγκριση. Αδικώ το γουρουνόπουλο.

Τα επόμενα 10 λεπτά ασχολούμαστε με το θάνατο του γνωστού (;) σχεδιαστή μόδας. Εδω κι αν έχει ψωμί του κίτρινου τύπου. Βγάλε στο φακό το ανθρώπινο συναίσθημα, πουλάει καλά. Έλα να βλέπω κλάμα. Έλα να ανεβαίνει η τηλεθέαση. Έλα να ρέουν τα ευρώπουλα. Ο θάνατος είναι προσοδοφόρος. Αιωνία του $ μν$μ$ .

Αμέσως μετά, για 5 λεπτά σχολιασμός του θανάτου ενός ελληνοαμερικανού φωτογράφου - πολεμικού ανταποκριτή στα πεδία των μαχών στη Λιβύη. Με τη λήξη των 5 λεπτών, 10 λεπτά με 2 τύπους να αλληλοβρίζονται για το πιο είναι η πιο ξεφτιλισμένη εκπομπή. Εμέσως πλην σαφώς, αποδέχονται ότι και οι δύο εκπομπές είναι αρχιξεφτίλες, απλώς ψάχνουμε τη βασίλισσα του ξεφτιλίσματος. Εύγε μας. Προοδεύουμε.

Α, ξέχασα! Τί ξέχασα; Μα φυσικά, το σιρόπι! Δράμα με την εκπομπή της Μανωλίδου. Την κόψανε και τα ΜΜΕ θα έχουν τροφή για καμιά βδομάδα. Και κλείνουμε με την καθολική απορία: ποιός θα χορέψει στο dancing with the stars την Κυριακή του Πάσχα; Αποκλειστικές δηλώσεις του Γιάννη Λάτσιου, ο οποίος δηλώνει απογοητευμένος από την τελευταία βαθμολογία ενός ζευγαριού ( "σα να 'χαν ποτέ τελειωμό τα βάσανα κι οι καημοί του ανθρώπου"...).

Click. Television turned off. Advertisements turned off. Mind turned on.



by Nausika


(Αρχική δημοσίευση sanoneiropagida.blogspot.com)

Σάββατο 23 Απριλίου 2011

Φύση ή Νόμος ;


Λένε πως ο άνθρωπος διαφέρει από τα άλλα όντα καθότι έλλογο ον. Λένε σκέφτεται, παρατηρεί, αναλύει, συνδυάζει και εξάγει συμπεράσματα. Ακόμα υποστηρίζουν, αυτοί οι ειδικοί, ότι ο άνθρωπος εξελίσσεται εξ'ού και οι διάφορες ονομασίες τις οποίες του έχουν προσδώσει: homo habilis, homo erectus, homo neaderthalensis, homo sapiens, σήμερα homo sapiens-sapiens; ο πολιτισμένος άνθρωπος. 'Η καλύτερα, η "εκπολιτισμένη" εξέλιξη του ανθρώπου-ζώου. Από τη μια προσπαθούμε να αποτινάξουμε τη "ζωϊκή" μας ταυτότητα, από την άλλη η πρώτη επιβεβαιώνεται ιστορικά ανά τους αιώνες μέσα από καταστάσεις ακραίες, π.χ. σε συνθήκες πολέμου. Φύση, λοιπόν, ή νόμος; Κι αν η φύση ομολογεί την αλήθεια και ο νόμος προασπίζεται το δίκαιο (;), τότε τί μας ορίζει και τί θα έπρεπε να αναζητούμε; Αν αποδεκτώ πως η "ανθρώπιινη φύσις" υπήρχε ανέκαθεν, από την αφετηρία συνεπώς του πρώτου "ανθρωπίνου όντος", θα πρέπει ίσως αμέσως να παραδεχτώ το πλαστό και το φτιαχτό του νόμου. Τότε όμως, κάποιος θα μπορούσε να υποθέσει ότι ο λόγος για τον οποίο ο άνθρωπος κατέφυγε στη δημιουργία νόμων, ήσαν διότι κάποια στιγμή της ιστορίας, αυτός είτε θεώρησε, είτε κατανόησε - δε γνωρίζω - την έλλειψη που παρουσίαζε η φύση. Η φύση παραταύτα, έχει τους δικούς της νόμους. Έτσι δημιουργείται όμως ανάγκη νέου διαχωρισμου: "τεχνητοί" νόμοι και φυσικοί νόμοι.

Οι δεύτεροι, ως "μέρος" και όχι ώς "όλον", της φύσης θα μπορούσαμε να πούμε πως δεν τήν εκπροσωπούν στην καθολικότητά της. Παρ' όλα αυτά, η προσπάθεια ερμηνείας ολόκληρου του φυσικού κόσμου - ακόμα και αν στη φύση το απόλυτο δε χωρεί - τελείται μέσω της αποκωδικοποίησης και διαρκούς αναζήτησης των φυσικών νόμων. Οι νόμοι αυτοί αποσκοπούν όπως φανερώνουν τα ερευνητικά αποτελέσματα στην εξασφάλιση ισορροπίας. Για το λόγο αυτό και οι επιστήμονες μιλούν για "τάση ισορροπίας" μεταξύ των πάντων. Ακόμη και ο λεγόμενος "κύκλος των οικοσυστημάτων", η ροή "ζωής" αν θέλετε τελείως απλοϊκά την απόδοση του όρου, υπάρχει για να εξασφαλίσει την προαναφερθείσα ισορροπία. Φανταστείτε, κάποιο αίτιο να συνέβαλε στη ραγδαία αύξηση λόγου χάρη του πληθυσμού των αρουραίων. Άμεσο αποτέλεσμα του πληθυσμιακού αυτού πολλαπλασιασμού, θα ήταν η έλλειψη τροφής για όλον τον πληθυσμό. Δεδομένου του ότι η ποσότητα της τροφής παραμένει σταθερή, η μη επάρκειά της θα οδηγούσε στο θάνατο των υποσιτισμένων μελών της κοινωνίας των αρουραίων εώς ότου αποκατασταθεί η πολυπόθητη αρμονία.

