Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

Μια διαδρομή σε έναν άλλον κόσμο


Μπορείς να βάλεις τα ακουστικά σου...


"Αμαρτία είναι ότι σκοτεινιάζει την ψυχή."

Τοποθεσία: Ρέα, Αττικής.

11 Σεπτεμβρίου...

Αυτό που με ενοχλεί πάρα πολύ είναι πως μεγαλώνω.
Με ενοχλεί πολύ, αλλά δεν αλλάζει.
Τι περίεργος που είναι ο χρόνος ρε γαμώτο...
Θυμάμαι να γράφω για το γκάζι σαν χτες. Δύο χιλιάδες όνειρα πέρασαν...
Μετά είναι η εικόνα να προσπαθείς να φτιάξεις το βίντεο... χτες πάλι το χάζευα... πόσο μακρινές αναμνήσεις... έχουμε αλλάξει, πολύ... σαν να ζήσαμε άλλη ζωή...
Είναι ψιλοσκατά να είσαι μεγάλος...
Δεν μπορώ να απαντήσω αν τα καλύτερα ήρθαν, αλήθεια.
Το στερεοτυπημένο μου μυαλό φταίει.

Οι σκέψεις στο μυαλό μου ξεκινούν εύκολα, γρήγορα γίνονται ιδέες και ξαφνικά αρχίζουν και παραπαίουν λόγω του χρόνου. Βυθίζονται πολύ γρήγορα.

Όταν κάνεις τις σκέψεις για το μέλλον σου, ωραιοποιείς τις καταστάσεις. Πάντα!

Τόσα μελλοντικά σχέδια τόσος λίγος χρόνος. Μακάρι να σταματούσε ο χρόνος. Να μπω σε ένα αμάξι και να ζήσω ξανά κάποιες στιγμές... Να οδηγείς το βράδυ, ε; Δυνατά η μουσική και εσύ ταξιδεύεις... ο κόσμος είναι όμως ίδιος. Παραμένει ίδιος. Περνάς από διάφορα μέρη όπου μέσα στα ζεστά σπίτια ζουν διάφορες ιστορίες και εσύ τις πλάθεις καθώς περνάς όπως θες...

Πόσο θα παλέψεις, θα ενδώσεις; Θέλω σε λίγα χρόνια να έχεις περισσότερες όμορφες αναμνήσεις... Μην είσαι υπερβολικός έχεις πολλές...

"Το δύσκολο δεν είναι να μην πιστεύεις σε τίποτα,
το δύσκολο είναι να συνεχίζεις να πιστεύεις σε κάτι.
Κι αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό... τότε έχεις πεθάνει."

Τι ωραία παράσταση στο μυαλό μου. Στην πραγματικότητα ήταν μέτρια. Αλλά το θέμα είναι εκπληκτικό. Πάντα ζεις με τις επιλογές σου και πληρώνεις το τίμημα... και πάντα είναι διαφορετικό. Τι θα πεις στον εαυτό σου για να είσαι καλά... πρέπει να ξέρεις όμως πως ότι και να πεις στο τέλος πληρώνεις ένα τίμημα.

Μια τέτοια νύχτα πρέπει να ήτανε.

Πιστεύεις είναι διαφορετικά τα βράδια ή ίδια;

Δεν νομίζουν ότι αλλάζουν. Το μυαλό σου τα ξεχωρίζει.

Ο κόσμος είναι μικρός για κάποια όνειρα. Αλλά δεν πρέπει να σε σταματάνε...

Φεύγουμε από το πανηγύρι και κοιτάω τη μαύρη θάλασσα, με μελαγχολεί η θάλασσα το χειμώνα αλλά και πολλά σκοτεινά βράδια του καλοκαιριού.

Τα κύματα τριγυρνούν χωρίς ουσία σε μια απέραντη θάλασσα σαν κάποια όνειρα...

