Naoto Matsumura: Ο τελευταίος της Φουκουσίμα

Η ιστορία του Naoto Matsumura προκαλεί εντύπωση από την αρχή της κιόλας, καθώς είναι ο μοναδικός από τους 80.000 κατοίκους της Φουκουσίμα, που έμεινε στην πόλη όταν η περιοχή εκκενώθηκε τον Μάρτιο του 2011, μετά το τσουνάμι που χτύπησε την Ιαπωνία. "Όταν έγινε ο σεισμός ήμουν στο πυρηνικό εργοστάσιο και δούλευα στο δρόμο. Όλοι έφυγαν, αλλά εγώ ζούσα εδώ με τους γονείς μου και η μητέρα μου μόλις και μετά βίας μπορούσε να περπατήσει. Τους είπα ότι έπρεπε να μείνουμε. Έναν περίπου μήνα μετά τις πυρηνικές εκρήξεις, ήρθαν τα αδέρφια μου και είπαν ότι ήταν επικίνδυνα να μείνουμε στην πόλη. Έπρεπε να φύγουμε. Πήραν τους γονείς μου, αλλά εγώ αποφάσισα να παραμείνω εδώ μόνος μου. Έπρεπε να φροντίσω τα σκυλιά μου..."

Και δεν ήταν μόνο αυτά... "Αφού είχα μείνει δυο τρεις μέρες μόνος, άκουσα το σκύλο του γείτονα να γαβγίζει. Ήταν πεινασμένος, έτσι άρχισα να τον φροντίζω. Έπειτα βρήκα άλλον έναν αδέσποτο σκύλο και έναν μήνα αργότερα περνούσα τον περισσότερο από το χρόνο μου ψάχνοντας τριγύρω στην περιοχή της Ταμιόκα για εγκαταλειμμένα ζώα. Υιοθέτησα σκυλιά, γάτες, κουνέλια, κοτόπουλα, πάπιες, αγελάδες - πάρα πολλά για να τα μετράω. Τα τάιζα για να μην αγριέψουν από την πείνα..."

Μέχρι σήμερα παραμένει στην περιοχή και τρέφεται με λαχανικά και ψάρια από το ποτάμι. "Φροντίζω όπως μπορώ τον εαυτό μου. Τη ραδιενέργεια δεν τη φοβάμαι, αφού δεν μπορώ ούτε να να τη δω και δεν πονάει. Ένας γιατρός σε ένα πανεπιστήμιο μου είπε ότι ήμουν πάρα πολύ ραδιενεργός, αλλά χρειάζονται πάνω από 30 χρόνια για να εμφανιστούν τα πρώτα συμπτώματα. Εγώ, ξέρετε, σε 30 χρόνια θα είμαι πάνω από 80. Είναι φυσιολογικό να πεθάνεις όταν είσαι 80".

Οι περισσότεροι τον φοβούνται. Δεν τον πλησιάζουν. Ούτε καν οι συγγενείς του. "Αποφεύγω να έρθω σε επαφή με άλλους ανθρώπους, γιατί καταλαβαίνω ότι δεν αισθάνονται άνετα. Η μοναξιά είναι μεγάλη. Κάποτε εδώ ερχόταν πολύς κόσμος για να θαυμάσει τις ανθισμένες κερασιές. Είχαμε πολλές... Τώρα δεν πατάει άνθρωπος. Όταν περπατάω μέσα στην πόλη, είμαι ολομόναχος. Τη νύχτα δεν υπάρχει ηλεκτρισμός και το σκοτάδι καλύπτει τα πάντα. Μόλις αρχίζει να σουρουπώνει δυσκολεύουν τα πράγματα! Τότε είναι που με πιάνει και εμένα η θλίψη. Πίνω, όμως, κανα-δυό ποτήρια σάκε πριν πάω για ύπνο για να ξεχάσω τη μοναξιά. Δύσκολο πράγμα. Όταν έρθει το πρωί αισθάνομαι ξανά ζωντανός. Και πού ξέρεις, μπορεί κάποια μέρα να αλλάξουν τα πράγματα και ο κόσμος να ξαναγυρίσει..."

πηγή: philenews.com

Γλεντηστε το :)

Hasta siempre Comandante

Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά το θάνατο του Τσε, ο μύθος του παραμένει ολοζώντανος και ακλόνητος.

Ο χρόνος σκουριάζει τις ιδέες και αλλοιώνει τις αξίες. Μια βολική ζωή σε κάνει να ξεχνάς το παρελθόν. Μια "καρέκλα", λίγη δύναμη σε μετατρέπει από αντάρτη σε πολιτικό. Η δύσκολη ζωή στο δάσος και ο αγώνας μένει σε ξεθωριασμένες φωτογραφίες που τις κοιτάς αυτάρεσκα στην πολυθρόνα σου. Όλα αυτά ισχύουν για τους πολλούς όχι για τον Τσε. Είναι πολύ δύσκολο να μείνεις πιστός στις ιδέες σου, να μην συμβιβαστείς και τελικά να πεθάνεις για αυτές αλλά για τον Comandante ήταν αυτονόητο.

Ο γιατρός από το Ροσάριο αφού γύρισε τη Λατινική Αμερική με την μηχανή του και γνώρισε τη γυναίκα της ζωής του, Ίλδα Γκαδέα, βρήκε τον προορισμό του το καλοκαίρι του 1965 όταν γνώρισε τον Φιντέλ. Δύο χρόνια ανταρτοπόλεμου και σκληρής ζωής στη Σιέρα Μαέστρα δεν πτόησαν τον Τσε (προσωνύμιο που πήρε καθώς χρησιμοποιούσε συνέχεια αυτή τη λέξη κάτι που φαινόταν αστείο στους Κουβανούς) που πίστεψε στο όραμα του Κάστρο. Ο Comandante (τίτλος που απέκτησε στις 21 Ιουλίου του 1957) οδήγησε τους «Μονκαντίστας» στη μεγάλη νίκη στη Σάντα Κλάρα (29 Δεκεμβρίου 1958). Ήταν το καίριο πλήγμα στην «κυβέρνηση» Μπατίστα. Την πρωτοχρονιά του 1959 ο δικτάτορας έφυγε για τη Δομινικανή Δημοκρατία και η Αβάνα υποδέχτηκε τον Φιντέλ και τον Comandante του.

Πήρε άμεσα θέση στην Κυβέρνηση αλλά άντεξε την... κανονική ζωή μόλις πέντε χρόνια. Η φλόγα της επανάστασης έκαιγε μέσα του και οι διαπραγματεύσεις με πολιτικούς και γραφειοκράτες τον έπνιγαν. Αναπόφευκτα ήρθε και η σύγκρουση με τον Κάστρο. Ο Τσε ήθελε μια Κούβα που θα δημιουργήσει ένα δικό της μοντέλο και δεν θα ακολουθήσει αυτή της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Φιντέλ δεν συμφωνούσε. Στις 1 Απριλίου του 1965 του έστειλε ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα. «Αισθάνομαι ότι έχω κάνει το καθήκον μου προς την Κουβανέζικη επανάσταση, στο έδαφός της, και αποχαιρετώ εσένα, τους συντρόφους, το λαό σου ο οποίος είναι τώρα δικός μου. Αν ο θάνατος με βρει κάτω από άλλους ουρανούς, η τελευταία μου σκέψη θα είναι γι' αυτό το λαό και ειδικά για σένα. Όπου κι αν βρίσκομαι, θα αισθάνομαι την ευθύνη του να είσαι Κουβανός επαναστάτης και σαν τέτοιος θα συμπεριφέρομαι. Δεν λυπάμαι που δεν άφησα τίποτα υλικό στη γυναίκα και τα παιδιά μου. Είμαι ευτυχισμένος που έγινε έτσι. Δε ζητώ τίποτα γι' αυτούς γιατί το κράτος θα φροντίσει να έχουν αρκετά για να ζήσουν και να μορφωθούν. Θα είχα πολλά να πω σ' εσένα και το λαό μας, αλλά αισθάνομαι ότι είναι άχρηστα. Οι λέξεις δεν μπορούν να εκφράσουν αυτό που θα ήθελα και δεν υπάρχει λόγος να ξοδεύω σελίδες» γράφει μεταξύ άλλων.

Ακολούθησε το ταξίδι στο Κονγκό, η παραμονή στην Τανζανία και η Πράγα όπου ο Τσε σχεδίασε το νέο αντάρτικο στη Λατινική Αμερική. Το 1967 τον βρίσκει στη Βολιβία όπου οργανώνει αντάρτικο για την απελευθέρωση της χώρας. Στις 8 Οκτωβρίου 1967 η ομάδα του Comandante περικυκλώνεται. Η CIA και αμερικάνικες επίλεκτες δυνάμεις θέλουν να βάλουν τέλος στη δράση του και συνεργάζονται σε αυτή την επιχείρηση. Ο Τσε τραυματίζεται και συλλαμβάνεται. Αφού ανακρίνεται τελικά δολοφονείται στις 9 Οκτωβρίου 1967, από τον υπαξιωματικό του βολιβιανού στρατού Μάριο Τεράν. Αρχικά δίστασε να εκτελέσει την εντολή για εκτέλεση αλλά τελικά τράβηξε τη σκανδάλη. «Ήρθατε να με σκοτώσετε. Ρίξε, δειλέ, έναν άντρα θα σκοτώσεις» φέρεται να είπε ο Τσε. Ο θάνατός ήρθε λίγο μετά τη 1.00 το μεσημέρι. Στην Κούβα, ο Φιντέλ Κάστρο κράτησε αρχικά επιφυλακτική στάση απέναντι στην είδηση, ωστόσο στις 15 Οκτωβρίου, αποδέχτηκε το γεγονός, μετά από την εμφάνιση των φωτογραφιών. Ο Τσε πάνω σε ένα φορείο φαίνεται σαν να κοιμάται και οι άνθρωποι γύρω από το πτώμα μοιάζουν περισσότερο αποκρουστικοί από το νεκρό. Καμάρωναν για τη μεγάλη τους επιτυχία. Είχαν σκοτώσει τον Comandante αλλά δεν ήξεραν ότι ήταν ήδη αθάνατος.

πηγή: aek365.gr

Γλεντηστε το :)

Yuri Gagarin: 43 χρόνια από το θάνατό του

«Κοιτάζω τη Γη και είναι τόσο όμορφη». Πρόκειται, ασφαλώς, για τις πρώτες λέξεις που «ακούστηκαν» ποτέ στο διάστημα. Τις πρόφερε ο Ρώσος Yuri Gagarin, ο πρώτος άνθρωπος που ταξίδεψε στο διάστημα και μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Γη στις 12 Απριλίου του 1961, μέσα στο Vostok 1. Σχεδόν 7 χρόνια μετά την ιστορική πτήση του, στις 27 Μαρτίου 1968, ο Gagarin σκοτώθηκε μαζί με τον εκπαιδευτή του, ενώ πετούσε με ένα MiG-15 κοντά στο Kirzhach.

Και ενώ όλοι θυμόμαστε λίγο πολύ το κατόρθωμα αυτό, το οποίο πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της ψυχροπολεμικής κούρσας του διαστήματος, πόσοι γνωρίζουμε την ιστορία του πρώτου ανθρώπου που το τόλμησε;

O Yuri Alekseyevich Gagarin γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1934 σε μικρό χωριό δυτικά της Μόσχας. Ταπεινής καταγωγής, οι γονείς του δούλευαν σε κολλεκτίβα της περιοχής και ο ίδιος, αφού εργάστηκε σε χυτήριο, αφοσιώθηκε στην αγάπη του για τα αεροπλάνα, φοιτώντας στην τεχνικής σχολή του Saratov. Ακολούθησε το 1955 η Σχολή Πιλότων του Orenburg και μετά την αποφοίτηση του κατετάγη στην Πολεμική Αεροπορία.

Το 1959 υπέβαλε αίτηση για συμμετοχή για την πρώτη επανδρωμένη πτήση στο διάστημα και, μαζί με άλλους 20 συνυποψηφίους, υπεβλήθη σε μια πολύ σκληρή διαδικασία επιλογής και εκπαίδευσης. Τελικά το 1960 επελέγη ο ίδιος, με εφεδρικό τον Gherman Titov, τόσο για την απόδοσή τους όσο και για το χαμηλό τους ανάστημα, καθώς ο χώρος στο Vostok ήταν εξαιρετικά περιορισμένος.

Η συνέχεια ανήκει στην ιστορία. Ο Gagarin απογειώθηκε με το Vostok 1 στις 12 Απριλίου του 1961, στις 09.07 ώρα Μόσχας και 25 λεπτά αργότερα μπήκε σε μια ελλειπτική τροχιά με απόγειο 302 χιλιόμετρα, περίγειο 175 χιλιόμετρα και περίοδο 89 λεπτά και 34 δευτερόλεπτα, κινούμενος με ταχύτητα 7,61 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο (27.400 χιλιόμετρα ανά ώρα). Το κωδικό του όνομα κατά τη διάρκεια της πτήσης ήταν Кедр (Κέδρος). Η συνολική διάρκεια της αποστολής ήταν 108 λεπτά.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι πιθανότητες επιβίωσης του ήταν μόλις 5%, με την επιστροφή του στη Γη να φαντάζει μάλλον απίθανη. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν ήταν σίγουρος αν ο άνθρωπος θα μπορούσε να επιβιώσει στο διάστημα.

Κι όμως, μετά από 67 λεπτά σε τροχιά, το προσωπικό ελέγχου πτήσης έδωσε εντολή στο σκάφος να πυροδοτήσει τους κινητήρες επιβράδυνσης και να αρχίσει την επανείσοδό του στην ατμόσφαιρα. Ο Gagarin δεν προσγειώθηκε μαζί με την κάψουλα, αλλά χρησιμοποίησε το εκτινασσόμενο κάθισμά του σε ύψος 7 χιλιομέτρων, και μετά από ελεύθερη πτώση χρησιμοποίησε το αλεξίπτωτό του και προσγειώθηκε κοντά στην πόλη Τακτάροβα.

H πτήση αυτή μας έδωσε απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα. Ο άνθρωπος μπορεί να επιβιώσει στο διάστημα και ο ανθρώπινος εγκέφαλος συνεχίζει να λειτουργεί το ίδιο καλά στις συνθήκες αυτές. Αποτέλεσμα, λοιπόν, η πτήση αυτή να «ανοίξει το δρόμο για την κατάκτηση του διαστήματος».

Όσο για τον Gagarin, όπως ήταν αναμενόμενο έγινε παγκοσμίως γνωστός και ταξίδεψε σε πολλές χώρες προκειμένου να διαφημίσει την επιτυχία της Σοβιετικής Ένωσης. Του απαγορεύτηκε να ξαναπετάξει, παρά μόνο με αεροπλάνα και με τη συνοδεία δεύτερου πιλότου. Ο Gagarin σκοτώθηκε μαζί με τον εκπαιδευτή του στις 27 Μαρτίου 1968, ενώ πετούσε με ένα MiG-15 κοντά στο Kirzhach. Ήταν μόλις 34 ετών, και σύμφωνα με πηγές, ένας τσακισμένος άνθρωπος από το παιχνίδι της διασημότητας με προβλήματα στο γάμο του.