Σε τι διαφέρουν λοιπόν οι ανθρώπινοι νόμοι από τους φυσικούς; Γιατί να είναι "oρθότεροι" κατά πολλούς, γιατί να προσδωκούμε τη ρύθμιση των πραγμάτων από κάτι "φτιαχτό" αφ'ης στιγμής η μητέρα - φύση έχει εξασφαλίσει για τα παιδιά της - ανθρώπους αυτό που οι δεύτεροι αναζητούν διαρκώς: ακριβώς την ισορροπία;

Για να απαντήσουμε στο παραπάνω ερώτημα θα έπρεπε ίσως να κάνουμε μια μικρή ιστορική αναδρομή των εννοιών "δίκαιο" και "νόμος". Θα ξεκινήσουμε, από την περιοχή του ελλαδικού χώρου τον 5ο περίπου αιώνα, ειδικότερα, την πόλη των Αθηνών. Εκείνη η περίοδος, χαρακτηρίζεται ως μεταβατική. Μέχρι τότε, το δίκαιο ήταν εθιμικό. Ο μύθος, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη βούληση του ανθρώπου η οποία εξαντλείται στα όρια του πρώτου. Στις "πρωτόγονες" κοινωνίες, το δίκαιο εξοφλεί την επιδοκιμασία των θεών, εκφρασμένη με τη βούληση των ισχυρών, ήταν δηλαδή προνόμιο των ηγεμόνων - βασιλιάδων και "άνηκε" σε αυτούς σαν παραχώρηση των θεών. Στην ομηρική για παράδειγμα εποχή, οι βασιλείς είναι "σκηπτούχοι" και απονέμουν τη δικαιοσύνη που οι θεοί τούς έχουν "εκχωρήσει" κατ' αποκλειστικότητα. ( "[...]τῶν οἳ νῦν βροτοί εἰσιν ἐπιχθόνιοι μαχέοιτο· καὶ μέν μευ βουλέων ξύνιεν πείθοντό τε μύθῳ· ἀλλὰ πίθεσθε καὶ ὔμμες, ἐπεὶ πείθεσθαι ἄμεινον· μήτε σὺ τόνδ᾿ ἀγαθός περ ἐὼν ἀποαίρεο κούρην, ἀλλ᾿ ἔα ὥς οἱ πρῶτα δόσαν γέρας υἷες Ἀχαιῶν· μήτε σὺ Πηλείδη ἔθελ᾿ ἐριζέμεναι βασιλῆϊ ἀντιϐίην, ἐπεὶ οὔ ποθ᾿ ὁμοίης ἔμμορε τιμῆς σκηπτοῦχος βασιλεύς, ᾧ τε Ζεὺς κῦδος ἔδωκεν." Ιλιάδα, ραψωδία Α' στίχοι 271-279) Αυτή η αντίληψη, ότι δηλαδή το δίκαιο ανάγεται (και αργότερα εξαρτάται αν όχι στο όλο, σε μέρος αυτού) κατευθείαν από τους Θεούς παραμένει μέχρι και τον 5ο αιώνα π.Χ., εώς ότου δηλαδή κάνουν την εμφάνισή τους οι γνωστοί σοφιστές. Ακόμη και στην περίπτωση του νομοθέτη Λυκούργου, η αντίληψη αυτή είναι φανερή, αφού σύμφωνα με την παράδοση, προτού να παραδώσει τους νόμους στους συμπολίτες του, ο Λυκούργος συμβουλεύτηκε το μαντείο των Δελφών (και κατ'επέκταση τους Θεούς) αν ήταν πρός το συμφέρον της Σπάρτης να υπακούει στους νόμους που έγραψε ο ίδιος.

Αλλά ας επιστρέψουμε στην Αθήνα του 5ου. Εκεί, οι σοφιστές επανατοποθετούν τον άνθρωπο-πολίτη μέσα στην πολιτική κοινότητα και καθορίζουν το ρόλο του ως συνεργό στην κοινωνική προσπάθεια, τον καθιστούν δηλαδή συνυπεύθυνο για την εξέλιξη των πραγμάτων. (κοινωνική ευθύνη, ακούγεται πολύ σα φράση στις μέρες μας). Μια τέτοια αλλαγή φυσικά δεν έγινε από μόνη της. Ούτε ήρθε ουρανοκατέβατο στον Πρωταγόρα να διατυπώσει το "μέτρον πάντων χρημάτων ἄνθρωπος, τῶν μὲν ὄντων ὡς ἔστιν, τῶν δὲ οὐκ ὄντων ὡς οὐκ ἔστιν [...]" Η εμπιστοσύνη στον ανθρώπινο λόγο ήταν ηδη ένα από τα συμπεράσματα των (ορθολογιστών) Ιώνων φιλοσόφων. Με βάση λοιπόν τις παραπάνω αντιλήψεις, το δίκαιο αποδεσμέυεται από τη θεία βούληση, πλέον οι νόμοι δεν έχουν αφετηρία τη θεϊκή επίνευση-συγκατάβαση αλλά αποτελούν ανθρώπινα έργα τα οποία απηχούν ανθρώπινες αντιλήψεις ανάλογα με το ιστορικό πλαίσιο. Δηλαδή, οι νόμοι μεταβάλλονται ανα τους αιώνες αφού διαμορφώνονται σε ορισμένο κοινωνικό χώρο με ανθρώπους πλαισιομένους από ορισμένες και χρονικά μεταβαλλόμενες αντιλήψεις. Κατ'αναλογία όπως οι νόμοι είναι σχετικοί, είναι και το δίκαιο. (Κάπως το είχε πει κι ο Πλάτων στον Θεαίτητο αλλά καθώς δεν έχω αντίτυπο στο σπίτι και δεν το θυμάμαι απ'έξω το αφήνω στη δική σας έρευνα). Όσον αφορά το ερώτημα φύση ή νόμος, υπήρχαν αρκετές απόψεις. Θα παραθέσω χάριν συντομίας τις 2 γνωστότερες σε εμένα οι οποίες νομίζω ότι θα επαναληφθούν με το πέρασμα των χρόνων, αφήνοντας ακόμη και στις δικές μας απόψεις το σημάδι τους. Η πρώτη, είναι η άποψη του Πρωταγόρα. Γι'αυτόν, το δίκαιο ταυτίζεται με την "κοινή δόξαν", για αυτό και δεν είναι "φύσει". Ο Θρασύμαχος ο Χαλκηδόνιος, μαθητής του Πρωταγόρα, ισχυρίζεται ότι οι νόμοι είναι η έκφραση των ισχυρών υπό μορφή θεσμών, συνακόλουθα το δίκαιο δεν είναι άλλο παρά αυτό που η βούληση των "κρεισσόνων" θεσμοθέτησε -χμ, σαν κάτι να μου θυμίζει-. Στο απέναντι στρατόπεδο, ο Ιππίας, υπέρμαχος της φύσεως έναντι του νόμου υποστηρίζοντας ότι όλοι οι πολίτες είναι "συγγενείς-οικείοι και πολίται-φύσει ου νόμω", καθώς για αυτόν "τὸ γὰρ ὁµοῖον τῷ ὁµοίῳ φύσει συγγενές ἐστιν, ὁ δὲ νόµος τύραννος ὢν τῶν ἀνθρώπων, πολλὰ παρὰ τὴν φύσιν βιάζεται" ...

Αργότερα έρχεται το "Dura lex, sed lex", συντέθηκε κι το "corpus juris civilis" κι ήταν όλοι (;) ευχαριστημένοι.