Δεν είναι απλά όνειρα, αυτά τα κύματα είναι τα χαμένα όνειρα των ανθρώπων που πνίγονται μεταξύ τους μέσα στο χάος και κανείς δεν μιλάει για αυτά. Το βλέπεις δεν μπορούν να πάνε πουθενά ταξιδεύουν μαζί, παλεύουν να βρουν μια ησυχία αλλά κάποια στιγμή το ένα κύμα παρασύρεται και απομακρύνεται ώσπου χάνεται και επιλέγεις να το ξεχάσεις.

Τι ξέρεις για τα όνειρα απλών ανθρώπων όπως λέει και η φωτεινή...

Πως γίνεται να σκεφτόμαστε το ίδιο;

Έκανες πίσω, θυμός στις στροφές...

Ποιος να ορίζει άραγε τις κοινές σκέψεις μας;

Σκέψου... μια απλή σκιά δεν υπάρχει.

Μια ανάμνηση τι δύναμη να έχει.

Θυμωμένα μάτια και προβλήματα η φωνή σου σπάει κάποια στιγμή, και έπειτα τι;

Έπειτα από εκατομμύρια λέξεις, χειρισμούς, εξηγήσεις, εμφατικά λόγια, έπειτα;

Πως περνάς τις επόμενες μέρες;

Τις επόμενες μέρες ρίχτηκα στη δουλειά ώστε να μη σκέφτομαι... σε σιωπή. Ο ήχος της ησυχίας δεν είναι ίδιος με τον ήχο της σιωπής...

Εκκωφαντική σιωπή... από εκείνες που αρκούν για να ακούς την εσωτερική σου φασαρία, κάπως έτσι γεννιέται...

ΞΥΠΝΑ!

Άσε με δεν μπορώ. Τελείωνε! είναι η πρώτη μέρα δεν θα αργήσεις.

Το συναίσθημα για την πρώτη μέρα που πας στο νέο γυμνάσιο είναι πάντα λίγο φρικουλιάρικη.

Εννοείται δεν προλαβαίνω να φάω πρωινό, αυτά τα 10 λεπτά στο κρεβάτι είναι ανεκτίμητης αξίας. Ειδικά το τελευταίο βράδυ των διακοπών είναι βάσανο δεν μπορείς να κοιμηθείς, μοιάζει σαν ψέμα πως τελείωσαν οι διακοπές. Κλείνω πόρτα και γίνομαι ΚΕΝΤΕΡΗΣ... λίγο ακόμα να φτάσω τη γωνία, αν δεν προλάβω τη γάμησα, ναι ναι είμαι θεός πρόλαβα !!! "Ρούφα το" αγαπημένη μου αδερφή μόλις πρόλαβα.

Ωχ ποιοι είναι αυτοί...

Κάθομαι στην τρίτη σειρά, πολύ μπροστά…Μέσα στο σχολικό πολλές νέες φάτσες. Μια όμως θα κάνει την διαφορά, όχι αυτή που νομίζεις όμως τώρα.

Μια κοπέλα κλαίει ήσυχα στο σχολικό. Αισθάνεσαι άσχημα για αυτήν μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι, μην στεναχωριέσαι πολύ θα τα καταφέρει. Θα τα καταφέρει τόσο καλά που και εσύ θα την παραδεχθείς για τα @@ που έχει... στο μέλλον όμως. Θα την συναντήσεις σε ένα αεροπλάνο και τότε θα είναι όλα τόσο διαφορετικά αλλά και ίδια, όπως στο λεωφορείο, όπως σήμερα... δίπλα δίπλα. Το απόγευμα θα της κάνεις μια πλάκα, δεν θα της αρέσει... Θα κλάψει λίγο ακόμα... Αλλά με τον χρόνο θα σε συγχωρέσει και θα είστε φίλοι! Και μεταξύ μας δε θα σου κάτσει ποτέ οπότε ας κλάψει και λίγο παραπάνω δεν πειράζει!

Οι πρώτες μέρες περνάνε βασανιστικά αλλά ένα cd του Έμινεμ και το χαζό χιούμορ σας θα σας φέρουν κοντά. Ένα τραγούδι τόσο σκοτεινό που ακόμα και τώρα με ανατριχιάζει. Ανταλλάξατε ονόματα στο λεωφορείο στη στάση του ΟΤΕ, 18 χρόνια πριν.

