Ιστορίες από τον Αρχαίο Κόσμο (6)

ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΤΕ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ.

Οδηγίες για το πώς μπορεί να κατακτήσει ένας άντρας μια γυναίκα υπάρχουν σε όλες τις εποχές. Στη σημερινή εποχή μπορεί κάποιος να διαβάσει τα άρθρα που ανεβάζει ο συντάκτης Νίκος στην στήλη Love στο Γλέντι ή να διαβάσει ανδρικά περιοδικά όπως το Nitro ή το Men's Health. Στην αρχαία Ρώμη, τις οδηγίες τις έδινε ο ποιητής Οβίδιος στο έργο του Arte Amatoria. Παρακολουθήστε την σκέψη του ποιητή και κρατήστε σημειώσεις...

Για τον Οβίδιο, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει κάποιος είναι να επιλέξει τον χώρο που θα πάει να απλώσει τα δίχτυα του. "Ο κυνηγός ελαφιών ξέρει πού θα πάει να βάλει τα δίχτυα του [...] Έτσι, όποιος ψάχνει τον έρωτα, αν θέλει να έχει λίγη τύχη, θα πρέπει να πάει στους χώρους που είναι περισσότερο γεμάτοι από ωραίες γυναίκες (Ι, 47-50)".

Στην εποχή του Οβίδιου, δεν υπήρχε αμφιβολία για το πού βρίσκεται αυτός ο χώρος: ήταν η Ρώμη "Η Ρώμη θα σου προσφέρει όσες γυναίκες θέλεις και όλες τόσο ωραίες που σε κάποιο σημείο θα αναγκαστείς να πεις Μα αυτή η πόλη έχει στα αλήθεια οτιδήποτε είναι πιο επιθυνητό στον κόσμο! [...] Εάν σε ελκύουν τα άγουρα χρόνια, αυτή η πόλη θα σου δώσει μια κοπελίτσα προσραμοσμένη στις επιθυμίες σου, εάν την προτιμάς στο άνθος της ηλικίας της θα μπορείς να βρεις χίλιες, εάν τελικά η ώριμη ηλικία είναι αυτή που σε ικανοποιεί περισσότερο, πίστεψέ με, δεν υπάρχουν όρια (Ι, 55-56)".

Μετά ο Οβίδιος, αναφέρει πού στην Ρώμη υπάρχουν οι πιο ωραίες γυναίκες. Αναφέρει το θέατρο (όπου οι γυναίκες πάνε για να δουν την παράσταση αλλά και τις δουν), την αγορά και επίσης τις ιπποδρομίες όπου παρουσιάζονται πολλές ευκαιρίες. Άλλες οδηγίες για τον ιππόδρομο: "Δεν χρειάζεται να κάνεις νοήματα για να στείλεις μηνύματα [...] αν κάποιος έχει τύχη, μπορεί να καθήσει δίπλα στην γυναίκα που θέλει, χωρίς κανείς να μπορεί να μας πει τίποτα. Έτσι όπως είναι φτιαγμένο το γήπεδο, εξαναγκάζεται ο ένας να κάθεται πάνω στον άλλο είτε το θέλει κανείς είτε όχι θα είναι οι κανόνες του χώρου να ευνοήσουν μια πιο κοντινή επαφή με τις κοπέλες (Ι,135-151)." Άλλες οδηγίες για τον ιππόδρομο: "εάν αντιληφθείτε ότι αυτή υποστηρίζει κάποιο άλογο, υποστηρίξτε το ίδιο", "από τους θεούς, να επαινείτε πιο πολύ την Αφροδίτη", "εάν πέσει λίγη σκόνη στο φόρεμά της, να φροντίσετε να διώξετε την σκόνη από πάνω του με τα δάχτυλα και αν δεν έχει σκόνη, εσύ διώξτε την το ίδιο".

Ένας άλλος χώρος στον οποίο υπάρχουν πολλές ευκαιρίες είναι τα τραπέζια "πολλές φορές στα τραπέζια συχνά κλέβουν τις καρδιές στους νέους και το να βάζει κανείς μαζί το κρασί με την Αφροδίτη είναι όπως το να προσθέτει φωτιά σε φωτιά".