Και μετά από μια προσπέραση αρκετών αιώνων, φθάσαμε στο σήμερα. Με το Βουλγαράκη. Και το "ό,τι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό"

Και δεν απαντήσαμε στην αρχική ερώτηση. Γιατί το "δίκαιο" σε Ιράκ, Λιβύη, Αίγυπτο, Ζηλωτές το 1342-1349, σταυροφορίες, Βασίλειος Βουλγαροκτόνο και τα κοντάρια με χιλιάδες διάτρητα κεφάλια περασμένα πάνω σε αυτά, το δίκαιο της σφαγής των Ουγενότων και των στρατοπέδων συγκεντρώσεως, το δίκαιο των Αργεντίνων στους δρόμους να βαράνε κατσαρόλες επί κυβερνήσεως Καρόλου Μένεμ, το "δίκαιο" του βιασμού της Μουχτάρ Μάι, των παιδιών-στρατιωτών και τόσα άλλα δεν επιτρέπουν συγκρίσεις.

Εντέλει, τι υπερισχύει;
Το δίκαιο του ισχυρού;
Το δίκαιο του κοινωνικού συμβολαίου;
Το δίκαιο της φύσης;

Το δίκαιο, αυτό που "δείχνει" στα σανσκριτικά, τι να δείχνει άραγε στις μέρες μας;
Τη φύση, το νόμο, τον άνθρωπο,το Μέρφυ;

Υ.Γ: Ο Θάνος Πλεύρης εξακολουθεί να πιστεύει στο "δίκαιο του αίματος".


by Nausika

Κυριακή 20 Μαρτίου 2011

Eπανάσταση !

Πόλεμοι. Βουϊτά. Άσκοπες ερωτήσεις, άκαιρες απαντήσεις. Ζούμε σ' αυτόν το χαμό, κλεισμένοι σε 4 προστατευτικούς τοίχους και κάτι αίθουσες διδασκαλίας όπου οι αρετές της ελευθερίας και της δημοκρατίας διαγράφονται στον επιτάφιο του Περικλή (του Περικλέους, όπως λέει και στο εξώφυλλο) και που, ακόμη και σε αυτόν (τον "επιτάφιο"), το μόνο που κρατάμε οι περισσότεροι είναι το "Φιλοκαλοῦμέν τε γὰρ μετ᾽ εὐτελείας καὶ φιλοσοφοῦμεν ἄνευ μαλακίας", προσδίδοντας φυσικά στη φράση, δικές μας ερμηνείες.

Αστείο μας φαίνεται.

"Ρε μαλάκα πάρε μια τυρόπιτα"

Κάποιος γνωστός μου πέρυσι ισχυριζόταν πως σε κάποιο σχολείο "επαναστάτησαν κατά της αυταρχικότητας της διεύθυνσης". Πώς; Δεν είχαν λέει τρίγωνες τυρόπιτες και κάνανε κατάληψη. Για 2 εβδομάδες. Μετά δεν πήγαν πενθήμερη και φώναζαν για την Κούβα του Φιντέλ και για τη δόξα του Τσέ, τον οποίο μάλιστα κάποιοι κόλλησαν στην μπροστινή σελίδα του τετραδίου.

Αλλού ξεθάψαν το Νικόλα Άσιμο, όχι τον ίδιο δηλαδή, ένα στίχο του μόνο: "εγω με τις ιδέες μου κι εσείς με τα λεφτά σας", και ξεπληρώσανε, το χρέος τους των επαναστατών.

Εμείς, των δεκαέξι και δεκαεφτά χρονών.

Το δάσκαλο όμως στο σχολείο που δίνει το δικό του αγώνα δεν τον ακούμε. Μάς φαίνεται περίεργος, αλλόκοτος, ιδιόρρυθμος και απαιτητικός. Το σύστημα δεν μπορούμε βλέπετε να το αλλάξουμε. Μόνο για τις τυρόπιτες μάς πέφτει λόγος και φωνάζουμε σαν να εχάθη το ύψιστο των δικαιωμάτων μας. Από ψωμί - παιδεία - ελευθερία, έγινε τυρόπιτα - παιδεία / τυρόπιτα - ελευθερία / τυρόπιτα.

Στο σπίτι η τηλεόραση οδύρεται. Μόνη της. Εγω στο δωμάτιό μου βρίζω από μέσα μου γιατί δεν μπορώ να συγκεντρωθώ (διάβασμα και Χατζηνικολάου δεν πάνε μαζί, πώς να το κάνουμε!). Κριτήριο δεύτερης παραγώγου. Και η Μακρή τσιρίζει. Τί διάολο, τής φάγανε τον γκόμενο και σκούζει; Μα δεν την αντέχω! Πάω να τηλεφωνήσω στον Κωνσταντίνο. 10 λεπτά. Καταλήγουμε να μιλάμε μία ώρα. Στο τέλος τον έκλεισα διότι είχα τύψεις ότι του τρώω χρόνο από το διάβασμα. Και κατευθύνθηκα πρός την κουζίνα. Το ραδιόφωνο μετέδιδε: "μαζί τα φάγαμε". Σκάσε μωρέ κι εσύ. Μια ντομάτα με φέτα πάω να φάω και 2 μήνες τώρα ακούω αυτή την παπαριά με το συμπάθειο. Ο άλλος το πρωί, το έκανε σημαία. Τί, ποιός; Ο Τράγκας καλέ. Μόλις ανοίξω βλέφαρο έχουμε επανάσταση. Από επαγγελματίες "σταλεγάκιδες" επαναστάτες. Πληρώνονται αδρά βεβαίως - βεβαίως αλλά τί είναι κάτι ψωροχίλιαρα ευρώ μπροστά στην "επανάσταση", ε; Τίποτα. Και θα μού πείτε, τουλάχιστον ΚΑΤΙ κάνουν. Σωστό κι αυτό.