πηγή: tvxs.gr

Γλεντηστε το :)

Πως μοιάζει η μέση Ελληνίδα ; Δείτε εδώ !

Πως μοιάζει η μέση Αγγλίδα; Η μέση Γαλλίδα; Ή ακόμα καλύτερα... η μέση Ελληνίδα; Η faceresearch.org μας απαντάει στο καυτό αυτό ερώτημα μέσα από ένα λογισμικό που δημιούργησε και που πρόσφατα δημοσιοποίησε. Αφού έψαξε η εν λόγο εταιρία και βρήκε φωτογραφίες εκατοντάδων γυναικείων προσώπων από 41 διαφορετικές εθνικότητες, δημιούργησε ένα έξυπνο εργαλείο το οποίο ανέμιξε τα μοναδικά χαρακτηριστικά προσώπων από κάθε χώρα. Το αποτέλεσμα; Η πιο αντικειμενική απεικόνιση της φυλετικής διαφορετικότητας. Δείτε από μόνοι σας και πείτε μας. Κατ' αρχάς, κατάφερε να απαντήσει σωστά στο αρχικό μας ερώτημα; Δηλαδή, μας δίνει σωστή εικόνα για το πώς μοιάζει π.χ. η μέση Γαλλίδα;

by John

Γλεντηστε το :)

"Ο υπέροχος Jody McIntyre" by Dominic

Εχθές με ιδιαίτερο ενδιαφέρον είδα το βίντεο που αναρτήθηκε στην κορυφή του Γλεντιού μας, πάνω από όλα τα θέματα. Και καλά έκανε και τοποθετήθηκε εκεί, γιατί η σημασία του ήταν τεράστια.

Συγκεκριμένα, θεωρώ ότι ήταν το ιδανικό βίντεο για να κλείσει η χρονιά. Δεν υπάρχει πιο ηχηρό μήνυμα από αυτό που δίνει ο Jody McIntyre και το μήνυμα του πρέπει να δώσει δύναμη σε όλους μας.

Δίχως ίχνο φόβου, με απόλυτη τόλμη μίλησε στο BBC (αφού είχε προπηλακιστεί σε διαδήλωση από αστυνομικούς) και ξεφτίλισε με τα λόγια του τη βρετανική αστυνομία, το βρετανικό κράτος και, κυρίως, τα υποκινούμενα βρετανικά μίντια.

Ο αληθινός V (V for Vendetta), δεν φοράει μάσκα και μαύρη στολή, αλλά κάθεται σε αναπηρικό καροτσάκι με εγκεφαλική παράλυση. Ο ανατριχιαστικός Jody McIntyre είναι ένας αληθινός Επαναστάτης με το Ε κεφαλαίο.

Δείτε το βίντεο και να το θυμάστε κάθε φορά που θα αντιμετωπίζετε ένα κοινωνικό, οικονομικό ή προσωπικό πρόβλημα... Καλή χρονιά...

Υ.Γ: Το blog του Jody στο ίντερνετ είναι αυτό jodymcintyre.wordpress.com.

by Dominic

Γλεντηστε το :)

Μία ωραία συνέντευξη του Αντώνη Κανάκη

Ένα από τα πιο αγαπημένα τηλεοπτικά πρόσωπα, που μαζί με την ομάδα του έκανε για πολλούς τηλεθεατές το prime time του ΑΝΤ1, μια λατρεμένη συνήθεια.

Ο Αντώνης Κανάκης, κατάφερε να αποκτήσει ένα φανατικό κοινό και να οδηγήσει το «Ράδιο- Αρβύλα» στο βάθρο των πιο πετυχημένων τηλεοπτικών εκπομπών της ελληνικής τηλεόρασης.
Ο ίδιος δε συνηθίζει να γίνεται κόλακας και τολμά να εκφράζει την γνώμη του έξω από τα δόντια, σε μια εποχή που συχνά πολλοί ρέπουν στο να στοχάζονται και να εκφράζονται αγεληδόν.

Σας βλέπουμε αρκετά συχνά με πρόσφατο παράδειγμα την εκπομπή «top-model» όχι μόνο να σχολιάζετε, αλλά και να κρίνετε αρνητικά εκπομπές του σταθμού σας. Δεν δέχεστε κάποιες παρατηρήσεις από το κανάλι όταν το κάνετε;

Έχω πει και στο παρελθόν αρκετές φορές, ότι είναι τουλάχιστον ανέντιμο να κάνεις σάτιρα και να εξαιρείς το ίδιο το κανάλι σου. Η σάτιρα είναι ελεύθερη. Δεν έχουμε δεχθεί παρεμβάσεις από τον ΑΝΤ1, αλλά και να γινόταν δε θα τις αποδεχόμασταν. Θεωρούμε την ελευθερία του λόγου μας ως βασική προϋπόθεση για να κάνουμε τη δουλειά μας, σε οποιοδήποτε κανάλι κι αν βρισκόμαστε, αλλιώς προτιμούμε να μην είμαστε στον αέρα.

Επίσης έχω πει πολλές φορές, ότι θεωρώ μεγάλη ήττα το γεγονός ότι εν έτει 2010 συνεχίζουμε ακόμα και μιλάμε για την ελευθερία του λόγου, κάτι που θεωρητικά θα έπρεπε να είναι δεδομένο. Με εντυπωσιάζει πάρα πολύ η νοοτροπία όπου το φυσιολογικό θα ήταν το κανάλι να επεμβαίνει και να κάνει παρατηρήσεις σε αυτές τις περιπτώσεις και πως το ότι δεν παρεμβαίνει φαντάζει αφύσικο.

Η εκπομπή σας συνεχίζει να έχει αρκετά υψηλά νούμερα τηλεθέασης. Σας φοβίζει ένα ενδεχόμενο κορεσμού με τον καιρό;

Δε συνέδεσα ποτέ στη ζωή μου, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, όποια κι αν ήταν τα νούμερα, την αξιολόγηση της δουλειάς μου με τα νούμερα τηλεθέασης.

Ειδικά αυτήν την περίοδο που η μανία που υπάρχει με τα νούμερα έχει φτάσει σε αστεία επίπεδα, μια νουμερολαγνεία αδιανόητη την οποία προσωπικά δε μπορώ να κατανοήσω, δε θέλω να συμμετέχω σε όλο αυτό το πανηγύρι με τα νούμερα. Το παράδοξο είναι ότι το πανηγύρι αυτό ξεκινάει μέσα από την ίδια την τηλεόραση και βέβαια κάνει κακό στην ίδια την τηλεόραση.

Τα νούμερα είναι μια πολύπλοκη υπόθεση, τις περισσότερες φορές αναλύονται ή παρουσιάζονται με πολύ λανθασμένο ή επιδερμικό και πλασματικό τρόπο. Η υπόθεση νούμερα, η υπόθεση AGB είναι μια πολύ μεγάλη συζήτηση την οποία βέβαια δε μπορούμε να κάνουμε αυτήν τη στιγμή.

Ο πιθανός μελλοντικός κορεσμός είναι τελείως άσχετος με τα νούμερα και το πιθανότερο είναι ότι κάποια στιγμή θα έρθει, όπως σε όλα τα πράγματα. Ελπίζω να τον προλάβουμε. Εξάλλου ο σημαντικότερος κορεσμός είναι ο κορεσμός του ίδιου του δημιουργού, όταν εμείς δηλαδή νιώσουμε ότι είμαστε πολύ κορεσμένοι με αυτό που κάνουμε. Για την ώρα μας συμβαίνει το αντίθετο.

Αν μπορούσατε να ξεχωρίσετε το καλύτερο σχόλιο, που έχετε ακούσει για την εκπομπή σας, ποιο θα επιλέγατε και γιατί;

Έχουμε ακούσει πολλά κολακευτικά λόγια και ευχαριστούμε πολύ τους ανθρώπους που μας τα στέλνουν και εκφράζουν την αγάπη τους. Άνθρωποι που ξεπερνούν άσχημες ψυχολογικές καταστάσεις με την παρέα αυτή, ή περνούν μια ασθένεια με την παρέα αυτή, γυναίκες που περνούν την εγκυμοσύνη τους και στο τέλος γεννούν το παιδί τους με γέλια, όλα αυτά είναι πολύ όμορφα και συγκινητικά.

Αυτό που πρέπει να ομολογήσω ότι χαίρομαι που το ακούμε αρκετά συχνά, είναι όταν μας λένε ότι «ανοίξαμε την τηλεόραση πάλι» ή «είστε το μόνο ή ένα από τα λίγα πρόγραμμα που παρακολουθούμε στην τηλεόραση». Δηλαδή άνθρωποι που με το σχόλιο τους αυτό, δηλώνουν ότι δεν παρακολουθούν σχεδόν καθόλου τηλεόραση, απλά παρακολουθούν «Ράδιο Αρβύλα».

Tο ράδιο αρβύλα, μέσα από την σάτιρα αλλά και μέσω προσωπικών σας σχολίων παίρνει συχνά πολιτική στάση απέναντι στα γεγονότα. Εσείς αισθάνεστε την ευθύνη μια τέτοιας «παρέμβασης» στην κοινή γνώμη και ιδιαίτερα στην νεολαία, που σας παρακολουθεί πιστά;

Από τη στιγμή που είσαι στον αέρα και κάνεις χρήση ενός τόσο ισχυρού μέσου όσο η τηλεόραση, αυτή η ευθύνη όπως την χαρακτηρίζετε, αναμφισβήτητα πρέπει να υπάρχει αλλά με μία ειδοποιό διαφορά.

Δεν πρέπει να είναι ευθύνη με την έννοια του βάρους, με την έννοια του εγκλωβισμού, του αυτοπεριορισμού, της αυτολογοκρισίας, αλλά πρέπει να έχει τη μορφή ενός ενστίκτου, το οποίο λειτουργεί αθόρυβα, ως ένας αυτόματος μηχανισμός. Βέβαια το ένστικτο αυτό έχει να κάνει με την αντίληψη, την κρίση, το ήθος, την παιδεία, την ποιότητα του κάθε ανθρώπου.

Πολλοί σκέφτονται για εσάς : «Τι ωραία, που περνάνε οι τύποι και πόσο γελάνε κάθε μέρα..» Στην πραγματικότητα όμως ,πόσο πιεστικό είναι να δουλεύεις γι' αυτό το αποτέλεσμα, που παρακολουθούμε;

Αυτό που αναφέρετε στην ερώτησή σας είναι μια μεγάλη παρανόηση, αλλά κανείς δε μπορεί να κατηγορήσει την μερίδα του κόσμου που το αντιμετωπίζει έτσι. Υπάρχει δηλαδή μια μερίδα κόσμου που πιστεύει ότι όλο αυτό το πράγμα είναι μια πολύ απλή υπόθεση.

Η πραγματικότητα όμως είναι τελείως διαφορετική. Πρόκειται για μια πολύ πιεστική διαδικασία, πολύ δουλειά, μια πολύ σκληρή καθημερινότητα σε επίπεδο πίεσης και ωρών εργασίας. Όμως αυτό δεν πρέπει να ενδιαφέρει τους τηλεθεατές και πρέπει να φαίνεται εύκολο.

πηγή: cosmo.gr

Γλεντηστε το :)

W. Disney: Ο σκοτεινός πρίγκιπας του Χόλιγουντ

Ο δημιουργός του θρυλικού Mickey Mouse στις 10 Νοεμβρίου του 1940 γίνεται μυστικός πράκτορας και πληροφοριοδότης του FBI. Ο Disney αποδείχτηκε ακραίος αντισημίτης κι αντικομμουνιστής, ο οποίος κατέδιδε κομμουνιστές καλλιτέχνες του Χόλιγουντ για λογαριασμό του Edgar Hoover του FBI.

H αποκάλυψη έγινε με τη δημοσιοποίηση εγγράφων από τον Mark Eliot, συγγραφέα της βιογραφίας του Walt Disney "Ηollywood’s Dark Prince", των οποίων η αυθεντικότητα εξακριβώθηκε. Ο Disney εργαζόταν για λογαριασμό της Επιτροπής Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων που διερευνούσε κατά πόσον "αντιαμερικανικές" ιδεολογίες είχαν παρεισφρύσει στους αμερικανικούς θεσμούς και ειδικότερα κατά πόσο κομμουνιστικές ιδέες είχαν διεισδύσει στον κινηματογράφο. Με τη συνδρομή του αρκετοί καλλιτέχνες μπήκαν στη "μαύρη λίστα" της Επιτροπής και παρακόλουθησαν την καριέρα τους να καταστρέφεται. Και μάλιστα το 1950 καταδικάστηκαν δέκα σεναριογράφοι και σκηνοθέτες για προσβολή πρός το Κονγκρέσο, επειδή τρία χρόνια νωρίτερα είχαν αρνηθεί να εμφανιστούν ενώπιον της Επιτροπής, επικαλούμενοι το συνταγματικό δικαίωμα της ελεύθερης γνώμης.

Ο μεγάλος δημιουργός αντιτάχθηκε στις απεργίες του 1941, θεωρώντας ότι τις υποκινούσε κομουνιστικός δάκτυλος, και κατηγόρησε αριστερούς συνεργάτες του ότι προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν τον Μickey για να περάσουν "την κομμουνιστική τους προπαγάνδα". Σύμφωνα με τον Mark Eliot, οι εργαζόμενοι αυτοί δεν βρήκαν ξανά δουλειά σε αυτή τη βιομηχανία.

Ο Disney περιγράφεται επίσης ως ο εργοδότης που μπορούσε να απολύσει έναν Εβραίο υπάλληλό του μόνο και μόνο επειδή είχε μεγάλη μύτη, μία ρατσιστική διάθεση την οποία περιγράφει κι ο μοναδικός έγχρωμος εργαζόμενός του ως προσωπικός του λούστρος για 25 χρόνια. Ο "σκοτεινός πρίγκιπας" της γιγαντιαίας βιομηχανίας διετέλεσε κατάσκοπος της επιτροπής για 25 χρόνια, από το 1940 έως το τέλος της ζωής του.


Glenti Comment: Μία πολύ άσχημη και απογοητευτική είδηση...

πηγή: tvxs.gr

Γλεντηστε το :)

4 + 1 σταθμοί στη ζωή του Αντώνη Κανάκη

Ο Αντώνης Κανάκης γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου, το 1969 στη Θεσσαλονίκη. Από μικρή ηλικία συμμετείχε σε πειρατικό ραδιόφωνο για έξι χρόνια. Έπειτα από αυτό και έχοντας γίνει γνωστός, τη σεζόν 1987-1988, παρουσιάζει την εκπομπή "Τι ακούει η Θεσσαλονίκη" για το δημοτικό ραδιόφωνο της πόλης στους 101 FM.