Έπειτα, σύμφωνα με τον Οβίδιο, δεν χρειάζεται πάντα να δείχνουμε διαθέσιμοι "Είμαι σίγουρος ότι εάν συμφωνούσαμε εμείς οι άντρες να μην κάνουμε το πρώτο βήμα με καμία, οι γυναίκες σίγουρα θα έπαιρναν την πρωτοβουλία (Ι,277-280)".

Μερικές φορές τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά. Παρ' όλα αυτά η συμβουλή είναι απλή "κουράγιο και δοκίμασε με όλες! Θα υπάρχει τουλάχιστον μία μέσα σε όλες που θα αφεθεί να κατακτηθεί".

Μια άλλη συμβουλή είναι η εξής: κάντε συμμάχους: γίνε για παράδειγμα φίλος με την υπηρέτριά της "θα είναι αυτή η οποία θα διευκολύνει την επαφή [...] Η υπηρέτρια χτενιζόντάς της τα μαλλιά το πρωί θα της μιλήσει για σένα και, αφού της πει ότι είσαι έτοιμος να πεθάνεις από έρωτα, θα της πει πειστικά λόγια. Με ρωτάς αν είναι απαραίτητο να αποπλανήσεις και την υπηρέτρια; Αν είναι ωραία μπορείς και να το κάνεις αλλά θα πρέπει να προσπαθήσεις να έχεις πρώτα την κυρία και μετά την υπηρέτρια".

Επίσης, "πρέπει να κάνεις πάντα τον ερωτευμένο, μιμήσου με κάθε τρόπο τις πληγές του έρωτα. Προσπάθησε να την πείσεις με κάθε τρόπο ότι ήταν αυτή που σε πλήγωσε με τα βέλη του. Ούτως ή άλλως αυτό δεν είναι δύσκολο. Δεν υπάρχει γυναίκα στον κόσμο που δεν θεωρεί ότι είναι άξια να αγαπηθεί. Τα κοπλιμέντα στην ομορφιά μιας γυναίκας είναι πάντα ευχάριστα ακόμα και στις τίμιες γυναίκες και ακόμα και στις παρθένες (Ι, 611-626)".

"Δίνε υποσχέσεις άφοβα (οι υποσχέσεις πάντα προσελκύουν τις γυναίκες) και κάλεσε για μαρτυρές σου τους θεούς. Ο Δίας πάντα γελάει με τα ψέμματα των εραστών".

Και για να μην κατηγορηθεί ότι ωθεί τους ανθρώπους προς το ψέμμα, ο Οβίδιος έχει έτοιμη την δικαιολογία, "παραπλάνησε όποιον σε παραπλανά. Να ξέρεις ότι οι γυναίκες στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι μια ιερόσυλη ράτσα. Οπότε κουράγιο: μέχρι και τα δάκρυα θα μπορέσουν να σε βοηθήσουν και πρόσεξε αυτή να δει καλά τα βρεγμένα μαγουλά σου. Και αν τα δάκρυα αργούν να έρθουν, βρέξε τα μάτια σου με σάλιο (Ι, 645-662)".

Εάν και η τελευταία συμβουλή είναι λίγο αηδία, ο Οβίδιος θεωρήτο μεγάλος καρδιοκατακτητής, οπότε πολλές από τις συμβουλές του περνάγαν στην εποχή του (και βάζω στοίχημα πολλές περνάνε ακόμα και τώρα). Επειδή το θέμα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα αφιερώσουμε άλλα δύο άρθρα της στήλης στο θέμα. Το επόμενο θα αφορά το πώς να διατηρήσετε μια γυναίκα, και το μεθεπόμενο, που θα ενδιαφέρει περισσότερο τις γυναίκες αναγνώστριες, είναι το πώς να κατακτήσετε έναν άντρα.

by Kostas

Γλεντηστε το :)

Ιστορίες από τον Αρχαίο Κόσμο (5)

ΕΝΑΣ ΚΟΥΡΙΕΡ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ.