Και τώρα η Λιβύη. Ο Ομπάμα. Τα πετρέλαια. Τα συμφέροντα. Λέξεις που ακούγονται οξείες στα αυτιά μου. Θα κάνουν λέει επέμβαση. Για την ελευθερία. Για τη Δημοκρατία. Τη δυτική δημοκρατία. Την πρασινοχρυσοασημένια δημοκρατία. Πώς αλλάζουν οι λέξεις χρησιμοποιούμενες από την εξουσία! Πώς στρεβλώνεται το νόημά τους! Κι ακούγονται "να, σαν τα κέρματα στην τσέπη". 1

Αλλά ξέρω ποιός φταίει. Για όλα φταίει ο Παϊσιος. Κι ο Λιακόπουλος. Κι οι Ελλοχίμ, Νεφελίμ και Σία. Να πείς ότι δεν μάς είχαν προειδοποιήσει; Ο Παϊσιος το είπε ξεκάθαρα: είμαστε καταδικασμένοι. Στα Θρησκευτικά στο σχολείο επιβεβαιώθηκε. Άλλη νικηφόρος επανάσταση πλήν αυτής της τυρόπιτας δεν έχει. Είναι το είδος μας. Δε μάς θέλει. Σκύψτε το κεφάλι και κάντε σα να μη συμβαίνει τίποτα. Κι αφήστε τον τυφλό να κυβερνά. Ο μονόφθαλμος πήγε λέει διακοπές στα Παρίσια να ασκητεύσει. Στους υπολοίπους δίχως προβλήματα οράσεως, δώσανε ένα μαντίλι. Για τα παιδιά, το μαντίλι δεν το ένιωθαν, τους το φόρεσαν σαν γεννήθηκαν. Στους ενήλικες, το ποτίσανε με άρωμα τις επιθυμίες τους, το γεμίσανε με απειλές, με απολύσεις, με ιστορίες για μπλέ άλογα, μιας που αυτές για πράσινα άλογα είχε μαθευτεί πως πρόκειται για μύθους.

Μην κοιτάτε με δυσπιστία. Σάς λέω επιβεβαιώθηκε. Και το τέρας του κυρίου Κόινερ δε λέει να ψοφήσει. Και τί να κάνει ο έρμος; Η κατάσταση δεν είναι ευνοϊκή. Ας περιμένουμε. Μαζί με τον Κατσαρό, τη στιγμή που "η κρύα σιωπή θα περιβρέχει τη γη κάποτε που θα στερέψουν οι άσημες φλυαρίες κι όλοι τους θα προσμένουνε σίγουρα τη φωνή". 2

Αμήν.

Τα έβαλα με το Θρησκευτικό μου για τον Παϊσιο: "Μα, κύριε, θέλετε να με πείσετε ότι δεν υπάρχει ελπίδα;". Απήντησε ότι "δεν μπορούμε να αποτρέψουμε το τέλος του κόσμου, είναι η φύση του ανθρώπου, μπορούμε μόνο να καθυστερήσουμε τον ερχομό της καταστροφής". Φταίω εγω μετά να φουρκιστώ! Ω, τις σαλαμάνδρες του Δία, ω, τις ραπτομηχανές της Εστίας και τα φτερά παγωνιού της Ήρας, αν έτσι είναι η τύχη του κόσμου τότε δεν ζω εδω. Δε θέλω να παραιτηθώ εδω ακούγοντας μοναχικά τραγουδάκια και ονειροπολώντας το ανέλπιστο αύριο, μουρμουρίζοντας και πλέκοντας άπλεκτες μελλοντικές πλοκές. Δεν το γουστάρω βρε αδερφέ! Και στο κάτω κάτω, τώρα αποκτήσαμε και τρίγωνες τυρόπιτες.

Μείναμε όμως, με σφαιρικά μυαλά. Και τα σφαιρικά μυαλά, δεν τρυπάνε. Τα τρυπάνε.

Αντί να οργανώσουμε τις γνώσεις μας, ας οργανώσουμε την άγνοιά μας. 3

Επανάσταση, λοιπόν!


1 Xριστοδούλου, Δήμητρα: "Για ένα παιδί που κοιμάται"

2 Κατσαρός, Μιχάλης: "Όταν"

3 Drucker, Peter: "The age of Discontinuity"


by Nausika


Τετάρτη 19 Ιανουαρίου 2011

"Ψάχνοντας λίγη σοφία" by Nausika



God, grant us serenity to accept the things we cannot change,
Courage to change the things we can,
And wisdom to know the difference.

"Σοφία στους σοφούς είναι η στάση"

Κι η Κηφισίας είναι πήχτρα. Για Αλεξάνδρας θα θέλει κανά μισάωρο.
Για δες, ζερβά σου τράπεζες, προσδοκούν σε νέες κτήσεις.
Έκπτωτες συνειδήσεις.
10 ευρώ, μυριάδες κρίσεις.
"Σοφία στους σοφούς, είναι η στάση"
Και ποιός ακούει τον Παπανούτσο;
Εαυτέ μου, μην είσαι αντιδραστικός! Διάγραμμα σκέψης,
χώρισε παραγράφους, επικαλέσου τη Λογική!
"Σοφία στους σοφούς, είναι η στάση".
Ο δρόμος μυρίζει μουχλιασμένα νεράτζια.
Βροχή και υγρασία. Ο διπλανός, καπνίζει.
"Σοφία στους σοφούς, είναι η στάση".
Μα πού είναι πια αυτό το ελεοφορείον;
Πολύ στην απεργία τό'χουν ρίξει, τα νεύρα μου τα έχουν πρήξει
κι η υπομονή μου, πια θα τήξει...
Α, Ναυσικά, "σοφία στους σοφούς είναι η στάση",
φραππές και club, κουβεντολόι!
Μη σκέφτεσαι έτσι βρε παιδί μου
γρί δεν σού'μαθε πια αυτή η ζωή;
Άνθρωποι τώρα και αξίες, πφφφ "σε 20 χρόνια να σε δω".
20 χρόνια. Άλλα τόσα όσα έχ'ως τώρα ζήσει, πρόσθεσε 3, είναι πολλά.
Σε 20 χρόνια θά'χουν αλλάξει μού λένε οι αξίες, οι άνθρωποι θα είναι δανεικά,
"in God we trust", εκεί θε να'ναι, για μένα τα ιδανικά!
"Σοφία στους σοφούς, είναι η στάση", άκου και τούτο το ρητό.
Δες και τί λέει στο γεφύρι,
"Δεν είσαι σούπερ-ήρωας, σούπερ βλάκα!"

...

Αχ, "σοφία στους σοφούς είναι η στάση".
Τα λεωφορεία, όπως είπα, απεργούν.


by Nausika

Παρασκευή 5 Νοεμβρίου 2010

Περί ελευθερίας

"Francisco: [...] Το προνόμιο είναι η μόνη μορφή της ελευθερίας σ' αυτόν τον κόσμο, πράγματι, η απόλυτη ελευθερία όντας αδύνατη, η μόνη δυνατή ελευθερία είναι η εξαίρεση. Ο κόσμος, σήμερα, έχει διαλέξει να υπερασπισθεί το χριστιανικό δόγμα του ελεύθερου διαιτητή. Ο πιο υγιής κόσμος του Μεσαίωνα αντιλαμβανόταν την ελευθερία με άλλο τρόπο. Έτσι, αυτό που στον Μεσαίωνα ονομάζαμε ελευθερία, δεν ήταν παρά η εξαίρεση κάποιου πράγματος, ενός κάποιου προνομίου - το αντίθετο αυτού που εννοούμε σήμερα με τη λέξη "ελευθερία". Επιλέγοντας να ελευθερώσουμε ορισμένα άτομα, δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε παρά μόνο τους εαυτούς μας γιατί, μη γνωρίζοντας το μελλοντικό πεπρωμένο του καθενός, δεν ξέρουμε σε ποιον να δώσουμε το καλύτερο σημείο έναρξης. Θα εμπιτευτούμε λοιπόν τη φύση, αφήνοντας την κοινωνική κληρονομικότητα να προστεθεί στη φυσική κληρονομικότητα. Με άλλα λόγια, ν' αφήσουμε τα πλεονεκτήματα καταγωγής του κάθε ατόμου να εξαρτώνται από την πατρική κατάσταση. Είναι πάνω σε αυτό το οριστικό κριτήριο όπου στηρίζεται το αριστοκρατικό σύστημα. Το επιστημονικό πνεύμα κάνει ένα πρώτο βήμα όταν εφαρμόζεται στα γεγονότα του εξωτερικού κόσμου, ειδικά σε εκείνα του ανόργανου κόσμου (ή κατώτερου οργανικού), και όταν αντικαθιστά την έννοια του τυχαίου με εκείνη του φυσικού νόμου. Φτάνει στο δεύτερο στάδιο της ανάπτυξής του όταν επεκτείνει την έννοια του νόμου στα υπερ-οργανικά φαινόμενα και εξαλείφει την έννοια του ελεύθερου διαιτητή. Αλλά δεν ενηλικιώνεται παρά όταν καταργεί εντελώς την έννοια του τυχαίου, κι αναγνωρίζει ότι τίποτα στη ζωή δεν μπορεί να υποκατασταθεί από το νόμο, κι ότι αν έχουμε μιαν συγκεκριμένη κληρονομικότητα, έχουμε επίσης ένα μοιραίο πεπρωμένο - διεγεγραμμένο για εμάς από τη γέννησή μας: με το χρόνο, το μήνα, την ημέρα, την ώρα, τον τόπο, την αιτία του θανάτου μας. Ο ντετερμινισμός δεν είναι παρά η ατολμία του μοιρολατρισμού. Οι επιστημονικοί πολιτισμοί - που είναι της τάξης των δύο, ο ελληνικός και ο αραβικός - ήταν βαθιά μοιρολάτρες. Δεν συμφωνείς μαζί μου;

Αntonio: Και βέβαια! Να ένας κατακπληκτικός πρόλογος για μια πραγματεία αστρολογίας!

Francisco: Η Ελλάδα και οι Άραβες υπήρξαν οι καλύτεροι αστρολόγοι (οι Αιγύπτιοι κι οι Χαλδαίοι, το ξέρουμε, επιδίδονταν επίσης στην αστρολογία). Η επιστήμη φθάνει στο απόγειό της σε αυτή την τέχνη. Το υπέρτατο της επιστήμης είναι η αναγνώριση ότι τίποτα δεν υπάρχει εκτός νόμου: και τίποτα δεν ξεφεύγει από το πεπρωμένο. Η επιστήμη θα φθάσει στην τελειότητά της, όταν, αναγνωρίζοντας τον ντετερμινισμό σαν αλήθεια, θα αναγνωρίσει την αστρολογία σαν επιστήμη. Αν διαπράξει λάθη, αυτά τα τελευταία δεν είναι τίποτα περισσότερο από λάθη διάγνωσης, όπως στην ιατρική, όπου κανείς δεν αρνείται ότι πρόκειται για μια επισήμη, ότι έχει μιαν επιστημονική βάση.

Antonio: Μιλάς σαν τον Βίσμαρκ. Τί πάει να πει αυτό, αν όχι ότι η δύναμη επικρατεί του δικαίου;

Francisco: Όχι, δεν είναι αυτό. Με το να λες ότι η δύναμη επικρατεί του δικαίου, είναι σαν να λες ότι η δύναμη είναι πιο δυνατή κι από το δίκαιο: με άλλα λόγια, ότι η δύναμη είναι δυνατή, αυτό που η λέξη ήδη εκφράζει από μόνη της. Αυτό που πραγματικά κυριαρχεί στο δίκαιο, δεν είναι η δύναμη, αλλά η οργάνωση της δύναμης, η εξυπνάδα της δύναμης... Τί είναι το δίκαιο; Μια ισορροπία δυνάμεων που αναπαύεται στους κανόνες της συνέχισης και της ισορροπίας. Αν η δύναμη έχει το επάνω χέρι, υπάρχει διακοπή ισορροπίας. Αλλά, αν υπάρχει ρήξη ισορροπίας, αυτό σημαίνει ότι δεν υπήρχε αληθινη ισορροπία.

Η πάλη για να είσαι μειονότητα, αποτελεί από τη φύση της κάθε επιθυμία των πλειονοτήτων που τρέφουν κάποια φιλοδοξία. Αλλά μια πλειονότητα δεν μπορεί να είναι μειονότητα παρά μόνο όταν δεν έχει δίκιο, με άλλα λόγια, όταν εγείρει σαν δυνατή αρχή πλειοψηφική αφ' εαυτής, τον λόγο που της λείπει.

Ο στοχασμός δεν είναι το καταφύγιο των κατώτερων όντων, είναι το κατώτερο καταφύγιο των ανώτερων όντων.

Εκεί που η κοινωνική οργάνωση, όποια κι αν είναι, αποτυγχάνει, η εξυπνάδα είναι ηττημένη. Το να αποδεικνύεις, είναι ένας τρόπος λιγότερο άνετος από το να πιστεύεις. Ένας συλλογισμός αρχίζει από μια πίστη στα πλαίσια ενός συλλογισμού και τελειώνει στα συμπεράσματα αυτού του συλλογισμού. Το συλλογίζεσθαι είναι να πιστεύεις σε αργούς ρυθμούς. Το συλλογίζεσθαι είναι να φτάνεις στο ήθος με την ησυχία σου.

Εκείνος που κάνει περίπατο στο δωμάτιό του των πέντε ή έξι μέτρων μήκους όλη την ημέρα τελειώνει με το να έχει κάνει χιλιόμετρα. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι δεν κάνουμε ποτέ ένα βήμα έξω από το σώμα μας, και ότι δεν περπατάμε ποτέ έξω από το δρόμο μας.

Ποια τυραννία θέλεις να αποφύγεις, αυτή που φέρεται σαν τύραννος; Εκείνος που δεν είναι ικανός να κάνει μια κίνηση, που δεν έχει μιαν ιδέα έξω από το πατρικό κεφάλι, ποια ελευθερία θα διεκδικήσει; Ενάντια σε ποια τυραννία θα επαναστατήσει; Παιδί μου, είδα πολλά πράγματα σε τούτο τον κόσμο, αλλά δεν έχω δει ακόμα την ελευθερία"

Ποιός ακούει τη σφυρίχτρα της διαιτησίας;

Το δωμάτιό μου είναι περίπου 40 τετραγωνικά...

"Η παράδοση του παρελθόντος είναι κακή, αλλά η παράδοση του μέλλοντος είναι ακόμη χειρότερη".

Μα, γιατί ο τύπος φωνάζει "everything is OK" στο ομώνυμο βίντεο στο YouTube; Τί θέλει πια;

Αν άνθρωπε κοιτάξεις τον καθρέφτη και ο καθρέφτης σπάσει, μην απορήσεις, ο τζαμάς φταίει που δεν έπλασε το τζάμι τόσο γερό...

Κάποιος φωνάζει στο βάθος του διαδρόμου ότι θέλει λέει, δημιουργία, δημιουργία για ελευθερία!

"Η επιθυμία της δημιουργίας είναι φαινόμενο της φαντασίας, το έγκλημα των αγγέλων που νόμισαν ότι θα μπορούσαν να αποκτήσουν έναν καλλίτερο ουρανό."

Μα τότε τί Θεός είναι αυτός!;

Koιμισμένος Θεός!

"Deus dormit

et liberi igniem faciunt
numquam extiguunt
ne expergisci possint
omnia dividit
tragoedia coram amandamquae
Et nocte perpetua
ehem desperatione
Auroram videre potest
mane tempus expergiscendi"

Αλλά υπάρχει ελπίδα.
Κι αυτοί που αρνούνται τελείως το παραπάνω, τύραννοι μοιάζουν στα μάτια μου, τύραννοι με αλυσίδες πλήρους απαισιοδοξίας που κηνυγάνε να μάς εγκλωβίσουν.

Υ.Γ: Έρχεσαι;

Οι προτάσεις σε εισαγωγικά προέρχονται από το βιβλίο "Ο αναρχικός τραπεζίτης και πέντε διάλογοι για την τυραννία" του Φερνάντο Πεσσόα.


by Nausika

Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2010

Παιδεία, ω Δία !

Πρώτη ώρα Παρασκευής και η ημέρα μας υποδέχεται με Ιστορία Γ.Π. Εμάς υποδέχεται, το 2ο τμήμα Τεχνολογικής Παραγωγής της Γ'. Ναι, αυτό με τη Βιοχημεία και τις Ηλεκτρολογικές πολυλογίες. Και λέω μάς υποδέχεται η Ιστορία, διότι εμείς μάλλον φαινόμαστε να απαξιώνουμε την ύπαρξή της. Ο Μέττερνιχ φαντάζει αδιάφορος μπροστά στις μυριάδες των ασκήσεων με μιγαδικούς. Ποια "Ιερή Συμμαχία", εδώ εγώ έχω να λύσω την Ιερή Άσκηση. Αυτή, που ίσως με μπάσει στη σχολή προτίμησής μου. Άλλωστε, 19.000 μόρια είναι αυτά. Ούτε ένα παραπάνω, ούτε ένα παρακάτω. Η "αχρηστία" μου θα φανερωθεί στα 18.999. Δεν ήταν γραφτό μου φαίνεται. Blame your Karma και την ασχετοσύνη της Λίτσας Πατέρα που δεν έμαθε σωστά τη Μύριαμ και τον Τζόσουα να προβλέπουν το μέλλον. Κι αυτός ο καφές, αχ αυτό ο καφές! Η αστρολογία δε λειτουργεί σωστά με frappe, φαίνεται. Κατάλαβες τζιέρι μ' για να λες μετά τους αστρολόγους ρατσιστές;

O Μέττερνιχ που λέτε, έχει λυσσάξει ο καημένος, μήπως και, αλλά εμείς τίποτα. Ακάθεκτα συνεχίζουμε τις παραγωγίσεις συναρτήσεων, παραγωγίζουμε, παραγωγίζουμε... Παραγωγίζουμε τα πάντα μας δίχως να διαπιστώσουμε αν αυτά μπορούν να παραγωγιστούν. Βρίσκουμε πεδία ορισμών και σύνολα τιμών σε πράγματα που δεν επιδέχονται οριοθετήσεις. Όπως, οι γνώσεις μας. Αυτές τις γνώσεις στις οποίες έχουμε "σταμπάρει" την ετικέτα "γενικής παιδείας" μέχρι τη Β' Λυκείου (μέχρι τη Β;) και το προσωνύμιο "Γ.Π" από τη Β' και μετά. Γ.Π στην καλύτερη των περιπτώσεων. Άλλοτε τα μαθήματα αυτά μπορείς να τα ακούσεις και ως "γ.τ.π". Ακολουθούν κι αυτά βλέπεις τις μεταρρυθμίσεις (ορθότερα τις προρρυθμίσεις) του πρώην Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, νυν Υπουργείου Παιδείας δια Βίου Μαθήσεως και Θρησκευμάτων. Συνοπτικά, το Υ.Π.Δ.Β.Μ.Θ. (είδατε πώς κολλάνε ;;). Το "ancient regime" καλά κρατεί. Παντού. Σχεδόν. Πάντα. Σχεδόν. Τι είπες; Δεν ακούγεσαι...

"Το όριο της f(x) όταν το x τείνει στο + άπειρο είναι μηδέν". Χιουνκιάρ Ισκελεσί και Σύμβαση των Στενών. Στενά. Στεγνά. Στενόμυαλα. Eat now.

Σήμερα έμαθα το προφανές. Προτάσεις, κατασκευές, αξιώσεις, βάσεις. ΒΑΣΕΙΣ. Βάσεις, βάσεις, βάσεις, παντού βάσεις. Κι η βάση που κυνηγάει τον Τίμο για το Πολυτεχνείο. Κι ο Τίμος τρέχει να προλάβει το φροντιστήριο. Καημένε Τίμο... Τι φταις κι εσύ;

Βάσεις... βάσεις α-βάσιμες. Βάσεις, με βάσεις σε περιβάλλον βασικό. Και όξινο. Χημεία κατεύθυνσης. Με διεύθυνση λανθασμένη. Προδομένη. Διεύθυνση χωρίς ταμπέλα αδιεξόδου. Και που λέτε η "ηρωική επανάστασις του 1821", και που λέτε "η μεταβολή της μαγνητική ροής" και που λέτε, και που λέτε, τι λέτε; Στις 8 έχει ειδήσεις. Ηδύσεις. Το αντίθετο, βασικά. Έχουμε πάλι τις πολύ ενδοια-φέρουσες ανακοινώσεις της κας Διαμαντοπούλου. Το όνομα. Ω θεοί του Ολύμπου, διαμάντι! Τι μας μαθαίνουν στη χημεία, τι; Η εξαγωνική δομή του διαμαντιού στο χώρο, η πιο γερή δομή. Η πιο γερή. Και δίπλα ο γραφίτης. Το μολύβι μου. Οι φωνές της μάνας μου. Πού πάω; Πώς πάω; ΓΙΑΤΙ πάω; Γιατί αντιδρώ; Ναι, αντιδρώ. Ίσως πιο πολύ κιόλας απ' αυτό που χρειάζεται. Αν χρειάζεται. Σοφή δεν είμαι. Κι αν ήμουν, δε θα είχα σοφία. Ένας καθηγητής μου επαναλαμβάνει, "σοφία στους σοφούς είναι η στάση!". Ποια στάση; Αν είναι του λεωφορείου, ίσως γίνω κι εγώ σοφή, κάποτε. Ειδεμή, we have sat her, αδέρφια!