Μοιραίο λάθος!

Σε περιμένουν πολλές ώρες με πρόσωπο δακρυσμένο από τα γέλια.
Καθώς καθόμουν το ένιωσα... από σήμερα δεν είσαι μόνος... όχι στο σχολικό, γενικά. Είναι η λαχτάρα να σου λείπει το συγκεκριμένο πρόσωπο σε οποιοδήποτε κομμάτι της ζωής σου και να το ψάχνεις. Αυτό είναι το σημάδι, κάτι μόλις άλλαξε.

Δεν θέλω να σταματήσω το χρόνο, κανείς δεν τα έχει καταφέρει άλλωστε. Θέλω να φτιάξω το μυαλό μου να αντέχει την αλλαγή του.

Μέρες αργότερα...

Λοιπόν άκου, αν σε 10' δεν έρθει το λεωφορείο έρχομαι στην στάση σου. Εφημερίδες !!! Πόσο αξία είχε μια αθλητική εφημερίδα σε ένα χέρι ενός παιδιού, 1 ευρώ που με χαρά έδινες αλλά δεν ήξερες. Πόσο βρώμικος κόσμος...

Όπως κατάλαβες δεν ήρθε στην ώρα του, πιάσε το κουκουνάρι βάλε και δύο πέτρες και παίζε, αλλά κάτσε να σου πω πρώτα γιατί γελάω μόνος μου.

Κόκκινες φάτσες κλασσική εικόνα στο μυαλό μου που τώρα απέχει... χρόνια και όχι χιλιόμετρα δυστυχώς. Το τρέξιμο στη σκάλα θα έπρεπε να είναι πίνακας στο σπίτι μου. Ίσως το κάνω όταν μπω...

Κάθε μέρα θα καθόμαστε μαζί οκ; Ναι.
Όταν έρχεται ο Άλεξ θα το σπάμε και όταν θέλω να αντιγράψω από τον πάπα το ίδιο. Οκ! Δε με νοιάζει τι λέει η χοντρή... Έτσι και αλλιώς σε δύο χρόνια θα έρθει ο αδερφός σου και θα φωνάζει σε αυτούς.

Κοίτα πίσω, τους βλέπεις αυτούς σε λίγα χρόνια θα είμαστε στις θέσεις τους. Τι περίεργο, αυτοί θα φύγουν και κάποια στιγμή θα φύγεις και εσύ πωπω τότε θα είναι χάλια το σχολικό... και όντως ήτανε.

Πόσες ώρες, πόσες σκέψεις, πόσα μικρά και μεγάλα όνειρα.
Στο πεύκο μακαρόνια, πριν το πρώτο ματς.

Η υπομονή σου και ο ρομαντισμός σου με έχουν αλλάξει. Μια καλοσύνη που ελπίζω να μεταφέρω στα παιδιά μας και μια ιδέα πως ο κόσμος μπορεί να αλλάξει αν το θέλουμε εμείς. Δεν ξέρω αν θα αντέξεις, μπορεί να γίνει σε πέντε χρόνια μπορεί σε τριάντα αλλά ίσως δει ο κόσμος αυτό που βλέπω εγώ και οι άλλοι από τότε που ήμασταν μικροί. Η δική σου πλευρά του κόσμου. Αν κάθε άνθρωπος έχει συγκεκριμένους λόγους που έρχεται στην γη, ίσως ένας από αυτούς να είναι ο δικός σου.


Λοιπόν να σας γνωρίσω από δω ο "ωραίος" και ο "κολλητός μου".

Είπα χάρηκα και είχα ένα μικρό χαμόγελο, ένιωσα μια όμορφη οικειότητα.
Ο "κολλητός μου" θα έρχεται μια φορά την εβδομάδα με το σχολικό το απόγευμα γιατί θα πηγαίνει στον ξάδερφο του για ιδιαίτερα.

Λοιπόν λέγε ιστορίες να ξεχαστεί, ότι θες τώρα και βάλε τη τσάντα του δυο θέσεις μπροστά, δε θα το θυμηθεί και η χοντρή και γίναμε. Αυτό ήτανε αφού πέτυχε σήμερα δεν θα τελειώσει ποτέ !!! Κόκκινοι από τα γέλια... ξανά. Σε πειράζει αλλά ξέρεις πόσο σε αγαπάμε για αυτό σε πειράζουμε και σου αρέσει, λίγο!