Σήμερα, οι εταιρείες κούριερ μπορούν να εγγυηθούν γρήγορη και έγκυρη παράδοση ενός δέματος σε οποιοδήποτε σημείο του κόσμου. Όμως έχουν ένα πολύ σημαντικό μειονέκτημα. Περιορίζονται μόνο σε αυτόν τον κόσμο. Αν θέλει κάποιος να στείλει ένα μήνυμα στον άλλο κόσμο τότε θα πρέπει να καταφύγει είτε στην προσευχή είτε σε πνευματικές συγκεντρώσεις όπου καλούνται τα πνεύματα.

Πόσο μικρός και ασήμαντος είναι ο πολιτισμός μας σε σχέση με τον πολιτισμό των Γετών οι οποίοι είχαν βρει ένα άψογα οργανωμένο σύστημα κούριερ για τον άλλο κόσμο!

Οι Γέτες, ήταν μια θρακική φυλή που ζούσε μεταξύ Βαλκανίων και του Δούναβη (στην σημερινή Βουλγαρία). Αργότερα μετακινήθηκαν προς βορρά κατά μήκος του Δούναβη, στη μεταγενέστερη Δακία (δηλαδή στην σημερινή Ρουμανία).

Το οργανωμένο σύστημα κούριερ που είχαν μας το εξηγεί ο Ηρόδοτος (4, 94): "Όποιος δικός τους αφήνει την παρούσα ζωή, πηγαίνει, όπως πιστεύουν, να συναντήσει τον Σάλμοξη, μια θεότητα που μερικοί ονομάζουν επίσης "Γαβελεϊζη". Κάθε πέντε χρόνια διαλέγουν με κλήρο έναν άνδρα ανάμεσά τους και τον στέλνουν στον Σάλμοξη ως αγγελιαφόρο, να του μεταφέρει τα αιτήματά τους. Η αποστολή του ξεκινά ως εξής: μερικοί απ' αυτούς παρατάσσονται σε πυκνές γραμμές κρατώντας τρία ακόντια κι άλλοι πιάνουν τον αγγελιαφόρο από τα χέρια και τα πόδια και τον πετούν ψηλά, έτσι ώστε να πέσει πάνω στις αιχμές των όρθιων ακοντίων. Αν ο άνδρας πεθάνει, το θεωρούν σημάδι της ευνοϊκής προδιάθεσης του Σάλμοξη. Αν γλυτώσει, το αποδίδουν στον κακό χαρακτήρα του, του αποδίδουν κατηγορίες και διαλέγουν άλλο αγγελιαφόρο. Οι οδηγίες φυσικά του δίνονται όσο είναι ακόμα ζωντανός."

Αυτό το σύστημα κούριερ έχει τα εξής πλεονεκτήματα:

1) Τακτικότητα (αργεί λίγο μεν αλλά κάθε πέντε χρόνια το μήνυμα θα παραδοθεί - πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι γενικά οι μεταφορές ήταν πιο αργές εκείνη την εποχή)

2) Άμεση και εγγυημένη παράδοση (με το που πεθαίνει ο αγγελιαφόρος αμέσως το μήνυμα θα παραδοθεί στον Σάλμοξη)

3) Άμεση αντικατάσταση κάποιου κούριερ που δεν κάνει σωστά την δουλειά του έτσι ώστε να διασφαλιστεί η ποιότητα της εργασίας (δεν μπορεί ο αγγελιαφόρος που πετιέται πάνω στα ακόντια να μην πεθαίνει - πώς τολμάει - άμεση αντικατάσταση).

Πού ο δικός μας πολιτισμός τέτοιο σύστημα και τέτοια μεθοδικότητα. Δεν υπάρχει εγγύηση ή απόδειξη ότι οι προσευχές εισακούονται, μερικές φορές τα πνεύματα κάνουν τα δύσκολα και δεν απαντάνε. Προχειροδουλειές...