1. Μετά από την παραμονή του στο δημοτικό ραδιοφωνικό σταθμό μέχρι το 1991 και με την ίδια ονομασία της εκπομπής, μεταφέρεται στον KISS FM Θεσσαλονίκης και αργότερα στον ΑΝΤ1 97,5.

2. Το 1994 παρουσιάζει την εκπομπή Κομφούζιο στην ΕΤ3 και αργότερα στο STAR CHANNEL. Στο πλευρό του είναι ο Αντώνης Παραράς και ο Σωτήρης Καλυβάτσης.

3. Το 1997 και έχοντας σταματήσει το ραδιόφωνο αναλαμβάνει την αρχισυνταξία και σκηνοθεσία του Α.Μ.Α.Ν στον τηλεοπτικό σταθμό MEGA CHANNEL και αργότερα στον ANT1 με τους Γιάννη Σερβετά και Σωτήρη Καλυβάτση.

4. Έπειτα από την επιτυχημένη πορεία του Α.Μ.Α.Ν και έχοντας λήξει τη συνεργασία του με τον Σωτήρη Καλυβάτση, αποφασίζει το 2008 να φτιάξει τον ραδιοφωνικό σταθμό Imagine 89.7. Σήμερα, μαζί με τον Γιάννη Σερβετά, τον Στάθη Παναγιωτόπουλο και τον Χρήστο Κιούση που είναι μαζί και στο ραδιόφωνο αλλά και στην παρουσίαση της εκπομπής Ράδιο Αρβύλα στο κανάλι του ΑΝΤ1, συνεχίζουν με μεγάλη επιτυχία, χιούμορ, και σάτιρα.

5. Ο Αντώνης Κανάκης είχε για πολλά χρόνια σχέση με τη Σάντυ Κουτσοσταμάτη, όταν το ζευγάρι χώρισε λίγο πριν το γάμο η είδηση σόκαρε τη showbiz. Πέρσι απασχόλησε για λίγο τα μέσα, με την σχέση του με την Κατερίνα Παπουτσάκη. Πλέον είναι μόνος του και πρόσφατα σε συνέντευξή του στην εκπομπή "Προσωπικά" δήλωσε: "Είμαι και δεν είμαι γεννημένος εργένης. Δηλαδή χρειάζεται ένας πολύ ειδικός άνθρωπος για να με αποκαταστήσει".

πηγή: myself.gr

Γλεντηστε το :)

Πιερ Πάολο Παζολίνι

Σαν σήμερα, το 1975 βρέθηκε στην παραλία της Όστια, κοντά στη Ρώμη, άγρια δολοφονημένος ο Ιταλός σκηνοθέτης, ηθοποιός, ποιητής και δημοσιογράφος Πιερ Πάολο Παζολίνι.

Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, μια εξαιρετικά πολυσχιδής προσωπικότητα, γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου του 1922, τη χρονιά που ανέβηκε στην εξουσία ο Μπενίτο Μουσολίνι, στην πόλη Μπολόνια της Ιταλίας. Ο πατέρας του Κάρλο είναι υπαξιωματικός του στρατού και εξαιτίας αυτού, η οικογένεια Παζολίνι αλλάζει διαρκώς τόπο διαμονής. Η σχέση του με τους γονείς του, τον αυταρχικό και τυραννικό πατέρα που διοικεί την οικογένεια με στρατιωτικό τρόπο και τη δασκάλα μητέρα του για την οποία έτρεφε αισθήματα λατρείας, επηρεάζουν από το ξεκίνημα της ζωής του τον Ιταλό δημιουργό.

«Γεμάτος πάθος, σεξουαλικότατος, βίαιος σαν χαρακτήρας κατέληξε στη Λιβύη, χωρίς δεκάρα· έτσι άρχισε τη στρατιωτική καριέρα που τον καταπίεσε και τον παραμόρφωσε ψυχολογικά τόσο ώστε να τον σπρώξει στον έσχατο συντηρητισμό. Είχε ποντάρει τα πάντα πάνω στη φιλολογική μου καριέρα, από τότε που ήμουνα ακόμα παιδί, μιας και τα πρώτα μου ποιήματα τα έγραψα σε ηλικία εφτά χρονών. Είχε διαισθανθεί, ο κακομοίρης, αλλά δεν είχε προβλέψει τις ταπεινώσεις που θα συνόδευαν την επιτυχία μου», γράφει για τον πατέρα του αργότερα ο Πιερ Πάολο Παζολίνι.

Στη Μπολόνια αρχίζει τις σπουδές του Ιστορίας της Τέχνης και Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο, «ένα πανεπιστήμιο με δομή φασιστική» σύμφωνα με τον ίδιο. Το 1942, ενώ ο πατέρας του είναι αιχμάλωτος στην Κένυα, ο Πιερ Πάολο με τη μητέρα του και τον νεότερο του αδερφό Γκουίντο καταφεύγουν στην Καζάρσα. Την ίδια εποχή, με δικά του έξοδα, ο νεαρός Παζολίνι εκδίδει την ποιητική συλλογή «Ποιήματα στην Καζάρσα», γραμμένα στη διάλεκτο του Φρίουλι. Τον επόμενο χρόνο ξεκινά τη στρατιωτική του θητεία στο Λιβόρνο· λιποτακτεί ωστόσο και ξαναγυρίζει στην Καζάρσα.

Το 1945 ο αδερφός του, μέλος ανταρτικής ομάδας Όζοπο, δολοφονείται μαζί με συντρόφους του από Γιουγκοσλάβους αντάρτες, περιστατικό που παραμένει από τα πιο σκοτεινά στις σελίδες της ιταλικής αντίστασης. Ο Παζολίνι θα εκφράζει τον πόνο και το πένθος του για τη δολοφονία του αδερφού του στα δυο μυθιστορήματα του σε ρομανέσκο, «Τα Παιδιά της Ζωής» και στο «Μια Ζωή Γεμάτη Βία».

Από το 1945 έως το 1949 ο Παζολίνι στο Γυμνάσιο ενός μικρού χωριού κοντά στην Καζάρσα. Στις 18 Φεβρουαρίου 1945 ιδρύει με νεαρούς φοιτητές την «Academiuta de lenga Furlana», μια μικρή ακαδημία σπουδών για τη γλώσσα και την κουλτούρα του Φριούλι. Την ίδια εκείνη περίοδο, μετά τους αγώνες των εργατών γης στο Φριούλι, γράφει την πρόζα «Οι Μέρες του Αγαθού Ντε Γκάσπερι» που αργότερα θα γίνει μυθιστόρημα και θα εκδοθεί το 1962 με τίτλο «Το Όνειρο μιας Υπόθεσης». Από τις μέρες εκείνες ο Παζολίνι θα ξεκινήσει να «ζωγραφίζει» μια Ιταλία ταπεινή, πραγματική, καθημερινή, ενώ στα τελευταία του πια γραπτά θα διαπιστώσει και θ' ανακοινώσει την εξαφάνιση της με τρόπο που θα ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων και θα δημιουργήσει σκάνδαλο. Τα χρόνια στην Καζάρσα θα μείνουν ανεπανάληπτα για τον Πιερ Πάολο και, όπως με τα παιδικά του χρόνια, θα τα μυθοποιήσει και θα τα χαρακτηρίσει ιερά και αμόλυντα.

Λίγο πριν από τις εκλογές του 1948, ένα αγόρι εξομολογείται στον ιερέα του χωριού ότι είχε σεξουαλικές σχέσεις με τον Παζολίνι. Αποπέμπεται από το Γυμνάσιο και η ζωή πλέον στο μικρό χωριό γίνεται αδύνατη για τον νεαρό καθηγητή που φεύγει με τη μητέρα του για τη Ρώμη, όπου θα συναντήσει εξαιρετικές δυσκολίες στην επιβίωσή του. «Υπήρξα ένας απ' αυτούς τους άνεργους που καταλήγουν στην αυτοκτονία» θα πει αργότερα για την εποχή εκείνη.

Το 1952 δημοσιεύεται μια σημαντική μελέτη του, σε συνεργασία με τον Μάριο Ντ' Άρκο, για την ποίηση με διάλεκτο του 19ου αιώνα. Το 1954 εκδίδει μια συλλογή με τα ποιήματα που έγραψε στο Φριούλι, με τίτλο «Η Πιο Ωραία Νιότη». Το 1955, ιδρύει και δουλεύει μαζί με τους Ροβέρσι, Λεονέτι, Ρομάνο και Φορτίνι το φιλολογικό περιοδικό «Officina», μια σύντομη σε ζωή αλλά σπουδαία μαρτυρία των απόψεων των Ιταλών διανοούμενων της εποχής. Την ίδια χρονιά εκδίδεται το μυθιστόρημα «Τα Παιδιά της Ζωής», που υπήρξε η πρώτη του συγγραφική επιτυχία. Το περιοδικό κλείνει οριστικά το 1959 μετά από ένα άρθρο που έγραψε ο Παζολίνι εναντίον του Πάπα Πίου ΧΙΙ.

Διευθύνει την επιθεώρηση «Nuovi argomenti» με τον Αλμπέρτο Μοράβια, ο οποίος τον θεωρεί, ήδη από το τέλος της δεκαετίας του '50, ως τον σημαντικότερο Ιταλό ποιητή της γενιάς του. Την ίδια εποχή αρχίζει να ασχολείται με τον κινηματογράφο ως σεναριογράφος και συνεργάζεται με τον Μπολονίνι, τον Μπερτολούτσι και τον Ρόσσι. Το 1961 σκηνοθετεί την πρώτη του ταινία, το «Ακατόνε». Ακολουθούν οι ταινίες «Μάμα Ρόμα» με τους Anna Magnani και Ettore Garofolo (1962), το «κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» (1964), «Οιδίπους Τύραννος» (1967), «Θεώρημα» με τον Terence Stamp(1969), «Χοιροστάσιο» (1969), «Μήδεια» με τη Μαρία Κάλλας (1970), καθώς και η λεγόμενη τριλογία της ζωής: το «Δεκαήμερο» (1971), «Οι Ιστορίες του Καντέρμπουρυ» (1972) και «Χίλιες και μια νύχτες» (1974).

Το κύκνειο άσμα του, «Σαλό» ή «120 μέρες στα Σόδομα», προκάλεσε φρίκη, ουρλιαχτά, βίαιες αντιδράσεις και εισαγγελικές παρεμβάσεις. Ο Παζολίνι, εμπνευσμένος από τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ, δημιουργεί με τον παραγωγό Ρενάλντο Γκριμάλντι ένα κινηματογραφικό έργο μη «παθητικό» και «υπνωτικό» αλλά «επιθετικό», όπως πίστευε ότι πρέπει να είναι η λειτουργία του κινηματογράφου. Στο έργο, τέσσερις εκπρόσωποι της φασιστικής εξουσίας απάγουν κορίτσια και αγόρια και τα υποβάλλουν σε σεξουαλικά όργια, βασανιστήρια και τελετές κοπρολαγνείας. Η ταινία προκαλεί σφοδρές αντιδράσεις. «Μα αυτή ήταν η επιδίωξή μου. Να εξοργίσω, να θυμώσω τον θεατή. Στην αρχή θα στραφεί εναντίον της ταινίας, εναντίον μου. Ύστερα θα πει πως πρόκειται για ένα πορνό. Αυτό είναι μια βολική εξήγηση. Μερικοί όμως μπορεί να ξανασκεφτούν. Ο φασισμός δεν καίει μόνο σάρκες. Μας "σπρώχνει" στον ολοκληρωτικό αφανισμό», δήλωσε ο Παζολίνι σε μία από τις τελευταίες συνεντεύξεις του.

Ο θάνατος

Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι βρέθηκε νεκρός τα ξημερώματα της 2ας Νοεμβρίου του 1975 στην παραλία της Όστια, έξω από τη Ρώμη. Το πτώμα έφερε σημάδια άγριας κακοποίησης: σχεδόν αποκομμένα αυτιά, σπασμένες οδοντοστοιχίες, συνθλιμμένα οστά θώρακα από το επανειλημμένο πέρασμα οχήματος από πάνω του. Για τον άγριο φόνο ομολόγησε και καταδικάστηκε ως ένοχος, σε φυλάκιση 9 ετών και 7 μηνών, ένας εκπορνευόμενος 17χρονος, ο Πίνο Πελόζι. Ο Παζολίνι ενταφιάστηκε στο αγαπημένο του χωριό, Φριούλι.

Η αγριότητα ωστόσο της δολοφονίας είχε εξαρχής δημιουργήσει υποψίες ότι ο Πελόζι δεν ήταν ο μόνος δράστης του εγκλήματος. Πέρασαν 30 χρόνια ώσπου, το 2005, ο Πελόζι απέσυρε την ομολογία του, δηλώνοντας πως πλέον ήταν νεκροί όλοι όσοι απειλούσαν τον ίδιο και την οικογένειά του, κάτι που του επέτρεπε πλέον να πει την αλήθεια. Σύμφωνα με τα όσα δήλωσε, αλλά και την έρευνα των Σικελών δημοσιογράφων Τζουζέππε Λο Μπιάνκο και Σάντρα Ρίτσα, η δολοφονία του Πιερ Πάολο Παζολίνι ήταν καθαρά πολιτικό, και όχι σεξουαλικό, έγκλημα.

Σύμφωνα με τους δημοσιογράφους, αιτία ήταν η γνώση του Παζολίνι για πρόσωπα της ιταλικής πολιτικής και τις διασυνδέσεις τους με τον κόσμο της Μαφίας. «Ξέρω τα ονόματα των υπευθύνων, όλων αυτών που χειραγωγούν τους νεοφασίστες, όλων αυτών των γνωστών αγνώστων που είναι υπεύθυνοι για τα πρόσφατα εγκλήματα» είχε δηλώσει ο Παζολίνι ένα χρόνο πριν από τη δολοφονία του. Το τελευταίο βιβλίο του, μάλιστα, με τίτλο «Πετρέλαιο» (στα ελληνικά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Παρατηρητής» το 1993), με πρόφαση ιστορίες ερωτικών εμμονών προχώρησε σε αποκαλύψεις για τους εγκληματικούς πολιτικούς και οικονομικούς κύκλους της περιόδου της Δεύτερης Δημοκρατίας στην Ιταλία.

«Τον εκτέλεσαν. Ήταν πέντε. Του φώναζαν «βρωμόπουστα», «σκατοκομμούνι» και τον χτυπούσαν βίαια. Εμένα με είχαν ακινητοποιήσει. Δεν άγγιξα καν τον Παζολίνι, αντίθετα προσπάθησα να τον υπερασπιστώ» δήλωσε ο 51 ετών σήμερα Πελόζι. Μεταξύ των πέντε εκτελεστών είχε αναγνωρίσει τους αδελφούς Μπορσελλίνο και δύο Σικελούς νεοφασίστες και ντίλερ. Η έρευνα σχετικά με τη δολοφονία Παζολίνι άρχισε εκ νέου μετά την αναίρεση του Πελόζι αλλά οι δικαστές αποφάσισαν ότι δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία για να συνεχιστεί.

