Οι Μαγυά(ο)ρικες περιπέτειες της ξενιτεμένης Μερος 1

Το ξέρω ότι, με τον ρυθμό που συνδράμω στο πολυαγαπημένο και απίστευτα επιτυχημένο blogspot του γλεντιού, γράφω περίπου 3-4 αρθρα το χρόνο. Αλλα βρε, το καλό το πράγμα αργει να γινει…..Εμ και αν ο παραγωγος του είναι ελαφρώς τεμπέλης, παραργεί.
Τι έλεγα? Α ναι. Λοιπόν αγαπημένα μου παιδιά και μεγάλοι.Τώρα που λείπω εις τα εξωτερικά, τα γλέντια, ομολογουμένως εχω χάσει καποια γεγονότα, της Ελληνικής επικαιρότητας. Όμως τώρα ήρθε η ωρα, να επανορθώσω.
Για οσους δεν το ξερουν -δηλαδη δεν βλεπουν ειδησεις, δεν ακουν ραδιοφωνο, δεν διαβαζουν εφημεριδες, δεν κυκλοφορουν στους δρομους(καλα στους δρόμους αυτήν την εποχή απ’ότι μαθαίνω δεν είναι και εύκολο να κυκλοφορήσει κανείς τελοσπαντων) συνεπώς είναι αμπαρωμένοι( λογω της οικονομικής δυστοκίας) σε δωμάτιο σκοτεινό που ο ήλιος δε το φτάνει-βρίσκομαι στην Βουδαπέστη.
Η αλήθεια είναι ότι το (κάπως) μαυριδερό μου πετσί υποφέρει, αλλά για το Erasmus χαλάλι!
Εδώ σιμά μου, εχει αράξει την αρίδα της η μια εκ των δυο συγκατοίκων μου, η οποια είναι Ιταλικης προέλευσης. Μπορω να πω ότι με κοιτάζει περίεργα, και κάθε δεκα λεπτα ερχεται διπλα μου, αναφωνώντας:’’Quello stai scrivendo in questa lingua sconosciuta?’’
Χαίρομαι κατά βάθος που την καταλαβαίνω. Δεν πήγαν και εντελώς τζάμπα τα μαθήματα, των ιταλικων! Τωρα θα μπορέσω να τα προσθέσω στο βιογραφικό μου σημείωμα με το οποιο θα τυλίγω δια το υπόλοιπο του βιου μου σουβλακια, και κεμπαπ. Κομμένα, τα έξοδα τα περιττά. Πάνε τα παλιά τα μεγαλεία. Με μπομπότα και ελιές,( τσακιστές) θα την βγάζουμε, από τούδε και στο –ακόμα άγνωστο ποσό-έξις. Τώρα πια, οι μισθοί θα συρρικνώνονται, τα επιδόματα περικόπτονται, τα συντάξιμα χρόνια, θα πολλαπλασιάζονται. Ο σκοπός του ΔΝΤ, είναι να μπαίνεις σου λέει κανονικά, από την πόρτα, στον εργασιακό σου χώρο –περπατώντας-, και να σε βγάζουν( τέσσερις) οριζοντιωμένο, ξαπλωτό, μέσα στην κάσα( φτου κακά).
Λογω της πλεον υπάρχουσας κρισης, πουλησα το παλιάμπελο, συνεπως, η εκφραση του λαου ‘’ας παει και το παλιάμπελο’’ εγινε πραγματικότητα.Παρόλα αυτα ομως, μαζεψα τις πενιχρες μου οικονομιες( κερδη απο τον ιππόδρομο και την part-time job στο cabaret ''blue diamond''),και καταφερα, να παω σαν Φοιτητρια, βρε αδερφε Ερασμους.
Όταν πρώτο πάτησα το ποδι μου, στην Ουγγαρία, γνωριζοντας την υπαρχουσα κατάσταση, θεωρούσα ότι, τα πραγματα, θα είναι τριτοκοσμικά. Αμ δε!! Ουδέν ,σου λέει, τριτοκοσμικοτερον του τριτοκοσμικού Ελλαδισταν. Χειρότερα κοντολογίς, δεν γινεται.
Τον πρώτο μήνα, έκοβα βόλτες και κίνηση.Περπατουσα ασταματητα, στην πολη της Βουδαπεστης, ηθελα να τα δω όλα….