Πότε επιτέλους οι κύριοι της Fedex, της DHL, της ACS και των υπολοίπων εταιρειών θα λάβουν υπόψη τις πραγματικές ανάγκες των πελατών τους και θα εφαρμόσουν τέτοια πρωτοποριακά συστήματα;

by Kostas

Γλεντηστε το :)

Ιστορίες από τον Αρχαίο Κόσμο (4)

Όταν οι Σκύθες έκαναν κεφάλι

Η Κάνναβις (ή Μαριχουάνα) κατά την δεκαετία του '60 ήταν συνυφασμένη με τους χίπις, μια φιλήσυχη και φιλειρηνική ομάδα παιδιών οι οποίοι ήταν εναντίον του πολέμου του Βιετνάμ και είχαν σαν σύνθημα το "Make Love, not War" και σαν τρόπο ζωής το "Sex, Drugs & Rock n' Roll".

Στον αρχαίο κόσμο η χρήση της κάνναβης είναι συνυφασμένη με έναν άλλο φιλήσυχο και φιλειρηνικό λαό, τους Σκύθες, έναν νομαδικό λαό που ζούσε στην κεντρική Ασία και τα βόρεια παράλια της μαύρης θάλασσας (την σημερινή Ουκρανία).

Στους Σκύθες δεν έφτανε να καπνίσουν την κάνναβη. Έκαναν ολόκληρο ατμόλουτρο με αυτήν. Τις παρακάτω πληροφορίες μας τις δίνει ο Ηρόδοτος (4, 74-75):

"Στην Σκυθία φυτρώνει κάνναβη, ένα φυτό που μοιάζει με το λινάρι, αν και πιο χοντρό και ψηλό. Υπάρχει και άγριο και καλλιεργημένο [...] Οι Σκύθες παίρνουν λίγο σπόρο κάνναβης, χώνονται μέσα στη σκηνή και ρίχνουν τους σπόρους πάνω σε καυτές πέτρες. Αυτοί (οι σπόροι) αρχίζουν αμέσως να καπνίζουν, βγάζοντας ατμό που δεν συγκρίνεται με κανένα ατμόλουτρο στην Ελλάδα. Οι Σκύθες το απολαμβάνουν τόσο ώστε ουρλιάζουν από ευχαρίστηση. Αυτό είναι το υποκατάστατό τους για το συνηθισμένο λουτρό με νερό, που δεν κάνουν ποτέ"

Η παραπάνω περιγραφή βάζω στοίχημα ότι υπήρχε στα όνειρα όλων των χίπηδων.

Οι Σκύθες όπως προείπαμε ήταν ένας φιλήσυχος και φιλειρηνικός λαός ο οποίος όμως είχε μια περίεργη σχέση με τα κεφάλια. Δεν έχαναν ευκαιρία να τα κόβουν (δεν ξέρουμε αν το έκαναν επειδή εκνευρίζονταν με τα μακριά μαλλιά των τότε Χίπηδων και αντί να τους κόψουν τα μαλλιά τους έκοβαν όλο το κεφάλι κατ' ευθείαν).

Για το πόσο φιλήσυχοι και φιλειρηνικοί ήταν αφηνόμαστε πάλι στην αφήγηση του Ηροδότου (4,64-65).