πηγή: tvxs.gr

Γλεντηστε το :)

17 χρόνια από το θάνατο του Federico Fellini

Σαν σήμερα, το 1993, άφησε την τελευταία του πνοή ο Federico Fellini, ένας από τους σπουδαιότερους Ιταλούς σκηνοθέτες κινηματογράφου, αφήνοντας πίσω του έργα όπως τα Amarcord (1976), Σατυρικόν (1971), La Dolce Vita (1962) και 8½ (1964). Κατά τη διάρκεια της ζωής του έλαβε, μεταξύ άλλων, τέσσερις φορές το Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας ενώ λίγο πριν τον θάνατό του, το 1993, η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου του απένειμε το Τιμητικό Όσκαρ για το σύνολο του έργου του.

Ο Federico Fellini ξεκίνησε καριέρα σκιτσογράφου προτού ακόμα τελειώσει το λύκειο, και έδειχνε μεγάλη αγάπη για την ανάγνωση κυρίως για τα κόμικς. Λάτρευε το τσίρκο, το κόσμο του οποίου γνώρισε από πιτσιρίκος από το Grand Guignol, το τσίρκο με τον Pierino τον Κλόουν , αλλά και μέσα από τον κινηματογράφο. Μια από τις αγαπημένες του ταινίες άλλωστε ήταν «Το Τσίρκο» του Charlie Chaplin. Σε ηλικία έξι ετών είδε την πρώτη του ταινία, «Maciste all’Inferno» του Guido Brignone, η οποία ήταν βασισμένη στην «Κόλαση» του Dante Alighieri και στην οποία θα κάνει αναφορές ολόκληρη τη ζωή του.

Σε ηλικία 19 ετών μετακόμισε στη Ρώμη όπου, μεταξύ άλλων, έγραφε σκετς για καλλιτέχνες του music hall. Εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Ρώμης, για να ικανοποιήσει τους γονείς του, όμως σύμφωνα με τον βιογράφο του Hollis Alpert «δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να δείχνει ότι παρακολούθησε ποτέ κάποιο μάθημα». Σύντομα έγινε μέλος της συντακτικής ομάδας του ισχυρού δεκαπενθήμερου χιουμοριστικού περιοδικού Marc’Aurelio, σημειώνοντας επιτυχία με την στήλη του «Θα ακούσετε αυτό που έχω να πω;». Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι και το 1942, ενώ ήρθε σε επαφή με συγγραφείς, μαφιόζους, σεναριογράφους κ.α., γνωριμίες που στο μέλλον θα συνεισφέραν στην καριέρα του στον κινηματογράφο.

Την εποχή που ο Μουσολίνι κήρυσσε τον πόλεμο κατά της Γαλλίας και της Αγγλίας, ο 20χρονος Federico ανακάλυπτε τα έργα του Φράντς Κάφκα, του Νικολάι Γκογκόλ, του John Steinbeck και του William Faulkner, παράλληλα με τις γαλλικές ταινίες των Marcel Carné, René Clair και Julien Duvivier. Το 1941 δημοσιεύει το 74 σελίδων βιβλιαράκι με τις Περιπέτειες του Pasqualino.

Τον Νοέμβριο του 1942 ο Fellini εστάλη στην κατεχόμενη από τη φασιστική Ιταλία Λιβύη, για να εργαστεί πάνω στο σενάριο του I cavalieri del deserto, το οποίο σκηνοθετούσαν οι Osvaldo Valenti και Gino Talamo, κάτι που ο Fellini δέχτηκε πρόθυμα. Όταν η Τρίπολη βρέθηκε υπό πολιορκία, ξέφυγε με τους συνεργάτες του επιβιβαζόμενος σε γερμανικό στρατιωτικό αεροσκάφος με προορισμό τη Σικελία. Μετά την επιστροφή του, ξέρει πια ότι δεν θέλει πλέον να είναι απλά σεναριογράφος, αλλά ένας κινηματογραφιστής.

Το 1942, επίσης, γνωρίζεται με την ηθοποιό και ιδιαίτερα γνωστή στην μουσική κωμωδία Giulietta Masina, με την οποία παντρεύεται το 1943. Έζησαν μαζί για τα επόμενα 50 χρόνια, μέχρι το θάνατο του. Λίγους μήνες μετά το γάμο, η Giulietta έπεσε από μια σκάλα και ως αποτέλεσμα έχασε το έμβρυο που κυοφορούσε. Το 1944 γέννησε ένα γιο, τον Pierfederico, αλλά το βρέφος πέθανε μετά από τρεις μήνες από εγκεφαλίτιδα, μια τραγωδία που άφησε βαθιά σημάδια στο ζευγάρι. Η Masina χαρακτηρίστηκε «θηλυκός Σαρλό» μέσα από την Τζελσομίνα της στη «La Strada», την «Le notti di Cabiria» και αργότερα την «Giulietta degli spiriti».

Με τη λήξη του πολέμου ανοίγει με τον Enrico De Seta το μαγαζί «The Funny Face Shop» όπου πωλούσαν καρικατούρες αμερικανών στρατιωτών, για να επιβιώσουν στην μεταπολεμική περίοδο. O Fellini υπέγραφε τις καρικατούρες με το ψευδώνυμο Fellas. Ο γνωστός ήδη σκηνοθέτης Roberto Rossellini συνάντησε τον Fellini εκεί και του πρότεινε να συνεισφέρει στο σενάριο της ταινίας που ετοίμαζε. Το 1947, ο Fellini και ο Sergio Amidei έλαβαν την πρώτη τους υποψηφιότητα για το σενάριο του «Rome, Open City» του Roberto Rossellini.

Το 1948 γνωρίστηκε με τον νεαρό ηθοποιό του θεάτρου, Marcello Mastroianni, ο οποιος έπαιζε εκείνη την εποχή μαζί με την σύζυγο του Fellini, Giulietta Masina. Συνεργάζεται με τον Rossellini και τον Alberto Lattuada. Το 1950 συνσκηνοθετεί με τον Lattuada την ταινία Luci del varietà, ενώ το 1952 βγαίνει η πρώτη ολοδική του σε σκηνοθεσία ταινία «Lo sceicco bianco».

Ακολούθησαν οι ταινίες: I vitelloni (1953), La strada (1954), Il bidone (1955), Le notti di Cabiria (1957), La dolce vita (1950), 8½ (1963), Giulietta degli spiriti (1965), Satyricon (1969), Roma (1972), Amarcord (1973), La città delle donne (1980), Ginger e Fred (1986), και άλλες ενώ έκανε και αρκετές παραγωγές για την τηλεόραση. Η τελευταία ταινία του ήταν η La voce della luna (1990), στην οποία ο πρωταγωνιστής Roberto Benigni συνομιλεί με το φεγγάρι.

«Tί είναι μια ταινία αρχικά; Μια υποψία, μια υπόθεση αφήγησης, σκιές ιδεών, ακαθόριστα συναισθήματα. Και όμως, σ' εκείνο το πρώτο ανεπαίσθητο άγγιγμα, η ταινία μοιάζει ήδη να είναι ο εαυτός της, ολοκληρωμένη ζωτική, πάναγνη. O πειρασμός να την αφήσεις έτσι, σ' αυτήν την άσπιλη διάσταση είναι πολύ μεγάλος. Ολα θα ήταν πιο απλά, και ποιος ξέρει, ίσως και πιο σωστά. Όμως όχι, η φιλοδοξία, η ανία, η κλίση, οι συμφωνίες, οι ρήτρες των συμβολαίων, σε υποχρεώνουν να τη γυρίσεις. Και να λοιπόν, η τελετουργία αρχίζει...» είπε ο ίδιος ο Federico Fellini.

Το 1993 ο μάγος του ιταλικού κινηματογράφου που μετέφερε το δράμα της ανθρώπινης ύπαρξης με έναν ονειρικό τρόπο, έφυγε από τη ζωή για να τον ακολουθήσει μετά από πέντε μήνες και η σύζυγός του, Giulietta Masina. Όταν, το 1980, ο σκηνοθέτης ρωτήθηκε ποια είναι η γνώμη του για το θάνατο, απάντησε ότι το μοιραίο γι' αυτόν είναι σαν μια ταινία στα σπάργανα και δεν τον φοβίζει.

Στην δε ερώτηση για το τι είναι μια ταινία, απάντησε: «Tί είναι μια ταινία αρχικά; Μια υποψία, μια υπόθεση αφήγησης, σκιές ιδεών, ακαθόριστα συναισθήματα. Και όμως, σ' εκείνο το πρώτο ανεπαίσθητο άγγιγμα, η ταινία μοιάζει ήδη να είναι ο εαυτός της, ολοκληρωμένη ζωτική, πάναγνη. O πειρασμός να την αφήσεις έτσι, σ' αυτήν την άσπιλη διάσταση είναι πολύ μεγάλος. Ολα θα ήταν πιο απλά, και ποιος ξέρει, ίσως και πιο σωστά. Όμως όχι, η φιλοδοξία, η ανία, η κλίση, οι συμφωνίες, οι ρήτρες των συμβολαίων, σε υποχρεώνουν να τη γυρίσεις. Και να λοιπόν, η τελετουργία αρχίζει...».

Το έργο του του χάρισε δεκάδες βραβεία σε ολόκληρο τον κόσμο, αφού εκτός από τα πέντε Όσκαρ, έχει λάβει και το Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας, το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών και για τρεις χρονιές τιμήθηκε με το βραβείο της Ένωσης Κριτικών της Νέας Υόρκης. Βραβεία για τη συμμετοχή τους στα έργα τους έλαβαν και πολλοί από τους συνεργάτες του, μεταξύ των οποίων και οι Nino Rota, ο οποίος «έντυνε» μουσικά τα έργα του, Anna Magniani, Marcello Mastroianni κ.α.

«Νομίζω πως η τηλεόραση έχει προδώσει το νόημα του δημοκρατικού λόγου, προσθέτοντας εικονικό χάος στη σύγχυση φωνών. Τι ρόλο έχει η σιωπή σε όλο αυτό το θόρυβο;», Federico Fellini.

πηγή: tvxs.gr

Γλεντηστε το :)

Solomon Burke - "The King of Rock' N' Soul"

SOLOMON BURKE.
"The King of Rock' N' Soul"

Από καιρό ήθελα να γράψω ένα άρθρο για τη ζωή και το έργο ενός από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες. Ο θάνατός του ήταν ξαφνικός, τόσο για μένα, όσο και για όλους τους θαυμαστές του. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο τελικά θα κάνω και το μικρό αυτό αφιέρωμα στον Solomon Burke.

O Solomon Burke πέθανε πριν 10 μέρες, στις 10 Οκτωβρίου του 2010 . Σύμφωνα με εκπρόσωπο τύπου, απεβίωσε μέσα στο ιδιωτικό του αεροσκάφος, στο αεροδρόμιο του Schiphol στο Amsterdam, μόλις αυτό προσγειώθηκε μετά από μία πολύωρη πτήση από το Los Angeles. Στις 12 Οκτωβρίου ήταν προγραμματισμένη συναυλία του μαζί με τους De Dijk. Τα αίτια θανάτου του, σύμφωνα με την οικογένειά, του ήταν φυσικά.

Γεννημένος στη Philadelphia (Pennsylvania) των ΗΠΑ στις 21 Μαρτίου του 1940, o Solomon Burke, ξεκίνησε σαν ιεροκήρυκας στη Philadelphia και στη συνέχεια απέκτησε τη δική του ραδιοφωνική εκπομπή gospel. Είχε συναντήσει τον Martin Luther King Jr. ουκ ολίγες φορές. Λόγω λοιπόν αυτής της πορείας του στο χώρο της εκκλησία εξηγείται και ο λόγος που η μουσική του είχε πολλά στοιχεία της εκκλησιαστικής μουσικής και είχε επηρεαστεί από αυτή. Αν και πατέρας 21 παιδιών, κατάφερε να έχει μία αξιόλογη και σημαντική προσφορά στη soul μουσική. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι το 2001 κατάφερε να πάρει μία θέση στο πάνθεον του "Rock and Roll Hall of Fame".

H μουσική του καριέρα ξεκινά το 1960, όταν και υπέγραψε το πρώτο του συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία Atlantic Records.H πρώτη του μεγάλη επιτυχία ήταν το " Just out ofReach (Of my two open Arms)", μία διασκευή ενός κομματιού της country. Ωστόσο η πιο μεγάλη επιτυχία του ήταν το "Cry to Me". Αυτό μάλιστα έγινε δύο φορές επιτυχία! Μία τη δεκαετία του '60 και κατόπιν τη δεκαετία του '80, όταν ήταν το soundtrack της ταινίας DirtyDancing. Το 1964 μαζί με τον Bert Berns έγραψαν το "Everybody Needs Somebody to Love", το οποίο απετέλεσε μία από τις σημαντικότερες προσφορές στη soul μουσική. Μάλιστα την ίδια χρονιά γίνεται διασκευή του από τους Rolling Stones και στη συνέχεια κυκλοφορούν πολλές ακόμη, μία από τις οποίες ήταν του Wilson Picket. To 1980 χρησιμοποιείται και στην ταινία "The Blues Brothers".

Ίσως αυτό που δε γνωρίζαμε για τον Solomon Burke είναι ότι το 1987 εμφανίστηκε στην ταινία "The Big Easy" και πως το 1995 ο Νick Hornby αναφέρθηκε σε αυτόν μέσα από το μυθιστόρημά του "Ηigh Fidelity".

Μέσα στον Οκτώβριο αναμένεται η κυκλοφορία του τελευταίου του album με τίτλο "Hold On Tight". Περιέχει 13 καινούργια τραγούδια γραμμένα από το ολλανδικό pop/soul συγκρότημα De Dijk και μεταφρασμένα στα αγγλικά με την ερμηνεία του Solomon Burke.

by Renee

Γλεντηστε το :)

Ποιος είναι ο αληθινός "Δράκουλας" ;

Ο Βλάντ ο Τρίτος/Βλάντ ο Παλουκωτής/Δράκουλας – Drăculea στα Ρουμάνικα, ήταν πρίγκηπας της Βλαχίας ο οποίος γεννήθηκε τον Νοέμβριο ή τον Δεκέμβρη του 1431 στο φρούριο της πόλης Σιγκισοάρα στην Τρανσυλβάνια.

