Ένα μικρό μαύρο σκυλάκι...

Πριν αρχίσετε να διαβάζετε το κείμενο, πατήστε να παίζει και το παρακάτω τραγούδι. Ελέω Θάνου και Κωνσταντίνου, δεν θα μπορούσα να διαλέξω άλλο... Πομ πομ, πομ πομ πομ, πομ πομ πομ, πομ πομ πομ πομ...

Στον Αυλώνα έκανα την εκπαίδευση μου για να ορκιστώ στρατιώτης και να υπηρετήσω την πατρίδα μου για 9 μήνες. Ουσιαστικά, εκπαιδεύτηκα στην παρέλαση και στη... λάντζα. Και μέχρι τον Ιούλιο περισσότερο θα ζημιώνω την πατρίδα μου με το πρωινό, το μεσημεριανό, το βραδινό που θα τρώω, το νερό, το φως και το ρεύμα που θα χρησιμοποιώ, παρά θα φυλάω τα κεκτημένα της Ελλάδας. Ο στρατιώτης ειδικεύεται στο να περιμένει σε μία ουρά, σε έναν θάλαμο, σε μία σκοπιά. Α! Και στη λάντζα... Ένας χαμένος χρόνος. Ένας χαμένος χρόνος;

Κανένας χρόνος δεν πάει χαμένος, αν δεν τον αφήσουμε εμείς να φύγει. Τι έμαθα, λοιπόν, από την παραμονή μου στον Αυλώνα (ο Αυλώνας ή η Αυλώνα, άραγε τελικά;), πριν πάρω το δρόμο για Αλεξανδρούπολη, για Προβατώνα και ύστερα πάλι Αλεξανδρούπολη;

Στον στρατό πρέπει να μπεις στη ψυχολογία της... μαυροσκουφίτσας. Ποια είναι αυτή; Είναι το μικρό μαύρο σκυλάκι που μας ακολουθούσε παντού μέσα στο στρατόπεδο. Χαρωπό που είχε παρέα. Χωρίς να αισθάνεται φυλακισμένο, πάντα έτοιμο να παρελάσει δίπλα μας κουνώντας την ουρίτσα του. Η Λίζα, όπως την έλεγε ο Δημήτρης για να του θυμίζει τη δικιά του σκυλίτσα, είχε αποδεχθεί το γεγονός ότι θα περνούσε τον χρόνο της στον Αυλώνα και προσπαθούσε να περάσει όσο καλύτερα γίνεται. Και τα κατάφερε αυτή, όπως και εμείς...

Τι άλλο έμαθα στον στρατό; Από τον Θάνο έμαθα να θαυμάζω φυσικά φαινόμενα. Ουράνια τόξα, φεγγάρια με περίεργους κύκλους, σύννεφα σε σχήμα ηλεκτρικής κιθάρας, χρώματα στα ηλιοβασιλέματα και στα δειλινά.

Από τον Κωνσταντίνο και τον Κωνσταντίνο έμαθα γεωγραφικά μέρη που αρχίζουν με το γράμμα "Κ". Ο ένας Κωνσταντίνος μου έμαθε καινούριες μουσικές όλων των ειδών. Από τη Britney Spears μέχρι... τη Νατάσα Θεωδορίδου! Ο άλλος μου έμαθε να σέβομαι το σήμα των τεθωρακισμένων. Α, τςςςςςςςς !!! Στον έναν Κωνσταντίνο χρωστάω επίσκεψη στην Κομοτηνή, ενώ στον άλλον χρωστάω μία μεγάλη ρεβάνς. 3-3, σωστά;

Από τον Στέλιο και τον Ηλία έμαθα να ποζάρω. Αν επιτρέπονταν οι φωτογραφίες εντός στρατοπέδου, θα είχα βγάλει πολλές και εξαιρετικές. Ο Στέλιος με έμαθε πως πρέπει να δίνεις εξετάσεις για τη γυμναστική ακαδημία. Και στη συνέχεια, έδειξε σε όλους και στην πράξη πόσο καλός είναι στο μήκος... Και ο Ηλίας με έμαθε πως να ακούω εύκολα μία οδηγία... Απλώς, αυτός που τη διατάζει πρέπει να φωνάζει πολύ. Up !!!

Τέλος, από τον Δημήτρη έμαθα πως παίζεται σωστά το angry birds, πως ένα καρπούζι μπορεί να μοιάσει με ένα λουλούδι, πως να πεις ένα καλό ανέκδοτο και πως να αντιδράσεις σε ένα κακό (Στέλιος) ανέκδοτο...

Αυτά και άλλα πολλά έμαθα από τα παιδιά του θαλάμου 3 και του θαλάμου 4. Επίσης, με χαρά μου είδα, ότι τα παιδιά που κατείχαν ανώτερες στρατιωτικές θέσεις είναι σύγχρονα, μοντέρνα παιδιά, που μας έβλεπαν σαν ίσους συνομήλικους. Μεγάλη πρόοδος. Μεγάλη ανακούφιση, να περνάς με αυτούς τους ανθρώπους, πλέον, το "αναγκαίο" κακό...

Κλείνοντας, μπορώ να πω ότι είναι σίγουρα ο πιο αργός χρόνος της ζωής μου. Αλλά, ποτέ στη ζωή δεν πρέπει να αφήνουμε το χρόνο να μας προσπερνάει. Γιατί δεν θα μας δοθεί πίσω. Απλώς, στη συγκεκριμένη περίπτωση, πρέπει να μπούμε στη ψυχολογία που έχει το μικρό μαύρο σκυλάκι. Δεν θέλουμε να είμαστε εκεί που είμαστε, αλλά από τη στιγμή που θα είμαστε για κάποιους μήνες αναγκαστικά, δεν πρέπει να σταματήσει να κουνιέται η ουρίτσα μας...

by Dominic