Ένα κολιέ μέσα στο νερό και ένας γάμος δίπλα στο νερό σε λίγους μήνες. Χρόνια πριν αλλά δύο γεγονότα που συνδυάζονται στο μυαλό μου. Όλα είναι στάδια που πρέπει να περάσουμε, μας διαμορφώνουν και μας αλλάζουν. Κάποιες φορές η πραγματικότητα είναι σκληρή. Αλλά στο τέλος αν το διαχειριστείς θα βγεις κερδισμένος. Έτσι είναι η ζωή. Το ήξερα πόσο μα πόσο τυχερή θα είναι η γυναίκα σου. Τότε ήμασταν μικροί δε στο είπα αλλά αυτό εννοούσα. Όχι δεν είναι όλοι ίδιοι. Κάποιοι διαφέρουν, κάποιες καρδιές είναι ξεχωριστές. Κάποιοι άνθρωποι είναι σπουδαίοι και απλοί και σε κάνουν να αγαπάς τον κόσμο παραπάνω. Νιώθεις μια ζεστασιά και μια ασφάλεια όταν είσαι δίπλα τους. Πρέπει να κάθεσαι στο τραπέζι και να παραγγέλνουν για όλους γιατί θέλουν να σε περιποιηθούν. Όλα είναι καλύτερα και πιο σωστά όταν γίνονται έτσι. Κάθε σου ανασφάλεια σε έκανε στα μάτια μου πιο δυνατό. Το διαχειρίστηκες με τον δικό σου τρόπο, δεν άλλαξες ευτυχώς. Δεν ταιριάζεις στον κόσμο αυτό ποτέ δε σου ταίριαζες, έχεις ένα χάρισμα όμως και το ξέρεις. Θα το κυνηγήσεις...

Λοιπόν το Σάββατο θα έρθει ο κοντός σπίτι και θα κάνουμε γυρίσματα να έρθεις.

Εντάξει. Θα κάτσω στο μπαλκόνι του σαλονιού και θα διαβάσω όλες τις εφημερίδες, πόσο γαμάνε οι μεταγραφές!
Πόσες; Τι εννοείς 3; Δεν γίνεται παιδάκι μου. Μια είναι η παρέα. Δεν μπορεί να συνδυαστούν τόσες.

Ο καθένας έχει τον ρυθμό του και τον τρόπο του. Όσο πιο σκληρός φαίνεται κάποιος ίσως μέσα του να είναι πιο ευαίσθητος. Το ύψος και κάποια κόκκινα γένια προσπαθούν να κρύψουν κάποια πράγματα.
Ρύθμισε όμως το ρολόι σου κάτι δεν πάει καλά...

Είπαμε ο καθένας έχει τον ρυθμό του, πρέπει να μαθαίνεις να βλέπεις στη ζωή σου πίσω από τις λέξεις. Υπάρχουν τα λόγια που δεν λέγονται, οι εκφράσεις που προδίδουν τις σκέψεις και τέλος καρφώνεσαι στα μάτια. Να εστιάζεις στα μάτια. Τα μάτια δεν λένε ποτέ ψέματα. Μάθε να διαβάζεις την ψυχή του. Κανείς δεν είναι ίδιος. Πολλά καλοκαίρια μια ελπίδα. Μοιάζουμε, δεν το ξέρουμε τώρα αλλά θα το καταλάβουμε. Κάθε δρόμος είναι δύσκολος. Θα έρθουν βράδια που τα ποτήρια θα είναι γεμάτα και θα αδειάζουν για να ξαναγεμίσουν. Είπαμε έτσι είναι η ζωή. Στο τέλος όμως οι καρέκλες θα είναι εκεί. Καμία απόφαση δεν βγαίνει από βιβλίο. Κάθε ιστορία είναι διαφορετική, ο χρόνος παίζει το ρόλο του πάντα αλλά τα μάτια είπαμε πως δεν κρύβονται. Εγώ τα ξέρω πια, είναι κομμάτι της όμορφης ζωής μου και σε ένα χορό ή όχι θα καταλήξουν και θα αλλάξουν την ζωή της. Αντίο είπε η αλεπού και τώρα θα σου πω το μυστικό μου, ένα πολύ απλό μυστικό. Μόνο με την καρδιά μπορεί κανείς να δει σωστά. Το ουσιαστικό είναι αόρατο στο μάτι.