"Όσον αφορά τον πόλεμο, είναι έθιμο των Σκυθών πολεμιστών να πίνουν το αίμα του πρώτου εχθρού που σκοτώνουν. Τα κεφάλια όλων των νεκρών εχθρών παραδίδονται στον βασιλιά. Ο στρατιώτης που φέρνει ένα κεφάλι, έχει μερίδιο στα λάφυρα. Αλλιώς δεν δικαιούται τίποτα. Κρατά το δέρμα του κεφαλιού κάνοντας μια κυκλική τομή γύρω από τα αυτιά και τινάζοντας το ώσπου να πέσει το κρανίο. Μετά βγάζει την σάρκα από το δέρμα χρησιμοποιώντας ως εργαλείο το πλευρό ενός βοδιού. Όταν το καθαρίσει τελείως, το δουλεύει στα δάχτυλά του ώσπου να μαλακώσει και να είναι κατάλληλο για μαντήλι. Στο τέλος κρεμάει αυτά τα μαντήλια στα χαλινάρια του αλόγου και είναι πολύ περήφανος γι' αυτά. Αυτός που έχει τα περισσότερα θεωρείται πολύ σπουδαίος άνθρωπος [...] Όσο για τα ίδια τα κρανία - και ειδικά αυτά των χειρότερων εχθρών τους - έχουν έναν ιδιαίτερο τρόπο να τα μεταχειρίζονται. Κόβουν με πριόνι το τμήμα από τα φρύδια και κάτω και αφού το καθαρίσουν, εφαρμόζουν στην εξωτερική πλευρά ένα κομμάτι ακατέργαστο δέρμα. Για τον φτωχό αυτό είναι αρκετό ενώ κάποιος πλούσιος δεν σταματάει εκεί αλλά επιχρυσώνει το εσωτερικό του κρανίου. Και στις δύο περιπτώσεις χρησιμοποιούν το κρανίο για ποτήρι. Με τον ίδιο τρόπο μεταχειρίζονται και τα κρανία των δικών τους, στην περίπτωση που κάποιος άνδρας συγκρουστεί με συγγενείς του και τους νικήσει μπροστά στον βασιλιά. Όταν έχουν σημαντικούς επισκέπτες, ο οικοδεσπότης επιδεικνύει τα κρανία και διηγείται την ιστορία τους. Ότι δηλαδή ανήκαν κάποτε σε δικούς του που ήρθαν σε σύγκρουση μαζί του και πώς τους νίκησε - κι όλα αυτά θεωρούνται ανδραγαθίες".

Κακό πράγμα η Μαριχουάνα. Επηρέαζε σημαντικά τα κεφάλια των Σκυθών (τόσο αυτά που ήταν πάνω στο σώμα τους όσο - κυρίως - τα κομμένα). Πάντως με τους Σκύθες η φράση "έκανα κεφάλι" αποκτάει άλλο νόημα...

Για να διαβάσετε και τις υπόλοιπες

"Ιστορίες από τον Αρχαίο Κόσμο" πατήστε εδώ!

by Kostas

Γλεντηστε το :)

Ιστορίες από τον Αρχαίο Κόσμο (3)

ΠΟΙΟΣ - ΠΟΙΟΣ, Ο ΘΕΑΓΕΝΗΣ Ο ΘΕΟΣ.

Ζούμε σε μια παρηκμασμένη εποχή. Τα είδωλα των νέων σήμερα είναι αθλητές, τραγουδιστές, ηθοποιοί, μοντέλα... Άνθρωποι δηλαδή που εκφράζουν τις αξίες της σωματικής δύναμης και της ομορφιάς και που καμία σχέση δεν έχουν με τον κόσμο του πνεύματος. Είμαστε πολύ μακριά από τον κόσμο της αρχαίας Ελλάδας όπου ο κόσμος ασχολούνταν με το ανθρώπινο πνεύμα και θαύμαζε φιλοσόφους, ρήτορες, κλπ.

Αμ, δε... Στην Αρχαία Ελλάδα, όπως μας πληροφορεί ο Αρχαιολογικός Οδηγός της Ολυμπίας (εκδόσεις Explorer), τους μεγάλους αθλητές και ολυμπιονίκες ακολουθούσαν φήμες που άρμοζαν σε ημίθεους και ήρωες. Παρότι ήδη από τον 6ο αι. π.Χ. οι "διανοούμενοι" της εποχής επέκριναν τη μονόπλευρη προβολή της σωματικής ρώμης, υποστηρίζοντας ότι προτεραιότητα πρέπει να δίνεται στην καλλιέργεια του πνεύματος, ο κόσμος δεν έπαψε ποτέ να λατρεύει τους αθλητές και να φτιάχνει ιστορίες με τα κατορθώματά τους.

Ο Κριστιάνο Ρονάλντο της αρχαιότητας ήταν ο Θεαγένης από τη Θάσο. Ήταν τόσο διάσημος πυγμάχος που ο κόσμος νόμιζε ότι ήταν γιος του Ηρακλή. Έλεγαν ότι σε ηλικία 9 ετών είχε σηκώσει ένα χάλκινο άγαλμα από την βάση του και το είχε κουβαλήσει ως το σπίτι του. Από τότε έγινε γνωστός σε όλη την Ελλάδα για τη δύναμή του. Έλεγαν επίσης ότι κέρδισε πάνω από 14.000 στεφάνια για ισάριθμες νίκες σε αγώνες ανά την Ελλάδα! Μετά το θάνατό του τιμήθηκε ως ήρωας στη Θάσο (αλλά και σε όλη την Ελλάδα) και υπήρχε η φήμη ότι θεράπευε και ασθένειες.

Πριν συνεχίσουμε το άρθρο οφείλουμε να αφιερώσουμε το παρακάτω τραγούδι στον επόμενο αθλητή που θα παρουσιάσουμε, τον Μίλωνα τον Κροτωνιάτη (ο Κρότωνας έχει την τιμητική του σε αυτήν την στήλη). Για να καταλάβετε το γιατί συνεχίστε την ανάγνωση.

Ο Μίλων, λοιπόν, εκτός από τις νίκες του στους πανελλήνιους αγώνες φαίνεται ότι προσέφερε και άλλου είδους θεάματα στο κοινό, αφού αναφέρεται πως έδενε μια ταινία στο κεφάλι του και την έσπαζε με την δύναμη των φλεβών του ή ότι πρότεινε το χέρι με τον αγκώνα κολλημένο στα πλευρά, τα δάχτυλα τεντωμένα και τον αντίχειρα ανοικτό, χωρίς ποτέ να βρεθεί κανείς να του λυγίσει το μικρό δάχτυλο! Στην Ολυμπία ο Μίλων κουβάλησε στους ώμους ένα μεγάλο βόδι και αφού το περιέφερε ανάμεσα στους θεατές, το άφησε στα πόδια του ιερέα για να το θυσιάσει. Μετά τη θυσία, έφαγε ολόκληρο το βόδι μόνος του!

Θρυλική έχει μείνει και η ιστορία του Φάυλλου από (πού αλλού) τον Κρότωνα. Ο Φάυλλος ήταν αθλητής του άλματος σε μήκος ο οποίος (ο αθεόφοβος) κατάφερε με το άλμα του να περάσει από πάνω όλο το σκάμμα και να προσγειωθεί έξω από αυτό. Από το κατόρθωμα αυτό έχει μείνει η παροιμιώδης φράση "υπερέβη τα εσκαμμένα".

Τελευταίος αθλητής που θα σας παρουσιάσουμε είναι ο παγκρατιαστής Πολύδαμας από την Σικελική πόλη Σκοτούσα ο οποίος θεωρούταν ο πιο μεγαλόσωμος άνδρας που είχε εμφανιστεί ποτέ στη γη. Εκτός από τις ολυμπιακές του νίκες η ζωή του ήταν γεμάτη άθλους που δεν απείχαν πολύ από τους άθλους του Ηρακλή. Έλεγαν ότι ο Πολύδαμας είχε σκοτώσει ένα λιοντάρι με τα χέρια του, χωρίς όπλο, ότι είχε ακινητοποιήσει ένα άρμα που έτρεχε κρατώντας το με το ένα του χέρι και ότι είχε σκοτώσει τρεις άντρες από την επίλεκτη φρουρά του βασιλιά της Περσίας, αντιμετωπίζοντας τους με ρόπαλο ενώ αυτοί κρατούσαν ξίφη. Η απεριόριστη πίστη στην δύναμή του ήταν όμως και αυτή που έφερε το τέλος του. Καθώς βρισκόταν σε μια σπηλιά με τους φίλους του, η οροφή της σπηλιάς άρχισε να καταρρέει. Ο Πολύδαμας έχοντας εμπιστοσύνη στη δύναμή του, αντί να φύγει, προσπάθησε να συγκρατήσει την οροφή της σπηλιάς με τα χέρια του με αποτέλεσμα να καταπλακωθεί από τα βράχια και να πεθάνει.

Συμπέρασμα 1: Οι Τζαμαϊκανοί μπορούν να χαίρονται γιατί αυτήν την στιγμή ανακάλυψαν τις ρίζες τους: είναι από τον Κρότωνα (δεν μπορεί, μια σχετικά μικρή πόλη να έχει τόσους ολυμπιονίκες, κάτι υπάρχει στο DNA)

Συμπέρασμα 2: Ούτε σήμερα ούτε στα αρχαία χρόνια, οι μεγάλοι αθλητές δεν περιόριζαν τις δραστηριότητές τους στον αθλητικό τομέα. Οι σημερινοί κάνουν διαφημίσεις. Οι αρχαίοι κάναν βλακείες (βλέπε τα show του Μίλωνα)

Συμπέρασμα 3: Αν κρίνουμε από τις αναλογίες που υπάρχουν με το σήμερα, είναι σίγουρο ότι οι γυναίκες του Θεαγένη, του Φάυλλου, του Μίλωνα και του Πολυδάμα ήταν μοντέλα. Ειδικά για τον Μίλωνα όμως (αν σκεφτούμε και το τραγούδι που του αφιερώσαμε) μπορούμε να φανταστούμε επίσης ότι τον περίμενε στο σπίτι με τον πλάστη στο χέρι...

by Kostas

Γλεντηστε το :)

Ιστορίες από τον Αρχαίο Κόσμο (2)

ΜΑΣ ΠΡΟΔΩΣΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ.

Βασίλης Σπανούλης, Αντώνης Νικοπολίδης, Δημήτρης Σαλπιγγίδης, Ντούσαν Μπάγεβιτς. Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί; Μα φυσικά το ότι είναι σιχαμένοι προδότες, τουλάχιστον για τους οπαδούς των πρώην ομάδων τους, που τις εγκατέλειψαν για να παίξουν στον (αιώνιο ή λιγότερο αιώνιο) αντίπαλο για περισσότερα χρήματα. Και έτσι η λατρεία των οπαδών μετατρέπεται σε μίσος. Και αν σε κάποιες περιπτώσεις, όπως διαφαίνεται στην περίπτωση Σαλπιγγίδη, η επιστροφή του παίκτη στην αρχική του ομάδα καταλαγιάζει κάπως τα πάθη, σε άλλες, όπως αυτήν του Μπάγεβιτς, το μίσος παραμένει άσβηστο.

Τον Βασίλη Σπανούλη των αρχαίων χρόνων των έλεγαν Άστυλο και ήταν από τον Κρότωνα. Ο Άστυλος λοιπόν είχε αναδειχτεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες τρεις φορές νικητής στο δρόμο σταδίου και στον δίαυλο. Την πρώτη φορά αγωνίστηκε ως Κροτωνιάτης και τίμησε την πόλη του. Τις επόμενες φορές όμως αγωνίστηκε ως Συρακούσιος γιατί ήθελε να ευχαριστήσει τον φίλο του Ιέρωνα, τύραννο των Συρακουσών.

Οι Κροτωνιάτες αντέδρασαν ήρεμα και πολιτισμένα όπως όλοι οι οπαδοί άλλωστε. Για να τον τιμωρήσουν κατέστρεψαν τον ανδριάντα που ήταν στημένος στο ιερό της πόλης και μετέτρεψαν το σπίτι του σε φυλακή.

Οι σημερινοί οπαδοί δεν έχουν φτάσει ακόμα στο σημείο να κάνουν το σπίτι του "προδότη" φυλακή (να και κάτι όπου οι αρχαίοι έλληνες ήταν πιο κάφροι από εμάς) όμως αντίστοιχοι σημερινοί αδριάντες πρέπει να έχουν καταστραφεί πολύ. Φαντάζομαι εφέτος πολλά μπλουζάκια του Παναθηναϊκού με το όνομα του Σπανούλη και πολλές αφίσες του παίκτη θα έχουν γίνει παρανάλωμα του πυρός.