Και δεν είναι ότι δεν αγαπώ το σχολείο. Το σχολείο το λατρεύω. Αλλά νοιώθω ότι φέτος είμαι σε μια φυλακή. Με αριθμό "ποινικού" μητρώου "99040". Το έγκλημά μου, θέλω να ΚΑΝΩ πράγματα. Θέλω να μιλάω, θέλω να συζητάω, θέλω να συνεργάζομαι, θέλω να μαθαίνω, θέλω να παίζω, θέλω να χαίρομαι, θέλω να ζω. Θέλω να διαβάζω, όχι γιατί μου το επιβάλλουν οι περιστάσεις, αλλά γιατί μου αρέσει να διαβάζω. Θέλω να διαμορφώνω κι εγω την κατάσταση. Θέλω να είμαι μέλος, ενεργό. Θέλω. "Θέλε!". ΘΕΛΩ! Ε, ναι, λοιπόν, θέλω. Τολμάω και θέλω. Σαν κάτι να ακούω όμως. "ΜΗ". Μη, μη, μη, μημημημημημηημμηημμη... ημμη, ημμυ, ΗΜΜΥ! ΣΚΑΣΕ! ΣΚΑΣΕ, ΣΚΑΣΕ, ΣΚΑΣΕ! Σκάσε σαν το μπαλόνι, με ένα εκκωφαντικό μπαμ! Σκάσε! Γαμώτο, κλαίω τώρα. Ξαναθυμήθηκα μία συζήτηση που είχα με έναν καθηγητή φυσικής μου 2 χρόνια πάνε τώρα, ξαναδιάβασα ένα άρθρο που μας είχαν δώσει στην έκθεση. Είναι ένα κείμενο της Ακρίτα, το "δεσμοί, δεσμά και δέσμες". "Μη μένεις δέσμιος της δέσμης σου, καρδιά μου...". Δε θα μείνω. Δεν μπορώ να επιτρέψω κάτι τέτοιο στον εαυτό μου. Καληνυχτίζω. Έχω διάβασμα ακόμη... Γιατί "ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ".

Α, κι αν δεν καταλαβαίνετε τι λέω, δεν πειράζει. Ούτε εγώ καταλαβαίνω ώρες - ώρες. Και σχωράτε με που γράφω συνειρμικά, μα έτσι βγήκε.


by Nausika

Τρίτη 17 Αυγούστου 2010

Έχει καγκουρό απόψε

Τελικά, αποφάσισα να ακολουθήσω τη συμβουλή του Δομήνικου και να αφήσω τα άρθρα περί μετoικήσεως και εξάλειψης του ανθρωπίνου είδους. Οι απειλές του Στεφάνου (Steven Hawking) δεν "πιάνουν".

Έτσι, λοιπόν, θα ασχοληθώ με αμιγώς γήινα θέματα. Αμήν.

Λοιπόν, λοιπόν, λοιπόν, τί έχει σήμερα το μενού;
"Μη φάς, έχει καγκουρό απόψε", μια φωνή μού λέει.

Για φαντάσου, κι εγω νόμιζα ότι το ορθό ήταν "Μη φας, έχει γλάρο απόψε". Koύνια που με κούναγε. Here is Australia, no glaros, yes kangaroo, wagboy, tzatziki! Όου γιές. Γιου γκότ ιτ ράιτ! Αουστρέιλια μπέιμπι!
Kαι ευλόγως θα σάς έχει δημιουργηθεί η απορία, "τί εννοεί ο ποιητής;"

O "ποιητής" δεν εννοεί τίποτα. Μάλλον παρατηρεί. Και έχει αρχίσει να ανησυχεί ομολογουμένως. Ανησυχεί διότι παρατηρεί μια μαζική απαισιοδοξία -δε θα πω αδικαιολόγητη -. Μια απαισιοδοξία στην οποία πατάνε κάποιοι και μάς πλασάρουν από - δε θα πω πολιτικές, αυτές άλλωστε δεν περίμεναν την απαισιοδοξία για να προσγειωθούν στο τραπέζι εδω και 189 χρόνια - απόψεις μέχρι συμβουλές. Η πιο πρόσφατη εμπειρία μου; Μία διαφήμιση για μετανάστευση. Στην Αυστραλία. Με τα καγκουρό. Μακριά από την Ελλάδα. Μακριά από τα "Memoranda". Προσπαθώντας να "ξορκίσει" το κακό; Όχι. Προσπαθώντας να προσελκύσει εργατικό δυναμικό (και όχι μόνο). Μα καλά, θα μού πείτε, σάματις είναι η πρώτη φορά που κάποια χώρα (εδω ιδιωτική εταιρία "ρυθμιστής επαγγελματικής σταδιοδρομίας") προσπαθεί να προβληθεί μέσω διαφημήσεων; Μήπως τα παραλές, βρε Ναυσικά;

Θα μπορούσα πράγματι να τα παραλέω, παρασυρμένη από την ανωτέρω απαισιοδοξία. Αλλά με προβληματίζει ιδιαιτέρως, το ότι τα "παρατραβηγμένα" διαλέγουν όλα τούτη την περίοδο. Με προβληματίζει να βλέπω τη χώρα μου να τη λιώνουν και να την υπονομεύουν, όλη την ώρα, συμπράξει των ιδίων των πολιτικών μας ηγεσιών. Λυπάμαι και αγανακτώ όταν συνειδητοποιώ ότι η προαναφερθείσα διαφήμιση θα βρει αντίκτυπο ενδεχομένως, όταν συνειδητοποιώ ότι δεν είναι λίγοι οι σκεπτόμενοι τη μετανάστευση. Πολλές φορές συλλογίζομαι, ότι η μεγαλύτερη κατάρα κάποιου Έλληνα σήμερα, είναι η αγάπη που αυτός τρέφει για την πατρίδα του. "Να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή" δεν ήταν πρόσφατος (μελωδικός) σκοπός διαδηλώσεων; Αχ βρε Ελλάδα...

Αλλά δεν είναι μόνο η λύπη και η αγανάκτηση. Περισσότερο είναι η απάθεια και η ουδετερότητα των ιθυνόντων (και ημών πολλές φορές βεβαίως βεβαίως) αυτά που με αηδιάζουν. Και να βλέπω τώρα τη διαφήμιση για μετανάστευση και εύρεση εργασίας στην Αυστραλία, στην ιστοσελίδα του "ΣΚΑΪ" και της "Ναυτεμπορικής" !!! Και δεν μπορώ - ίσως θέλω στην προκειμένη - να πιστέψω πως οι διαφημίσεις μπαίνουν αβέρτα δίχως την έγκριση του καναλιού στον ιστότοπό τους. (Η συγκεκριμένη ανήκει σε ένα πλαίσιο με τίτλο "διαφημίσεις google". Α, θα έλεγε τώρα κάποιος, αυτό είναι εξωτερικός σύνδεσμος, τί μού λες; Ναι, αλλά δεν περνάει κανένα έλεγχο το περιεχόμενο των εξωτερικών συνδέσμων; Μπάστε σκύλοι αλέστε; Μακάρι να κάνω λάθος!)

Αν κάποτε λοιπόν λέγανε ότι "Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της", άρχισα να το αντιλαμβάνομαι. Και τώρα νοιώθω ακόμα χειρότερα. Νοιώθω σα ραγιάς και πρόσφυγας μαζί. Νοιώθω σα να με διώχνει η ίδια η πατρίδα μου, σα να μού λένε "φύγε, ο τόπος ετούτος δε σε θέλει". Και πλέον δεν ομιλούμε για κάτι πρόσκαιρο, όπως ενδεχομένως οι σπουδές στο εξωτερικό, αλλά για κάτι μεγάλης χρονικής διάρκειας. Η ειρωνία, στην αρχική σελίδα του "ΣΚΑΪ" να έχει παραπομπή σε σύνδεσμο με τίτλο "όλοι μαζί, η Ελλάδα μπορεί". Πράγματι, η Ελλάδα μπορεί. Οι Έλληνες όμως ;;;


by Nausika

Τετάρτη 11 Αυγούστου 2010

Βραδι(υ)νοί συνειρμοί


Για κάποιους το "αρλουμπίζειν" εστί φιλοσοφείν. Για άλλους, ισχύει το αντίστροφο.
Είναι η πρώτη φορά που δημοσιεύω στο Γλέντι ποίημά μου και η αλήθεια είναι, πρός στιγμήν διστάζω. Ξέρετε, η ποίηση είναι μέρος του εαυτού μας. Κάθε φορά, λοιπόν, που κάποιος δημοσιεύει ένα ποίημα, βγάζει λίγο από τα εσώψυχά του.
(Και μετά κατηγορώ το facebook....)
Προχωρώ "στο ψητό" λοιπόν και με αυτό τον τρόπο σάς καληνυχτώ.
---------------------------------------------------------------------------------------------------

Η φύσις δε χρειάζεται την ποίηση.
Η φύσις είναι η ίδια η ποίησίς.
Είναι ο ζωγράφος και όχι ο καμβάς,
ανεξαρτήτως θεϊκής ή μή υποστάσεως.
Η θάλασσα δεν έχει ανάγκη να πιστέψη,
η γης, αυτή την έχουν ήδη στέψει.
Τη χρίσανε βασίλισσα οι πέτρες του βουνού,
η μυρωδιά της ρίγανης και του θυμαριού
που άγρια ξεφυτρώσανε ανάμεσα στις μνήμες των μαρμάρων.
Η φύσις δε χρειάζεται την ποίηση.
Η ποίησις χρειάζεται τη φύση.
Η αγωνία, η ομορφιά και το συναίσθημα
ο αγέρας που σου μιλάει στο αυτί.
Κι εμείς, οι ανόητοι οι άνθρωποι, άλλωτε αδυνατούμε να τον ακούσουμε
δια τούτο και προσπαθούμε να μεταφράσουμε το αγέρι σε απλό μέσο μετάδοσης ήχου και παλλόμενων κυμάτων...

Ο λαμπρός Αυγερινός δεν έχει διακόπτες.
Δεν έχει μετρητές κατανάλωσης.
Δεν κάνει οικονομία στο ρεύμα.
Ούτε συζητά περί οικονομικής κρίσεως
διαβάζοντας ενημερωτικές φυλλάδες.
Οι έγνοιες των ανθρώπων ουδαμώς τον απασχολούν
Εκείνος έχει τις δικές του.
Προσπαθεί να καταξιωθεί στο ουράνιο στερέωμα
συνθέτοντας κι'αυτό.
Πολλοί οι άνθρωποι που το κοιτούν,
πρός στιγμήν ίσως μαγεύονται
αλλά λίγο αργότερα θα θυμηθούν πώς στην τηλεόραση,
τώρα θα παίζονται οι ειδήσεις.
Τώρα θα παίζεται το άυριο.
Ο Αυγερινός δεν καταλαβαίνει.
Ούτε αυτός, ούτε τα υπόλοιπα αστέρια.
Μονάχα λάμπει, λάμπει όλο και περισσότερο.
Και κοιτά επίμονα τον κύριο στο μπαλκόνι και την κυρία στο παράθυρο.
Κοιτά το παιδί στην αυλή και καρτερεί ένα χαμόγελό του.
Μα σαν περνούν τα χρόνια χάνεται ο κύριος στο μπαλκόνι, η κυρία στο παράθυρο, οι αυλές μετακομίζουν "εντός" και το παιδί φεύγει.
Τ΄άστρα τότε δακρύζουν,
σε μια τελευταία τους προσπάθεια επανασύνδεσης
βγάζουν όλη τους τη λαμπρότητα και εκρήγνυνται.
Κάποιοι αστρονόμοι αυτό το ονόμασαν "υπερκαινοφανή"
ή supernova.
Είναι σπάνιο φαινόμενο πρός παρατήρηση, λένε.
Έτσι ψάχνουν μανιωδώς τις συντεταγμένες νέων ετοιμοθάνατων αστέρων
και νέων χαμένων ποιητών...

Στο βουνό έχει νυχτώσει για τα καλά.
Ο γρύλλος έπιασε δουλειά, πλέκει δικό του ύμνο.
Να δω εγω πώς θα κατέβω από το ύψωμα που κάθομαι.
Άουτς, ένα αγκάθι με τρύπησε στο πόδι.
Νομίζω ότι μάτωσα και λίγο.
Τώρα κατάλαβα γιατί πονούσε ο Χριστός.
Κείνο το αόρατο, κείνο το σκοτεινό,
κείνο το ξεχασμένο αγκάθι
πρέπει να ήσαν...


by Nausika