Αν πάρουμε αυτό τον πόντο στο κατάμεστο Αλέκος Αλεξανδράκης κερνάτε το φαγητό.
Χαμός !!!
Χάσαμε - κερδίσαμε δεν έχει σημασία.
Κανείς αν λέει αλήθεια δε το θυμάται. (σίγουρα κερδίσαμε)

Που θα φάμε; Πάμε δίπλα; Να πάρω και ένα χυμό από το περίπτερο (όχι ακόμα αυτό - spoiler)
Ελάτε πάμε...

Γεια σου Αλεκάρα, τα λέμε σε λίγο!
Είσαι σε όλες τις ιστορίες λίγα μέτρα μακριά...
Τώρα σπάνια που περνάω από το σπίτι δεν είσαι εκεί, είμαι σίγουρος ότι είσαι με τον δικό μου βόλτα.
Μια μέρα θα πάμε όλοι μαζί, έτσι το έχω στο μυαλό μου.

Πάμε πείνασα.

Γεια σας τι κάνετε; Καλά εσείς.

Πόσοι είστε;

Τέσσερις.

Τόσο απλά χωρίς να ξέρουμε...

Πόσο θα ήθελα να έχω μια φωτογραφία από εκείνο ή τουλάχιστον κάποιο καλοκαιρινό τραπέζι στον Νάρκισσο. Δεύτερος Πίνακας.

Ρε φέρε κάτι για τις μύγες... Γίνεται χαμός εδώ...

Κάποιες στιγμές στην ζωή μας είναι σοκαριστικές. Παγώνει το μυαλό σου, ταξιδεύει σε ένα κενό ίσως για μερικά μόνο δευτερόλεπτα αλλά το καταλαβαίνεις... Η πραγματικότητα σε επαναφέρει. Περίεργο συναίσθημα αν το αφήσεις σε αποδυναμώνει. Το μυαλό σου χαλάει λίγο λίγο. Πρέπει να το επαναφέρεις μην το αφήσεις. Βρες τον τρόπο.

Ποτέ δεν ξέρεις τι θα γίνει σε αυτό το τραπέζι μόνο πως πρέπει να κάτσεις. Να βρεις το χρόνο να κάτσεις. Ξέρεις πως όταν κάτσεις ο κόσμος περιορίζεται σε αυτές τις επιφάνειες και όλα θα είναι καλύτερα μετά.

Ναι, να τις βαθμολογούμε. Καλά θα γίνει χαμός στο cafe. Ρε όλη μέρα γράφουμε βγήκανε και οι νικήτριες τι κάνουμε τώρα; Βάλε άλλα topic.
Να σου πω ρε έχω ένα εισιτήριο με το Μαρούσι μήπως ψήνεσαι να έρθεις;
Ναι πάμε πλάκα θα έχει θα τα πούμε εκεί. Θα σε δω εκεί!

Κάθε δεύτερη εβδομάδα, τις πρώτες μέρες με τρένο, μετά με αμάξι. Πολλές δύσκολες νύχτες αλλά με μια πίστη πως θα τα καταφέρουμε. Όρθιοι, καθιστοί με πιστό ραντεβού πάντα με γέλιο. Νέοι δρόμοι, καβάτζες πλέον είμαστε παλιοί. Τα επόμενα χρόνια αυτό δεν θα υπάρχει τα πράγματα θα αλλάξουν δραματικά. Ποτέ μη λες ποτέ. Μα σου είπα φέρε μια καρέκλα. Μην είσαι διστακτικός. Αν θες να κάτσεις φέρε την καρέκλα. Πολλά δύσκολα μπρος-πίσω, πολλά αδιάφορα βράδια αλλά όλα αυτά πιστεύω είναι καλύτερα όταν τα λες στο τραπέζι. Θα έρθει η σειρά σου θα νιώσεις την ασφάλεια και θα μιλήσεις, πολύ απλά. Μετά θα σου γίνει συνήθεια.