Η ιστορία δεν το αναφέρει αλλά φαντάζομαι ότι ο Άστυλος θα είχε και πολύ μεγάλο πρόβλημα όταν πήγαινε να πιει τον οίνο του στα εστιατόρια του Κρότωνα. Άλλωστε ο Σαλπιγγίδης έχει δηλώσει ότι επέστρεψε στον ΠΑΟΚ για να μπορεί να πίνει τον καφέ του ήσυχος στην Θεσσαλονίκη.

Ηθικό Δίδαγμα: Αν θέλετε να πίνετε ήρεμα τον καφέ σας στον Κρότωνα, μην πάτε να αγωνιστείτε για τις Συρακούσες...

(Τα στοιχεία είναι από τον Αρχαιολογικό Οδηγό της Ολυμπίας, εκδόσεις Explorer)

by Kostas

Γλεντηστε το :)

Ιστορίες από τον Αρχαίο Κόσμο (1)

ΣΗΚΩ ΛΙΓΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΟΥ ΝΑ ΚΑΤΣΩ ΚΑΙ ΕΓΩ...

Σίγουρα θα σας έχει συμβεί να βρίσκεστε σε ένα δημόσιο μέσο μεταφοράς (λεωφορείο, τρένο, μετρό, δεν έχει σημασία) στο οποίο να μπαίνει κάποιος ηλικιωμένος, να ψάχνει να βρει μια θέση για να κάτσει και τελικά να μην του τη δίνει κανείς. Τότε φυσικά ο ηλικιωμένος σιχτιρίζει την νέα γενιά για την ανάγωγη συμπεριφορά της και θυμάται τα παλιά καλά χρόνια όπου οι νέοι είχαν σεβασμό για τους ηλικιωμένους και προσέφεραν όλοι αμέσως την θέση τους.

Δεν ξέρω όμως ο ηλικιωμένος της ιστορίας μας για πόσο παλιά αναφέρεται. Γιατί, από ότι φαίνεται, 2.500 χρόνια πριν η κατάσταση δεν φαίνεται να διέφερε και τόσο πολύ. Και αυτό μας το αποκαλύπτει το εξής περιστατικό (πηγή: Αρχαιολογικός Οδηγός Ολυμπίας, εκδόσεις Explorer):

Ένας γέροντας προσπαθούσε να βρει θέση στο Στάδιο της Ολυμπίας για να καθησει και να παρακολουθήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Καθώς δεν είχε φτάσει εγκαίρως, το στάδιο ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Περιδιάβηκε πολύ περνώντας ανάμεσα από τους Αθηναίους, τους Κορίνθιους, τους Σικιώνιους και άλλους, όμως κανείς νεότερος δεν σηκωνόταν να του παραχωρήσει τη θέση του. Όταν τελικά έφτασε στο σημείο όπου κάθονταν οι Σπαρτιάτες, όλοι οι νέοι της Σπάρτης σηκώθηκαν να του παραχωρήσουν την θέση τους. Οι υπόλοιποι θεατές βλέποντας την ευγενική πράξη των Σπαρτιατών, άρχισαν να τους χειροκροτούν. Τότε ο γέροντας σκεφτικός μουρμούρισε: Να λοιπόν που όλοι οι Έλληνες ξέρουν ποιο είναι το σωστό να γίνει, κανείς όμως δεν θέλει να το κάνει.

Έτσι λοιπόν, την επόμεη φορά που θα δείτε κάποιον ηλικιωμένο να αναπολεί τις παλιές καλές εποχές να ξέρετε ότι είτε αναπολεί μια εποχή που πότε δεν υπήρξε είτε είναι Σπαρτιάτης...

by Kostas

Το Γλέντι σήμερα εγκαινιάζει μια καινούρια στήλη: τις Ιστορίες από τον Αρχαίο Κόσμο. Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε τον αρχαίο κόσμο μόνο μέσα από το σχολείο και συνήθως μας φένεται πολύ βαρύς και ακαδημαϊκός. Αυτή η στήλη θέλει να αναδείξει ιστορίες διασκεδαστικές, διδακτικές και ενδιαφέρουσες για να μπορέσουμε να δούμε τελικά πόσο μοιάζουμε και πόσο διαφέρουμε από τους αρχαίους προγόνους μας.

Γλεντηστε το :)