Ήταν ο δεύτερος γιος του Βλάντ ΙΙ Ντρακούλ ο οποίος απο το 1431 ήτανε μέλος της Τάξης του Δράκου (Order of the Dragon), μια οργάνωση η οποία ήθελε να προστατεύσει την Ανατολική Ευρώπη απο τους Οθωμανούς και της οποίας τα μέλη ήταν πιστά στον Χριστιανισμό. Ο Βλαντ ο 2ος, χρησιμοποιούσε το έμβλημα του δράκου σε όλες του τις εμφανίσεις (σε σημαίες, ρούχα κτλ) Εξ ου και το επίθετο του, Ντρακούλ = Δράκος (ή και δαίμονας/διάβολος). Ο Βλαντ ο 3ος, είχε το επίθετο Drăculea, αφού το ul/ulea, σημαινει ‘γιος του’. Ο Βλαντ ο 3ος μυήθηκε στην Τάξη αυτή στην ηλικία των 5 χρόνων. Η μητέρα του ήτανε η πριγκήπισα Cneajna της Μολδαβίας.

Είχε 3 αδέρφια, o μεγαλύτερος ήταν ο Μircea II, ο δεύτερος ήταν ο Vlad IV, γνωστός και ως Vlad Călugarul (Βλάντ ο Μοναχός) και ο τρίτος που ήταν ο μικρότερος, ο Radu, γνωστός σαν Radu cel Frumos (Ραντου ο Ομορφος).

Ο Βλαντ ο 2ος, ήτανε υπο πίεση και απειλόταν απο τον Σουλτάνο με εισβολή εαν δεν εκανε τα θεληματα του. Έτσι, αναγκάστηκε να δώσει ως ομηρους τους 2 νεαρότερους του γιούς, μέχρι να ικανοποιήσει τα θελήματα του σουλτανου.

Ο Βλάντ, τα χρόνια που ήτανε υπο τους Οθωμανούς, πυκνά συχνά μαστιγωνόταν επειδή ηταν αντιδραστικός, ενώ έμαθε και διάφορους τρόπους βασανιστηρίων, τους οποίους εφάρμοσε και αργότερα. Επίσης, άρχισε να νιώθει μίσος για τον μικρότερο του αδερφό Ραντου, ο οποίος τα πήγαινε καλά με τους τουρκους, απεχθανόταν τον Μεχμετ (ο οποιος εγινε αργότερα σουλτανος) και έβλεπε σαν εχθρό τον πατέρα του που τους παρεδωσε στους οθωμανους. Μισούσε το οτι ο πατέρας του έκανε τα θεληματα τους, αψηφωντας τον όρκο του εναντι του Τάγματος του Δράκου.

Ο πατέρας του δολοφονήθηκε κοντα στο Bălteni, τον Δεκέμβριο του 1447 απο επαναστάτες βογιάρους, οι οποίοι εκτελούσαν διαταγές του Ούγγρου John Hunyadi. Ο μεγαλύτερος του αδερφός Mircea, είχε πεθάνει στα χέρια πολιτικών του αντιπάλων, αφού τον τύφλωσαν με καυτά σίδερα και τον έθαψαν ζωντανό.

Ο Σουλτάνος, εισέβαλε στην Βλαχία και έβαλε τον Βλάντ στο θρόνο, απλά σα μια μαριονέτα που θα μπορουσε να ελέγχει. Ο Hunyadi την ίδια χρονιά εισέβαλε στη Βλαχία και ο Βλάντ γλύτωσε στην Μολδαβία και ήτανε υπο την προστασία του θείου του (Μπογκτάν ο 2ος), μέχρι και τον Οκτώβριο του 1451.

Ο Μπογκτάν δολοφονήθηκε απο τον Πετρου Αρον και ο Βλάντ, ρίσκαρε ξεφέυγοντας στην Ουγγαρία. Ο Hunyadi εντυπωσιασμένος απο τις γνώσεις του Βλάντ σε θέματα τακτικής και σκέψης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, καθώς και απο το μίσος που έτρεφε έναντι στο νέο σουλτάνο Μεχμετ ΙΙ, του έδωσε χάρη και τον είχε σαν προσωπικό σύμβουλο. Τελικά, τον προώθησε για να γίνει και πάλι κυρίαρχος της Βλαχίας.

Το 1456 οι Ούγγροι εισέβαλαν στη Σερβία για να διώξουν τους τουρκους και ο Βλάντ την ίδια ώρα, επιτέθηκε στη Βλαχία για να πάρει πίσω το θρόνο του. Και οι 2 πολεμοι στέφθηκαν με επιτυχία. Ο Hunyadi πέθανε ξαφνικά απο πανούκλα (plague) και ο Βλάντ βρέθηκε απόλυτος κυρίαρχος της Βλαχίας.

Μεταξύ του 1456 και του 1462, ο βλάντ περνούσε τον περισσότερο του χρόνο στο δικαστήριο της πόλης Targoviste ή στο Βουκουρέστι φτιάχνοντας νόμους. Εμφανιζόταν σε θρησκευτικές εκδηλώσεις και πανηγύρια, ενώ έκανε δωρεές σε πολλά μοναστήρια και εκκλησίες. Εζησε κυρίως στο παλάτι στη Τargoviste (ερείπια τώρα) ενώ έκανε επιδιορθώσεις σε άλλα όπου ζούσε κατα καιρούς.

Απ τον καιρό που πέθανε ο παππούς του το 1418, η Βλαχία είχε πέσει σε αναρχία. Οι συνεχείς πολέμοι οδήγησαν πολλούς στο έγκλημα, το εμπόριο είχε σταματήσει και οι αγροτική παραγωγή ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Ο Βλάντ ήθελε να αποκαταστήσει την τάξη και να εξαλείψει το έγκλημα με κάθε τρόπο. Ήθελε να σταθεροποιήσει την Οικονομία της χώρας, ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις εξωτερικές απειλές.

Τα πρώτα χρόνια που κυβερνουσε, στόχος του ήταν να απαλλαγεί απο κάθε λογής πιθανούς εχθρούς, ιδιαίτερα του βογιάρους. Έτσι αντικατέστησε αρκετούς απο αυτούς στο συμβούλιο της χώρας, με ανθρώπους οι οποίοι ήτανε πιστοί μόνο σε αυτόν και τους είχε εμπιστοσύνη. Πολλούς, τους εξόντωσε όχι μόνο πολιτικά αλλά και φυσικά, σκοτώνοντας τους με την αγαπημένη του μέθοδο (παλούκωμα).

Ένα απο τα πρώτα του μελήματα ήταν να εκδικηθεί τους συνομώτες που σκότωσαν τον πατέρα του και τον αδελφό του. Έτσι, οργάνωσε ένα μεγάλο γλέντι και κάλεσε τους βογιάρους οι οποίοι ήτανε εκ των υπευθύνων, για να γιορτάσουν το Πάσχα. Οι γηραιότεροι απο αυτούς, κατέληξαν καρφωμένοι σε παλούκια μαζί με τις οικογένειές τους, ενώ οι υπόλοιποι δούλευαν σαν σκλάβοι για να κτισουν το Κάστρο Poienari, βόρεια της πόλης Targoviste. Ελάχιστοι απ αυτούς επεζησαν.

Ο Βλαντ αγνόησε τους παλιούς βογιάρους και τους αντικατέστησε με ιππότες, οι οποίοι συχνά ήταν απλοί χωρικοί και άτομα μικρομεσαίας τάξης. Αυτοί ήταν υπεύθυνοι για τα πιο μικρά ζητήματα.

το 1459, σκότωσε 30000 Σαξωνες (Γερμανοί έποικοι) και τους αφέντες της πόλης Κρονσταντ στη Τρανσυλβανια, αφού κατα τον ίδιο απειλούσαν την κυριαρχία του.

Ενας πρίγκηπας της φυλής Danesti, ο οποίος ήτανε ένας απο τους ανθρώπους που τύφλωσαν και έθαψαν ζωντανό τον αδερφό του Βλάντ Mircea, αιχμαλωτίστηκε και όσοι ανθρωποι είχαν σχέση με αυτόν, πέθαναν καρφωμένοι σε παλούκια. Ο πρίγκηπας αυτός αναγκάστηκε να διαβάσει τον ‘επικήδειο’ του γονατιστός μπροστά σε ένα ανοικτό τάφο, πρίν ο Βλάντ τον σκοτώσει.

Ακολουθόντας την οικογενειακή παράδοση και το μίσος του έναντι των τουρκων, το 1460 συμμάχησε με τον Κορβίνο, βασιλιά της Ουγγαρίας και έκαναν πόλεμο στους τουρκους. Ο Βλάντ κατάφερε να κερδίσει πολλές μάχες και κατέστρεψε τις περιοχές μεταξύ της Σερβίας και της Μαύρης Θάλασσας.

Ο σουλτανος Μεχμετ ο 2ος που είχε κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη, αποφάσισε να μαζέψει ένα τεράστιο στρατό και να επιτεθεί στον Βλάντ. Ο σουλτάνος μαζί με τον στρατό του αντίκρυσαν ένα δάσος απο παλούκια, στα οποία ήταν καρφωμένα τα πτώματα τουλάχιστον 20000 τούρκων, στην Βλαχία. Ο Βλάντ, με ένα μικρό στρατό των (30-40 χιλιάδων) άρχισε τον κλεφτοπόλεμο με μικρές αλλά αποτελεσματικές επιθέσεις. Η πιο σημαντική επίθεση, ήταν εναντιων του ίδιου του Μεχμετ στον χώρο που κατασκήνωναν τα στρατευματα του, απο τον ίδιο τον Βλάντ και μερικούς άντρες του. Οι οθωμανοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, αφήνοντας τον Ραντου (ετεροθαλή αδερφό του Βλάντ ο οποίος ηταν συμμαχος τους) να πολεμήσει στη θέση τους. Ο Ραντου, κατάφερε να έρθει σε συμφωνία με τον Ούγγρο βασιλιά, ο οποίος και συνέλαβε τον Βλάντ το 1462.

Η πρώτη γυναίκα του Βλάντ, αφού προειδοποιήθηκε για τον ερχομό των εχθρικών στρατευμάτων προς το κάστρο, προτίμησε να πηδήξει απ το παράθυρο της και να πεθάνει στον ποταμό Arges. H ίδια είχε πεί οτι προτιμούσε να σαπίσει και να φαγωθεί απ τα ψάρια παρά να πιαστεί αιχμάλωτη των τούρκων.

Ο Βλάντ ήταν αιχμάλωτος των ούγγρων αλλά κατάφερε να κερδίσει (και πάλι) την εμπιστοσύνη του βασιλιά, στο σημείο που του επιτράπηκε να γνωρίσει και να παντρευτεί την ξαδέλφη του Ούγγρου μονάρχη. Έτσι, η Κοντέσσα Ilona Szilagy, έγινε γυναίκα του και του έκανε και 2 γιούς. Μαζί τους και με τον Mihnea cel Rau (γιός του απο προηγούμενο γάμο), έμειναν μέχρι το 1474 στην πρωτεύουσα της Ουγγαρίας, ενώ ο ετεροθαλής του αδερφός Ραντου, ήτανε πρίγκηπας της Βλαχίας.

Το 1475, αποφάσισε οτι θα πάρει τη θέση του πίσω ως πρίγκηπας της Βλαχίας και έβαλε τον Stefan Bathory της Τρανσυλβανια, να επιτεθεί στη Βλαχία με δυνάμεις αποτελούμενες απο βογιάρους της Βλαχίας, Τρανσυλβανους, και Μολδαβούς στρατιώτες σταλμένους απο τον ξάδερφο του (πριγκηπας Stephen ο τρίτος της Μολδαβίας). Ο αδερφός του Βλάντ, είχε πεθάνει 1,5 χρόνο πρίν και πρίγκηπας ήταν ένας αλλος σύμμαχος των οθωμανων, ο οποίος ανήκε στην φυλή Danesti. O Βλάντ πήρε πίσω το θρόνο του αλλά αρκετές απο τις δυνάμεις του επέστρεψαν στην Τρανσυλβανια, αφήνοντας τον εκτεθειμένο. Χωρίς να έχει αρκετό στρατό (μόλις 4 χιλιάδες), ο Βλάντ έπρεπε να αντιμετωπίσει τους οθωμανους οι οποίοι θα εξαπέλυαν νέα επίθεση.

Σχετικά με το θάνατο του υπάρχουν πολλές εκδοχές. Μια απ αυτές λεέι οτι έπεσε μαχόμενος εναντια στους τουρκους κοντά στο Βουκουρέστι. Αλλη εκδοχή οτι δολοφονήθηκε απο Βλάχους βογιάρους ή και απο τους ίδιους τους άντρες του. Πέθανε το πιο πιθανόν σε μια μάχη τον Δεκέμβριο του 1476.

Η φήμη που έιχε ο Βλάντ στην δυτική Ευρώπη, ήτανε η χειρότερη. Τον χαρακτήριζαν ως ένα σαδιστή και απανθρωπο τύρρανο, που δε δίσταζε να σκοτώσει για την πλάκα του. Τα θύματα του ήτανε μεταξύ 80 και 100 χιλιάδες (ανθρώποι απ τη δική του χώρα).

Υπάρχουνε πολλές ιστορίες για τον Βλαντ. Μια απ αυτές είναι οτι σκότωσε δια του παλουκιού (ως συνηθως) 41 εμπόρους στο Μπρασόβ και πήρε τις περιουσίες τους. Αρεσκόταν στο να βασανίζει, να καίει ή να γδέρνει τα θύματα του, να τους βράζει ζωντανούς, να κόβει πόδια και χέρια, να πνίγει και να παλουκώνει. Τα θύματα του ήτανε άντρες, γυναίκες και παιδιά κάθε ηλικίας, τάξης, εθνικότητας και θρησκείας (Δεν έκανε διακρίσεις – “όλα τα σφάζω, ολα τα παλουκώνω!”)

Το παλούκωμα ήτανε η αγαπημένη του μέθοδος για να σκοτώνει. Έδενε τα 2 πόδια του θύματος σε 2 άλογα και τα άνοιγε. Το παλούκι καρφωνόταν απ τον πισινό του θύματος και περνούσε μέσα απ όλο το σώμα, μέχρι να βγεί απ το στόμα. Με αυτή τη μέθοδο, το θύμα είχε πάντοτε έναν αργό, βασανιστικό θάνατο ο οποίος διαρκούσε ώρες ή και μέρες. Συνήθως, άφηνε τα πτώματα να σαπίσουν καρφωμένα. Το ύψος του παλουκιού, έδειχνε και τη θέση του θύματος στην κοινωνία.

Ο Βλάντ, σκότωσε 10 χιλιάδες κόσμο σε μια μονο στιγμή τρέλας στη πόλη Sibiu, το 1460 (Όλοι καρφωμένοι σε παλούκια). Το 1459 στο Brasov, σκότωσε 30 χιλιάδες με τον ίδιο τρόπο επειδή ένιωθε οτι τον αψηφούσαν. Ξυλογραφίες της εποχής, δείχνουν τον Βλάντ να τρώει σε ένα τραπέζι, στημένο μέσα σε ένα δάσος απο παλούκια με πτώματα.

Αρκετοί προσπάθησαν να δικαιολογήσουν τις πράξεις του ως υπέρμετρο εθνικισμό. Οι έμποροι σε Τρανσυλβανια και Βλαχία, ήτανε ατην πλειοψηφία τους Σάξωνες τους οποίους θεωρούσε παράσιτα, που έτρωγαν σε βαρος των Ρουμάνων. Οι Βλάχοι βογιάροι, είχανε αποδειχτεί άπιστοι σε πολλές περιστάσεις. Εξ ου και τα παλουκώματα τους.

Οι πράξεις του, πρέπει να είχαν κίνητρα προσωπικα και πολιτικά, καθώς και το οτι ήθελε με κάθε τρόπο να υπάρξει νόμος και τάξη στην Βλαχία.

πηγή: elgrecogr.wordpress.com

Γλεντηστε το :)

43 χρόνια από τη δολοφονία του Τσε Γκεβάρα

Σαράντα τρία χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το θάνατο του Τσε Γκεβάρα, στις 9 Οκτωβρίου 1967. Ο Ερνέστο Γκεβάρα Ντε Λα Σέρνα, γεννημένος στο Ροζάριο της Αργεντινής στις 14 Ιουνίου 1928, υπήρξε γιατρός, μαρξιστής - λενινιστής επαναστάτης, ένας από τους ηγέτες των ανταρτών στην Κούβα και πολιτικός. Συμμετείχε στο κίνημα της 26ης Ιουλίου που πέτυχε την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος του Φουλχένσιο Μπατίστα στην Κούβα, αρχικά προσφέροντας τις ιατρικές γνώσεις του και αργότερα ως διοικητής των ανταρτών, ενώ υπήρξε μέλος της επαναστατικής κουβανικής κυβέρνησης προωθώντας ριζικές μεταρρυθμίσεις.

Την 1η Απριλίου του 1964, ο Τσε Γκεβάρα αποχωρεί από την Κούβα. Μετά από σύντομο διάστημα και με ενδιάμεσους σταθμού το Κογκό και την Αβάνα, εγκαθίσταται στην Βολιβία με σκοπό τη δημιουργία αντάρτικου στρατού. Η προσπάθεια για να φέρει την επανάσταση αποτυγχάνει. Το Κομουνιστικό Κόμμα της Βολιβίας δεν τον υποστηρίζει. Στις 8 Οκτωβρίου συλλαμβάνεται και μεταφέρεται στον οικισμό Λα Χιγκέρα. Μία μέρα αργότερα, δολοφονείται από τον υπαξιωματικού του βολιβιανού στρατού Μάριο Τεράν. Το πτώμα του παραμένει σε μυστικό τάφο στο Βαγιεγκράντε της Βολιβίας, ώσπου ανακαλύπτεται στις 12 Ιουλίου 1997.

Glenti Comment: Οι θρύλοι δεν πεθαίνουν ποτέ.

πηγή: tvxs.gr

Γλεντηστε το :)

Λένον για πάντα

«Ήταν απλώς μια σταδιακή εξέλιξη στη διάρκεια του χρόνου. Εννοώ ότι πέρσι λέγαμε "το μόνο που χρειάζεσαι είναι αγάπη". Φέτος λέμε "το μόνο που χρειάζεσαι είναι αγάπη και ειρήνη, μωρό μου". Δώσε μία ευκαιρία στην ειρήνη και μη ξεχνάς την Αγάπη. Η μόνη ελπίδα για μας είναι η ειρήνη. Η βία γεννά βία. Μπορούμε να έχουμε ειρήνη όποτε θέλουμε αν δουλέψουμε όλοι γι’ αυτό. Είστε όλοι ιδιοφυίες και είστε όλοι όμορφοι. Δεν χρειάζεστε κανένα να σας πει ποιοι είστε. Είστε αυτό που είστε. Βγείτε εκεί έξω και κερδίστε την ειρήνη, σκεφτείτε την ειρήνη και ζήστε την ειρήνη και αναπνεύστε την ειρήνη και θα την αποκτήσετε όποτε θέλετε»

Τα 70 του χρόνια θα συμπλήρωνε σήμερα το ιδρυτικό μέλος των θρυλικών The Beatles, εάν δεν είχε πέσει νεκρός στις 8 Δεκεμβρίου του 1980 από τις σφαίρες του Μαρκ Ντέιβιντ Τσάπμαν. Ο Τζον Λένον σημάδεψε ανεξίτηλα μια ολόκληρη εποχή, λατρεύτηκε όσο λίγοι καλλιτέχνες, και απέκτησε φανατικό κοινό για το έργο του, αλλά και επειδή εκμεταλλεύτηκε τη δημοσιότητά του για να προβάλλει αρχές στις οποίες δήλωνε πιστός: εξέφρασε ανοιχτά την αντίθεσή του στον πόλεμο του Βιετνάμ και τη βία, προκαλώντας το FBI και την αμερικανική κυβέρνηση, που τον «φακέλωσαν» ως «έναν πολύ επικίνδυνο άνθρωπο».

Η δολοφονία του θρυλικού Σκαθαριού συνέβαλλε σημαντικά στη μυθοποίηση και «αγιοποίησή» του. Το τεράστιο έργο του ενέπνευσε και καθοδήγησε όχι μόνο τη δική του, αλλά και τις μετέπειτα γενιές. Δεν ήταν μόνο αυτό όμως: Η εκτίμηση στο πρόσωπό του κέρδισε περισσότερο έδαφος τη στιγμή που επέλεξε να εκμεταλλευτεί τη φήμη του για σκοπούς σημαντικότερους από την προσωπική του ευημερία και δόξα. Επί σειρά ετών στο τέλος της δεκαετίας του ’60 αλλά τις αρχές του ’70, ο ίδιος και η Γιόκο Όνο επιστράτευσαν ακόμη και την καθημερινή τους ζωή στην υπηρεσία των ζητημάτων για τα οποία αγωνίζονταν. Το σημαντικότερο για τον Τζον Λένον ήταν να ακουστεί το μήνυμα που ήθελε να περάσει.

Η κληρονομιά του Λένον στην ιστορία της μουσικής είναι τεράστια. Στα πρώτα χρόνια των Beatles (1962–1965), τα τραγούδια που έγραψε αποτελούσαν κατά κύριο λόγο εφηβικά τραγούδια αγάπης, με μια κεφάτη διάθεση, ωστόσο, που παραμένει σταθερή παρά το πέρασμα του χρόνου. Αργότερα, επηρεασμένος από τον Μπομπ Ντίλαν έμαθε ότι οι στίχοι μπορούν να γίνουν προσωπικοί. Από το 1965 και μετέπειτα, τα συναισθήματά του ενσωματώνονται στη μουσική και το στίχο του. «Κάθε τόσο αισθάνομαι τόσο ανασφαλής...» τραγουδούσε στο «Help!».

Ο Λένον εγκαταλείφθηκε από τον πατέρα του πριν ακόμη γεννηθεί, και μετά ξανά σε ηλικία 5 ετών. Η μητέρα του άφησε την ανατροφή του στην αδερφή του. Έχασε ξανά τη μητέρα του σε ηλικία 18 ετών, όταν την πάτησε με το αυτοκίνητο ένας μεθυσμένος αστυνομικός. Δώδεκα χρόνια αργότερα έγραφε: «Μητέρα, με είχες αλλά δεν σε είχα. Σε χρειαζόμουν, αλλά εσύ δεν με χρειαζόσουν».

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία στη σταδιοδρομία του Λένον ήταν οι εχθροί που δημιούργησε. Λίγο πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ «Imagine» τον Οκτώβριο του 1971, Ο Λένον και η Γιόκο μετακομίζουν από το Λονδίνο στη Νέα Υόρκη. «Αν ζούσα στους Ρωμαϊκούς χρόνους, θα ζούσα στη Ρώμη. Πού αλλού; Σήμερα η Αμερική είναι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και η Νέα Υόρκη η ίδια η Ρώμη. Η Νέα Υόρκη είναι αυτό που ήταν κάποτε η Ρώμη» είχε δηλώσει στον βιογράφο Ray Coleman. Την περίοδο εκείνη βρισκόταν στο απόγειο της πολιτικής του δραστηριοποίησης, διαδηλώνοντας εναντίον του πολέμου στο Βιετνάμ και της βίας. Εντός λίγων εβδομάδων έρχεται σε επαφή με μέλη της Νέας Αριστεράς στις ΗΠΑ και εκδηλώνει το ενδιαφέρον του να συμμετάσχει σε συγκέντρωση χρημάτων, συλλογή υπογραφών, αντιπολεμικές διαδηλώσεις και συναυλίες. Οι σχεδιαζόμενες δράσεις του Λένον, ωστόσο, κινητοποίησαν αρκετούς Ρεπουμπλικάνους που ανησυχούσαν ότι η δημοφιλία του καλλιτέχνη θα ενδυνάμωνε το αντιπολεμικό κίνημα, με αποτέλεσμα οι Αμερικανοί πολίτες να στραφούν κατά του προέδρου Νίξον.

Στις 4 Φεβρουαρίου 1972, ο Γερουσιαστής Strom Thurmond έστειλε ένα απόρρητο υπόμνημα, στο οποίο καταφερόταν εναντίον του Λένον και του κινδύνου που μπορούσε να προκαλέσει στην προεκλογική εκστρατεία του ίδιου έτους στη χώρα. Πρότεινε μάλιστα την ανάκληση της βίζας του Λένον: «Ο τερματισμός της βίζας του θα αποτελέσει ένα στρατηγικό μέτρο αντιμετώπισής του» έγραφε. Προειδοποιούσε παράλληλα «πρέπει να δοθεί προσοχή στην πιθανή διασύνδεση της αποκαλούμενης 18χρονης ψήφου με την αποβολή του Λένον από τη χώρα».

Ο Λένον ήξερε ότι οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ τον παρακολουθούσαν. Αρκετές φορές μάλιστα, επικαλούμενος το δικαίωμα στην ελευθερία της πληροφόρησης ζήτησε να πληροφορηθεί σχετικά. Όπως αποκαλύφθηκε αρκετά χρόνια αργότερα, το FBI διέθετε έναν φάκελο 281 σελίδων για εκείνον, στον οποίο αποκαλύπτεται η παράνοια των υπηρεσιών. Το FBI ήθελε να συλλάβει τον Λένον με κατηγορίες, αν ήταν δυνατόν, για ναρκωτικά και είχε τυπώσει και μια αφίσα καταζητούμενου, στην οποία όμως δεν ήταν καν η φωτογραφία του Λένον, αλλά ενός άλλου τραγουδιστή με μακριά μαλλιά και γυαλιά, του Ντέιβιντ Πιλ, όπως αποκαλύπτει ο καθηγητής Ιστορίας από την Καλιφόρνια, Τζον Γουίνερ στο βιβλίο του «Gimme Some Truth: The John Lennon FBI File». Ο Γουίνερ παρομοίασε μάλιστα την υπόθεση με ένα «ροκ εν ρολ Γουότεργκέιτ».

Υπήρξαν όμως και στιγμές που το Σκαθάρι απογοήτευσε την Αριστερά. Το single «Revolution» που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1968, λίγους μόνο μήνες μετά τις διαδηλώσεις του Μαΐου, εξόργισαν τους ακτιβιστές εξαιτίας του σκεπτικισμού που εξέφραζε για ορισμένες από τις μεθόδους που ακολουθήθηκαν, αλλά και τον πολιτικό ριζοσπαστισμό γενικότερα. Στο άλμπουμ The Beatles που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, ο Λένον εμφανιζόταν και πάλι αβέβαιος απέναντι στην βίαιη αλλαγή, ωστόσο στην 2η έκδοση του τραγουδιού που περιλαμβανόταν στο δίσκο παράλλαξε τη φράση «όταν μιλάς για καταστροφή, μην με υπολογίζεις» σε «μην με υπολογίζεις, είμαι μέσα». Το 1987, το τραγούδι έγινε το πρώτο των Beatles που επιτράπηκε να χρησιμοποιηθεί σε τηλεοπτική διαφήμιση.

Η αντίδραση στο τραγούδι σχετιζόταν σε μεγάλο βαθμό με την αντίληψη που είχε ο κόσμος για τους Beatles. Την ίδια περίοδο, οι μουσικοί τους αντίπαλοί The Rolling Stones, που αντιμετωπίζονταν ως μια περισσότερο ριζοσπαστική εναλλακτική φωνή, κυκλοφόρησαν το επίσης πολιτικό κομμάτι «Street Fighting Man». Το δεύτερο έτυχε πολύ καλύτερης απήχησης, γεγονός που αποδίδεται περισσότερο με τον τρόπο που τα δύο συγκροτήματα είχαν κυριαρχήσει στην αντίληψη του κοινού παρά με το ίδιο το τραγούδι.

Το «τεράστιο πανεπιστήμιο» για τη μουσική

«H πρώτη επαφή με τον Τζον Λένον μου άφησε μια αίσθηση ταπεινότητας, πράγμα κάπως αστείο. Δεν ήξερα τι να του πω» έχει δηλώσει ο Μικ Τζάγκερ για την πρώτη του γνωριμία με το θρυλικό Σκαθάρι. Ο τραγουδιστής των Rolling Stones θυμάται: «Οι Beatles είχαν τεράστια επιτυχία τότε - συναντηθήκαμε το 1963, προτού εμείς κυκλοφορήσουμε δίσκο - και ουσιαστικά ήμασταν ένα τίποτα. Όταν ήλθαν και μας είδαν να παίζουμε απείχαμε μόνο ένα βήμα από την επιτυχία, ενώ αυτοί ήταν απίστευτα διάσημοι. Δεν ήταν απλώς μουσικοί, ήταν εφηβικά είδωλα και είχαν ήδη αποκτήσει μυθικές διαστάσεις. Φορούσαν ρούχα από πραγματικό δέρμα, που εμείς δεν μπορούσαμε ακόμη να αποκτήσουμε. Τον Τζον τον συμπαθούσα πολύ. Με αυτόν τα πήγαινα καλύτερα από όλους. Δεν ήμασταν κολλητοί, αλλά υπήρχε πάντα φιλική διάθεση μεταξύ μας. Όταν οι Beatles και οι Stones, όμως, σταμάτησαν να παίζουν σε κλαμπ, δεν βλεπόμασταν και πολύ. Βρεθήκαμε και πάλι το 1974 όταν χώρισε με τη Γιόκο. Τότε κάναμε πολλή παρέα, στην πραγματικότητα πιο στενή από ποτέ στο Λος Αντζελες, στη Νέα Υόρκη και στο Λονγκ Αϊλαντ. Κάναμε μεγάλες πλάκες. Γινόμασταν σκνίπα στο μεθύσι και έπειτα ξανοιγόμασταν με τα ιστιοπλοϊκά, πιάναμε τις κιθάρες και παίζαμε».

Τον Λένον τον είχε γνωρίσει και η Μαρία Φαραντούρη. Σε παλιότερες δηλώσεις της περιέγραφε: «Η είδηση της δολοφονίας του Τζον Λένον με βρήκε στη διαδρομή Βερολίνο - Αμβούργο, στο πλαίσιο της περιοδείας μου στη Γερμανία εκείνο το διάστημα. Το ακούσαμε από το ραδιόφωνο του πούλμαν και μείναμε άφωνοι όλοι οι μουσικοί για αρκετή ώρα. Λίγα λεπτά αργότερα, σε μια προσπάθεια να «χωνέψω» το γεγονός, μου ήλθαν σκηνές από τη δεκαετία του ‘60, όταν ακόμη εγώ μαθήτρια ανακάλυπτα τους Beatles και τα τραγούδια του Λένον και ταυτόχρονα μου ήλθε η συνάντηση μαζί τους στο στούντιο Apple του Λονδίνου τον Μάιο του '68 όταν με σύστησε σε αυτούς ο Αλέξης Μάρδας. Θυμάμαι τον Λένον να κάθεται στο πιάνο και να αυτοσχεδιάζει, αφού μας είχε χαιρετήσει με τον Πολ φωνάζοντας στα μόνα ελληνικά που ήξεραν «καλημέρα, καλημέρα». Στην αρχή, τους παίξαμε με τον Κυριάκο Σφέτσα στο πιάνο τη «Μαρίνα» και μετά το «Αν θυμηθείς τ' όνειρό μου», με τη γνωστή ιστορία της ηχογράφησής του από αυτούς αργότερα. Μίλησα στη συνέχεια με τον Τζον για τη μουσική, για τα άμεσα θέματα γιατί βεβαίως ήταν εντυπωσιασμένος από την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. H δολοφονία του τον αγιοποίησε σε όλους τους νέους της γενιάς του, μας ενέπνευσαν και οι στίχοι του και η μουσική και σφράγισαν το μουσικό κίνημα του 20ού αιώνα».

Ο τραγουδοποιός Βασίλης Καζούλης, η μουσική του οποίου έχει επηρεαστεί σημαντικά από το έργο των Beatles, παρομοιάζει τον Τζον Λένον με ένα «τεράστιο πανεπιστήμιο» για έναν μουσικό. Ο ίδιος είχε αναλάβει μάλιστα την καλλιτεχνική επιμέλεια συναυλίας για φιλανθρωπικό σκοπό, όπου δεκάδες Έλληνες καλλιτέχνες διασκεύασαν τραγούδια των Beatles. «Το έργο του Τζον Λένον ανοίγει ορίζοντες. Οι αρμονίες, οι μελωδίες, οι ενορχηστρώσεις των Beatles είναι σαν ένα τεράστιο πανεπιστήμιο για έναν μουσικό. Ακούγοντας τα τραγούδια τους είναι σαν να ανοίγεις ένα τεράστιο παράθυρο στη μουσική» εξηγεί.

Σύμφωνα με τον κ. Καζούλη, η ιδιαιτερότητα του Λένον έγκειτο στο γεγονός κατάφερε να «αφομοιώσει πολλά είδη μουσικής. Ήταν ένα σπουδαίο ταλέντο. Η μαθητεία του στο Αμβούργο με τους υπόλοιπους Beatles, παίζοντας στα κλαμπ και αργότερα στο Λίβερπουλ, τον βοήθησαν να αναπτύξει ένα ιδιαίτερο στιλ γραφής. Οι Beatles, και ειδικά ο Τζον Λένον, αποτέλεσαν το βασικό συγκρότημα πάνω στο οποίο πάτησε όλη η σύγχρονη μουσική. Μετά τη δεκαετία του ροκ εντ ρολ, το πρώτο συγκρότημα που ουσιαστικά δίνει βάση για να πατήσουν όλα τα υπόλοιπα ήταν οι Beatles».

Η Γιόκο Όνο γιορτάζει τα 70α γενέθλια του Τζον Λένον

Σειρά εκδηλώσεων στην Ισλανδία, όπου βρίσκεται ο πύργος «Imagine Peace» που δημιούργησε η ίδια για τον Λένον το 2007, έχει προγραμματίσει με αφορμή την επέτειο της συμπλήρωσης 70 χρόνων από τη γέννηση του θρυλικού Σκαθαριού, η χήρα του Γιόκο Όνο. Ο πύργος, µια στήλη φωτός που ξεπηδά µέσα από λευκή πέτρινη βάση, θα φωταγωγηθεί στις 9 Οκτωβρίου στη μνήμη του Λένον.

Μιλώντας στη γαλλική εφημερίδα Liberation, η Γιόκο Όνο επισήμανε πως «δημιουργήσαμε μαζί με το Rock and Roll Home of Fame and Museum και την εταιρεία BoxofVision LLC τρεις «κάψουλες χρόνου» που περιλαμβάνουν τη μουσική του, τα κείμενα, τα σκίτσα και τα αρχεία που αποστέλλουν οι θαυμαστές του. Οι κάψουλες αυτές θα ανοίξουν σε μια τελετή στις 9 Οκτωβρίου του 2040. Η ιδέα είναι να μοιράζονται τη μουσική, τα όνειρα, τα μηνύματα ειρήνης και αγάπης του John με τα παιδιά του αύριο, με σκοπό να τους βοηθήσει να συμβάλλουν για έναν καλύτερο κόσμο». Η χήρα του θρυλικού Σκαθαριού εγκαινιάζει επίσης την εκστρατεία «Gimme Some Truth», η οποία θα περιλαμβάνει την επανεπεξεργασία οκτώ άλμπουμ, τα οποία θα διατίθενται μεμονωμένα, αλλά και μαζί, σε 3 CD με ομαδοποιημένα τραγούδια, μεταξύ των οποίων 13 αδημοσίευτα.

«Αυτή την ξεχωριστή χρονιά, κατά την οποία ο σύντροφος της ζωής μου και σύζυγός μου Τζον θα έκλεινε τα 70 του χρόνια, ελπίζω ότι αυτό το πρόγραμμα επανεπεξεργασίας/επανακυκλοφορίας θα βοηθήσει να φτάσει η αξιοθαύμαστη αυτή μουσική σε ένα νέο κοινό. Επεξεργάζοντας εκ νέου 121 τραγούδια της σόλο καριέρας του, ελπίζω επίσης ότι εκείνοι που ήδη έχουν επαφή με τη δουλειά του θα βρουν μια ανανεωμένη έμπνευση μέσω του εκπληκτικού ταλέντου του ως τραγουδοποιός, αλλά και της δύναμής του ως ερμηνευτή της ανθρώπινης κατάστασης. Οι στίχοι του είναι εξίσου επίκαιροι σήμερα με τότε που πρωτογράφτηκαν. Δεν μπορώ να βρω έναν περισσότερο εύστοχο τίτλο για αυτή την καμπάνια από αυτές τις λέξεις: «Δώσε μου λίγη αλήθεια» (Gimme Some Truth).

Οι δίσκοι έχουν επεξεργαστεί ψηφιακά από τις αρχικές τους μίξεις από την ίδια την Όνο και μια ομάδα ειδικών με επικεφαλής τον Allan Rouse των EMI Music’s Abbey Road Studios στο Λονδίνο και τον George Marino των Avatar Studios στη Νέα Υόρκη.

Άλλες εκδηλώσεις θα λάβουν χώρα στη Νέα Υόρκη, όπου, μεταξύ άλλων, στις 12 Νοεμβρίου διοργανώνεται συναυλία, με τη συμμετοχή καλλιτεχνών όπως ο Τζάκσον Μπράουν, η Πάτι Σµιθ, η Σίντι Λόπερ και η Εϊµι Μαν .

Τη μνήμη του θα τιμήσει και η γενέθλια πόλη του, το Λίβερπουλ, µε ένα φεστιβάλ που θα διαρκέσει δύο μήνες, ξεκινώντας από τις 9 Οκτωβρίου.


Glenti Comment: "You may say I'm a dreamer, But I'm not the only one, I hope someday you'll join us, And the world will be as one"... John σε ευχαριστούμε...

πηγή: tvxs.gr

Γλεντηστε το :)

Το "Κατηγορώ" του Émile Zola

Σαν σήμερα έφυγε το 1902 από τη ζωή ο σημαντικότερος συγγραφέας της γαλλικής νατουραλιστικής σχολής, ο Émile Zola. Με αφορμή αυτό το γεγονός, το Γλέντι θα αναδημοσιεύσει τα άρθρα του Βήματος και του tvxs για το κορυφαίο "Κατηγορώ" του γάλλου συγγραφέα.

Εμίλ Ζολά: "Κατηγορώ"... μία κορυφαία πολιτική πράξη

Κατηγορώ τον αντισυνταγματάρχη Πατύ ντε Κλαμ, γιατί υπήρξε ο σατανικός δράστης της δικαστικής πλάνης...
Κατηγορώ τον στρατηγό Μερσιέ γιατί, το λιγότερο από πνευματική ανεπάρκεια, έγινε συνένοχος του μεγαλύτερου ανομήματος του αιώνα...
Κατηγορώ τον στρατηγό Μπιγιό, γιατί είχε στα χέρια του αναμφισβήτητες αποδείξεις της αθωότητας του Ντρέιφους και τις έπνιξε...
Κατηγορώ τον στρατηγό ντε Μπουαντέφρ και τον στρατηγό Γκονζ, γιατί υπήρξαν συνένοχοι του ίδιου εγκλήματος...
Κατηγορώ τον στρατηγό ντε Πελλιέ και τον ταγματάρχη Ραβαρί, γιατί έκαμαν μια εγκληματική προανάκριση, με την πιο τερατώδη μεροληψία...
Κατηγορώ τους τρεις γραφολόγους Μπελόμ, Βαρινιάρ και Γουάρ, γιατί συντάξανε ψεύτικες εκθέσεις απατεώνων...
Κατηγορώ το υπουργείο Στρατιωτικών και το Επιτελείο, γιατί έκαμαν στις εφημερίδες ιδιαίτερα στην «Αστραπή» και στην «Ηχώ των Παρισίων», μια βδελυρή και απαράδεκτη εκστρατεία για να παραπλανήσουν τη κοινή γνώμη...
Κατηγορώ, τέλος, το πρώτο Στρατοδικείο γιατί παραβίασε το δίκαιο...

Υπόθεση Ντρέιφους

«Υπόθεση Ντρέιφους». Πρόκειται για μία υπόθεση που συγκλόνισε τον κόσμο και ιδιαίτερα τη Γαλλία, στα τέλη του 19ου αιώνα. Κεντρικό πρόσωπο της υπόθεσης ήταν ο εβραϊκής καταγωγής Γάλλος λοχαγός του πυροβολικού Άλφρεντ Ντρέιφους ο οποίος κατηγορήθηκε το 1894 για προδοσία, όταν η Κρατική Υπηρεσία Πληροφοριών της Γαλλίας ανακάλυψε στο καλάθι των αχρήστων του Γερμανού στρατιωτικού ακόλουθου στο Παρίσι ένα ανυπόγραφο απόκομμα μιας επιστολής, η οποία αναφερόταν στην αποστολή μυστικών εγγράφων προς τη Γερμανία και αφορούσαν την άμυνα της χώρας.

Παρά το γεγονός ότι η κατηγορία βασίστηκε σε υποψίες, παρά τις αντιφατικές μαρτυρίες και την έλλειψη στοιχείων ο Ντρέιφους οδηγήθηκε στο στρατοδικείο και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη και πλήρη απομόνωση στην εξορία και συγκεκριμένα στο Νησί του Διαβόλου. Το όνομά του χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο της προδοσίας των Γάλλων Εβραίων.

Όταν η διεύθυνση της Κρατικής Υπηρεσίας Πληροφοριών ανελήφθη από τον ταγματάρχη Ζορζ Πικάρ, αυτός παραδέχτηκε την αθωότητα του Ντρέιφους και κατηγόρησε ως υπεύθυνο της κατασκοπείας τον Ουγγρικής καταγωγής ταγματάρχη Φέρντιναντ Εστερχάζι. Ο τελευταίος είχε γερές πλάτες. Ζήτησε να κριθεί από το Πολεμικό Συμβούλιο επειδή είχε διαβεβαιώσεις για την αθώωσή του. Έτσι κι έγινε. Την ίδια ώρα ο Πικάρ στάλθηκε με δυσμενή μετάθεση στην Τυνησία. Η αναθεώρηση της δίκης στάθηκε αδύνατη μετά την παραποίηση των αληθινών στοιχείων.

Η υπόθεση δίχασε τη χώρα στα δύο. Πνευματικές προσωπικότητες και Γάλλοι διανοούμενοι τάχθηκαν σθεναρά υπέρ του Ντρέιφους, τη στιγμή που οι πολέμιοί του καταφέρθηκαν ακόμη και εναντίον των υποστηρικτών του κατηγορώντας τους ως εχθρούς του έθνους. Ανάμεσα στους πρώτους ο μεγάλος Γάλλος συγγραφέας και ο κυριότερος εκπρόσωπος του νατουραλισμού, Εμίλ Ζολά...

Ο Εμίλ Ζολά κατηγορεί....

13 Ιανουαρίου 1898 στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας «L' Aurore» δημοσιεύεται η ανοιχτή επιστολή του Εμίλ Ζολά προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Το περίφημο «κατηγορώ» που έμεινε στην ιστορία ως υπέρτατη πολιτική πράξη υπέρ της δικαιοσύνης. Ο Ζολά κατηγόρησε το στρατό ότι συγκάλυψε τη λανθασμένη καταδίκη του Ντρέιφους και αθώωσε τον Εστερχάζι με εντολή του Υπουργείου Στρατιωτικών. Το τεύχος τυπώθηκε σε 300.000 αντί των 30.000 αντιτύπων και εξαντλήθηκε. Το «Κατηγορώ» του Ζολά οδήγησε τη δίκη σε αναψηλάφηση και τον ίδιο στη φυλακή. Το 1898 κατηγορήθηκε για συκοφαντία και καταδικάστηκε σε έναν χρόνο φυλάκιση. Την ίδια χρονιά προκύπτει ότι ο Ζοζέφ Ανρί που ανακάλυψε την επιστολή των μυστικών εγγράφων, ήταν στην πραγματικότητα ο συντάκτης της. Λίγο αργότερα παραδέχτηκε την πλαστογράφηση και κατόπιν αυτοκτόνησε. Ο Εστερχάζι διέφυγε στο Λονδίνο.

Η υπόθεση οδηγήθηκε στο εφετείο παρά τις αντιδράσεις του Υπουργείου Στρατιωτικών. Ακολούθησαν ταραχές ανάμεσα στους υποστηρικτές και τους πολέμιους του Ντρέιφους που οδήγησαν στην πτώση της κυβέρνησης. Ο Ντρέιφους θα καταφέρει να σβήσει πλήρως τις αμφιβολίες για την αθωότητα του το 1906 μετά από συνεχείς δικαστικές διαμάχες. Η υπόθεση δεν θα ξεχαστεί. Το «κατηγορώ» του Εμίλ Ζολά, μία ανιδιοτελής πράξη και παράλληλα ένα σπουδαίο κείμενο την κρατάει ζωντανή...

Λίγες λέξεις για τον μεγάλο Εμίλ Ζολά

Ο κυριότερος εκπρόσωπος του νατουραλισμού. Γεννήθηκε το 1840 και από τα 18 και μετά έζησε στο Παρίσι. Σιγά-σιγά άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα σε εφημερίδες και περιοδικά, ενώ τα πρώτα του βιβλία ήταν τα Παραμύθια στη Νινόν και Η εξομολόγηση του Κλαύδιου. Παράλληλα δούλευε στον εκδοτικό οίκο Hachette τον οποίο εγκατέλειψε γρήγορα για να αφοσιωθεί στη λογοτεχνία. Ο Εμίλ Ζολά είχε ενεργό συμμετοχή στα κοινωνικά και πολιτικά πράγματα της Γαλλίας. Η θεωρία του για το νατουραλισμό διατυπώνεται από τον ίδιο στο μυθιστορηματικό κύκλο Ρουγκόν-Μακάρ που περιγράφει την ιστορία μιας οικογένειας για πέντε γενεές. Τα σημαντικότερα του κύκλου είναι η «Νανά», «Το αμάρτημα του αββά Μουρέ», «Η κοιλιά του Παρισιού». Πέθανε το 1902 από αναθυμιάσεις μέσα στο διαμέρισμα του και την κηδεία του παρακολούθησε πλήθος κόσμου. Το έργο του Ζολά έχει μείνει ζωντανό, αγαπήθηκε από όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα έχει μεταφραστεί πολλές φορές.

πηγή: tvxs.gr

Ο αιώνας των διανοουμένων

Το εξάστηλο ­ ολοσέλιδο ­ άρθρο που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «L' Aurore» τον Ιανουάριο του 1898 με την υπογραφή του Εμίλ Ζολά και τον τίτλο «Κατηγορώ» (τον οποίο δεν έδωσε ο συγγραφέας - συντάκτης του αλλά ο Κλεμανσό, ο οποίος επιπλέον είχε διατυπώσει και ορισμένες αντιρρήσεις επί του περιεχομένου θεωρώντας ότι ο Ζολά υπερέβαλλε) δεν ήταν μόνον ο καταλύτης στην υπόθεση Ντρέιφους που είχε αρχίσει μερικά χρόνια νωρίτερα.

Ο λίβελος του Ζολά έβαλε μεν φωτιά στην υπόθεση, άναψε διαδοχικές πυρκαϊές σε όλη τη Γαλλία και στον κόσμο, αλλά αποδείχθηκε μια χειρονομία πολύ πιο σημαντική από όσο με πρώτη ματιά αποτιμάται.

Ο λίβελος του Ζολά, παθιασμένο κείμενο ενός συγγραφέα που με όλο του το έργο δήλωνε την απέχθειά του προς την υποκρισία και τον φανατισμό και ο οποίος αρεσκόταν στη σαφή διάκριση μεταξύ του «καλού» και του «κακού», δεν αθώωσε μόνο τον Ντρέιφους: σήμερα, που ποικιλοτρόπως μνημονεύεται και εορτάζεται η εκατοστή επέτειος από τη δημοσίευση του «Κατηγορώ», η θαρραλέα χειρονομία του Εμίλ Ζολά εξετάζεται και κάτω από άλλο, ευρύτερο, πρίσμα.

Δεν ήταν μόνον ένας ακόμη λίβελος στη μακρά και συχνά εκρηκτικών αποτελεσμάτων παράδοση του είδους. Ούτε ήταν η πρώτη φορά που ένας πνευματικός άνθρωπος παρενέβαινε σε μια μεγάλη δικαστική υπόθεση (κάτι ανάλογο είχε πράξει και ο Βολταίρος πολλά χρόνια νωρίτερα).

Η υπόθεση Ντρέιφους και το κείμενο του Ζολά σήμαναν την αλλαγή της φυσιογνωμίας του Τύπου, τη στροφή της δημοσιογραφίας από τη γνώμη στην ενημέρωση, τον πειραματισμό και την εισαγωγή κειμένων άλλου τύπου και άλλου ύφους στις εφημερίδες. Από την άλλη πλευρά, ο Ζολά κατέβασε κατ' ουσίαν τους διανοουμένους στον δρόμο, κίνηση για την οποία λίγα χρόνια αργότερα, το 1927, και αφού έχει μεσολαβήσει ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Ζυλιέν Μπαντά δημοσίευε το περίφημο βιβλίο του «La Trahison des clercs», όπου κατηγορούσε τους διανοουμένους ότι πρόδωσαν τον σκοπό και την αποστολή του πνεύματος εμπλεκόμενοι σε δημόσιες υποθέσεις, πολεμική που απασχόλησε και τους έλληνες διανοουμένους του Μεσοπολέμου και βεβαίως τον Γιώργο Σεφέρη.

Με το κείμενο του Ζολά άνοιγε δύο χρόνια πριν από την ημερολογιακή έλευσή του ο «αιώνας των διανοουμένων». (Παρεμπιπτόντως ας αναφέρουμε ότι και ένας άλλος πεζογράφος πολύ μεταγενέστερος του Ζολά, ο Γκράχαμ Γκριν, έχει γράφει το δικό του «Κατηγορώ» διαμαρτυρόμενος για τη διαφθορά που χαρακτήριζε τις δημοτικές αρχές της Νίκαιας).

Επρόκειτο για μια Νίκη του Τύπου: σε αυτό καταλήγουν οι απολογισμοί. Η σημασία όμως της παρέμβασης του Τύπου στην υπόθεση δεν μπορεί να κριθεί παρά ταυτοχρόνως με τον ρόλο και τα διαβήματα των διανοουμένων καθώς και με την ισχύ της λογοκρισίας. Κανένα «Κατηγορώ» δεν θα μπορούσε να δει το φως της δημοσιότητας αν η υπογραφή που έκλεινε το κείμενο ήταν κάποιου συντάκτη εφημερίδας. Το βάρος της υπογραφής ενός γνωστού συγγραφέα που διήνυε τότε την πέμπτη δεκαετία της ζωής του έχοντας δημοσιεύσει το μεγαλύτερο μέρος του έργου του και απολαμβάνοντας την αίγλη και τη δόξα είχε προφανώς τη δύναμη να κινεί όρη.

Το τεύχος της εφημερίδας που τυπώθηκε σε 300.000 αντίτυπα εκείνο το βράδυ αντί των 30.000 που αριθμούσε το καθημερινό τιράζ έκανε το Παρίσι να πάρει φωτιά και ξεσήκωσε τους διανοουμένους (τον Σαρλ Πεγκί, τον Ανατόλ Φρανς, ακόμη και τον Μαρσέλ Προυστ) «κατεβάζοντάς» τους στο πεζοδρόμιο των δημόσιων υποθέσεων. Τους έκανε αντιπάλους ομοτέχνων τους (Σαρλ Μοράς, Μορίς Μπαρές, Λεόν Ντοντέ) σε ένα πεδίο που δεν ανήκε στη θεωρούμενη δική τους σφαίρα αλλά στη σφαίρα της δημόσιας ζωής. Την ίδια ώρα οι εφημερίδες όχι μόνο χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα, όχι μόνο νέες εφημερίδες γεννήθηκαν ακριβώς για να υπερασπισθούν τον Ντρέιφους, αλλά το περιεχόμενο του Τύπου παίρνει άλλη μορφή: για πρώτη φορά εμφανίζονται οι πρώτες συνεντεύξεις, εξομολογήσεις και κάθε είδους μαρτυρίες διεκδικούν και βρίσκουν χώρο στα φύλλα, οι δημοσιογράφοι (νεότευκτο επάγγελμα) μαθαίνουν να κυνηγούν όχι μόνο την είδηση αλλά και την αποκλειστικότητα. Επιπλέον ο Ζολά, ο οποίος λίγο αργότερα θα είναι επικεφαλής της γαλλικής αντιπροσωπείας στο πρώτο Παγκόσμιο Συνέδριο Τύπου που θα γίνει στο Λονδίνο, συμβουλεύει τους επίδοξους συγγραφείς να περάσουν από το ζεστό αμόνι της δημοσιογραφίας! Ο 20ός αιώνας έμοιαζε ήδη να βιάζεται πολύ να ξεκινήσει.

της Αναστασίας Λαμπρία

πηγή: tovima.gr

Γλεντηστε το :)

Επέτειος γέννησης του μοναδικού Τζον Κολτρέιν

Ο Τζον Γουίλιαμ Κολτρέιν (23 Σεπτεμβρίου 1926, Χάμλετ, Βόρεια Καρολίνα - 17 Ιουλίου 1967, Νέα Υόρκη) ήταν διάσημος αμερικανός σαξοφωνίστας και συνθέτης της τζαζ. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους μουσικούς του 20ου αιώνα, η τέχνη του οποίου ξεπερνά τα όρια της τζαζ. Μαζί με τους Κόλμαν Χόκινς, Λέστερ Γιάνγκ και Σόνι Ρόλινς αποτελούν την «αγία τετράδα» στο τενόρο σαξόφωνο.

Το παίξιμό του αρχικά χαρακτηρίστηκε νεοτερικό, και σταδιακά ξέφυγε από τα όρια του συμβατικού αυτοσχεδιασμού, διχάζοντας τους κριτικούς και αποκομίζοντας χαρακτηρισμούς όπως «αντι-τζαζ», ενώ κατά τα τελευταία χρόνια της δημιουργίας και της ζωής του ξεπέρασε τα όρια και πορεύτηκε σε μια σχεδόν μοναχική πορεία θρησκευτικής έκστασης.

Ο Τζον Κολτρέιν γεννήθηκε σε μια εποχή έντονων φυλετικών διακρίσεων στην Αμερική και ήταν γιος ενός ράφτη με μουσικές ανησυχίες και μιας νοικοκυράς. Στο περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσε, ήταν διάχυτη η κυριαρχία δύο στοιχείων: της μουσικής, και της θρησκευτικότητας.

Η πρώτη συμμετοχή του σε μουσικό σύνολο λαμβάνει χώρα το 1939 και το 1943, όταν μετακομίζει στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβανίας, εκδηλώνεται το ενδιαφέρον του για την τζαζ. Την πρώτη του ηχογράφηση, εκτέλεση της κλασικής μπίμποπ (bebop) επιτυχίας «Hot House» την έκανε το 1946, στη διάρκεια της θητείας του στο ναυτικό. Σταδιακά, άρχισε να στρέφεται από το άλτο στο τενόρο σαξόφωνο.

Το 1949 επέστρεψε στη Φιλαδέλφεια και έγινε μέλος της μεγάλης ορχήστρας του Ντίζι Γκιλέσπι, όπου έμεινε μέχρι την διάλυση της το 1950. Ο Κολτρέιν συνέχιζε όμως να παίζει δίπλα στον Γκιλέσπι μέχρι την άνοιξη του 1951.

Μετά από ένα τηλεφώνημα από τον ίδιο τον Μάιλς Ντέιβις, γίνεται μέλος στο μουσικό σχήμα του θρύλου της τζαζ, και καθιερώνεται ως μεγάλος μουσικός. Η συνεργασία τους αποτυπώνεται στο μουσικό κόσμο μέσα από τα Round About Midnight, The New Miles Davis Quintet (1955), Cookin (1957), Relaxin (1957), Workin (1958), και Steamin (1961). Το 1956 οι σχέσεις του με τον Ντέιβις κλονίστηκαν, λόγω της εξάρτησης του Κολτρέιν από την ηρωίνη, με αποτέλεσμα την απόλυση του. Θα επιστρέψει, τελικά, κοντά στο Μάιλς Ντέιβις το φθινόπωρο του 1957, ενώ το διάστημα της απουσίας του δε μένει ανεκμετάλλευτο, αφού συνεργάζεται με τον Τελόνιους Μονκ, και αναπτύσσει μια διαφορετική τεχνική, «φυσώντας» ταυτόχρονα περισσότερες από μία νότες.

Σταθμός στην δισκογραφία του Κολτρέιν θεωρείται η ηχογράφηση του Blue Train το 1957. Δυο χρόνια αργότερα συμμετείχε στο δίσκο του Μάιλς Ντέιβις Kind of Blue, έργο που θεμελίωσε τη modal jazz, στην οποία οι αυτοσχεδιασμοί βασίζονται στις κλίμακες και όχι στις συγχορδίες.

Τον Απρίλιο του 1960 εγκατέλειψε την μπάντα του Ντέιβις δημιουργώντας το ιστορικό κουαρτέτο με τον πιανίστα Μακόι Τάινερ, τον μπασίστα Στιβ Ντέιβις και τον ντράμερ Έλβιν Τζόουνς. Αργότερα, προστέθηκε και ο κορυφαίος της αβάν γκαρντ Έρικ Ντόλφι. Η «απογείωση» προς το χώρο της free jazz, με κυρίαρχο στοιχείο την απελευθέρωση της φόρμας, άρχισε με το Impressions (1963), για να ακολουθήσει την ερχόμενη χρονιά το Live at Birdland και το Crescent (1964).

Το 1965 ο Κολτρέιν κατέθεσε το έργο που προσδιόρισε τη σχέση του με τη θρησκευτικότητα, το A Love Supreme, έχοντας μελετήσει ινδουισμό, καμπάλα, γιόγκα, σούφι, αστρολογία, αφρικανική ιστορία, πυθαγόρειους, Πλάτωνα και Αριστοτέλη και δύο χρόνια αργότερα αποχωρεί από τη σκηνή και τη ζωή λόγω κίρρωσης του ύπατος. Πολλές από τις ηχογραφήσεις του, που κυκλοφόρησαν μετά θάνατον, κέρδισαν σειρά διακρίσεις Grammy.

«Ο Τζον Κολτρέιν ήταν σαν επισκέπτης στον πλανήτη αυτό. Ήρθε εν ειρήνη και έφυγε εν ειρήνη, αλλά κατά την παραμονή του εδώ προσπαθούσε διαρκώς να φτάσει νέα επίπεδα συνειδητοποίησης, γαλήνης, πνευματικότητας. Γι’ αυτό το λόγο εκλαμβάνω τη μουσική του ως πνευματική μουσική – είναι ο τρόπος του Τζον για να φτάνει όλο και πιιο κοντά στο Θεό» είπε για τον κορυφαίο μουσικό ο επίσης σαξοφωνίστας Άλμπερτ Άιλερ.

πηγή: tvxs.gr

Γλεντηστε το :)