Όσα χρόνια και αν περάσουν θα το φοβάμαι. Θα μου δίνει δύναμη αλλά θα το φοβάμαι γιατί δεν ξέρω πόσο επικίνδυνα πλησιάζει.

Πριν ανέβω στο αεροπλάνο ήθελα τόσο πολύ να είναι τα πράγματα διαφορετικά.
5 δευτερόλεπτα μελωδίας, το πιο γρήγορο ταξίδι του μυαλού μου.
Το πιο ξεχωριστό μου μέρος. Αλήθεια δικό μας και μαγικό. 
Λίγες ώρες άπειρα συναισθήματα.

Δεν διαλέγεις την οικογένεια που γεννιέσαι και δεν καταλαβαίνεις πόσο τυχερός είσαι. Κρίνεις με τόση ευκολία τους άλλους, τους μεγάλους δικούς σου και μη γιατί έχεις μάθει να ζεις με μια ιδανική σκέψη και μελλοντική ζωή.
Μετά όμως μεγαλώνεις, αντιλαμβάνεσαι λίγα περισσότερα και διαλέγεις αν θα κάνεις την δικιά σου.
Έχεις όλον τον κόσμο να σκεφτείς και να ψάξεις.

Κάπως έτσι πέρασαν 18 χρόνια και έχω πολλές εικόνες που δεν μπορώ να τις περιγράψω, τις φυλάω ίσως για κάποιο άλλο κείμενο σε 10, 20, 30 χρόνια, ποιος ξέρει.

Μια εικόνα όμως είναι πολύ όμορφη... ένα τραπέζι ίδιο και στην αρχή δίπλα μας... ένα μικρό restart...

Σε όλα τα πράγματα συναντάς την αρχή μιας νέας διαδρομής...

Κατεβαίνω τα σκαλιά, χαιρετάω και φέυγω... ξαφνικά ΕΣΥ μπροστά μου... Νυχτώνει βγαίνω να σε βρω...

Ο καθένας μας δημιουργεί έναν κόσμο που του επιτρέπει να είναι καλά, μπορεί να κατηγορεί τους άλλους, την τύχη, την μοίρα αλλά η αλήθεια είναι πως έχουμε στα χέρια μας την ζωή μας. Είναι πιο εύκολο να μην φταις ποτέ. Είναι εύκολο να μην "χορεύεις" και να μην παραδέχεσαι τους φόβους σου αλλά δεν είναι και τόσο δύσκολο να γράψεις όλους τους φόβους σου και να τους ξεπεράσεις έναν - έναν.

Σε όλα υπάρχει ένα τίμημα...





Ξύπνα ρε αγόρι μου θα χάσεις το σχολικό...



ΥΓ: Αν μπορούσες να επιστρέψεις σε εκείνο το κρύο πρωινό θα το έκανες;

Μόνο αν το όνειρο μείνει μισό...

ΥΓ1: Έξι χιλιάδες και βάλε όνειρα σε ένα τραπέζι, πόσα άλλαξαν μέσα στις συζητήσεις μας... όλος ο κόσμος μας. 18 καλοκαίρια και μια κρυφή υπόσχεση πως αυτό δεν θα τελειώσει ποτέ για όσο θέλουμε και για όσο νιώθουμε την ανάγκη αυτή...

ΥΓ2: Ο πρώτος τίτλος ήταν "Μια συνάντηση και ένα τραπέζι ράγισε τον κόσμο μου"


Αλλά εξαιτίας μιας πολύ περίεργης ιστορίας κατάλαβα πως μια διαδρομή ήταν αρκετή για να αλλάξει τον κόσμο μου. Τα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο μπορεί να ήταν τελείως διαφορετικά αν δεν υπήρχε αυτή η διαδρομή...

by dAre

1 σχόλιο: