Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Creativity. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Creativity. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2013

Creativity - Ο δημιουργός (10/10)

11:39 μ.μ.  ,  7 comments


Τελευταίο κεφάλαιο. Μουσική επιλογή; Οι Rolling Stones! Η ζωντανή απόδειξη της δημιουργικότητας εφ' όρου ζωής. Πάμε για επίλογο, λοιπόν!



Γιατί Creativity; Ο συγκεκριμένος όρος είναι ο πιο σημαντικός στη ζωή μου. Είναι το μυστικό της ευτυχίας. Το μυστικό του έρωτα, της αλήθειας, του γέλιου. Το μεγαλύτερο αντίπαλο δέος στον θάνατο.

Είναι, όμως, μία δύσκολη κατάκτηση, μία συνεχόμενη μάχη. Τη δημιουργικότητα μπορεί να παλέψεις χρόνια να την ενεργοποιήσεις και γρήγορα να βρεθείς πάλι σε θέση να την αναζητείς. Εγώ, λοιπόν, βρέθηκα σ' αυτήν τη θέση.

Υπήρξε μία περίοδο στη ζωή μου που ένιωθα ότι έχασα την απαραίτητη ενέργεια που χρειάζεται η δημιουργικότητα. Έπρεπε, όμως, να αντιδράσω. Στον Αρχαίο κόσμο, όταν χρειάζονταν τη θεϊκή βοήθεια, κάνανε σπονδές στην εκάστοτε θεότητα. Σκέφτηκα, επομένως, ότι γράφοντας για τη δημιουργικότητα ήταν ο καλύτερος δρόμος προς αυτήν.

Δεν μου ήταν, όμως, καθόλου εύκολο στην αρχή. Τα προηγούμενα κείμενα που έγραφα είχαν τον τίτλο Ένα καλαθάκι με σκουπίδια. Ήταν και αυτά 10 και ολοκληρώθηκαν μέσα σε 2 μήνες. Όπως γράφει και ο Άλεξ στο πρώτο κεφάλαιο, η ελεύθερη πτώση έχει μία ευκολία. Τα 10 κείμενα του Creativity γράφτηκαν μέσα σε 11 μήνες. Το σκαρφάλωμα είναι πάντα πιο δύσκολο.

6 Νοεμβρίου ανέβηκε το πρώτο σκετσάκι dudezz μετά από σχεδόν έναν χρόνο. Τον Σεπτέμβριο γράφτηκε το πρώτο Post-it note. Και πολλά ακόμα συνέβησαν μέσα στο Φθινόπωρο που μας πέρασε... Το Creativity είχε φτάσει τα 8 κεφάλαια και είχε εκπληρώσει τον σκοπό του.

Όταν, όμως, κάνεις κάτι προς μία θεότητα κι αυτή στο ανταποδίδει, είναι ιεροσυλία να μην τελειώσεις αυτά που έχεις υποσχεθεί προς αυτήν. Έτσι, σήμερα το 9ο και το 10ο κεφάλαιο κλείνουν αυτόν τον κύκλο.

Για μένα σήμαινε πολλά. Για σένα που το διαβάζεις δεν θα έχει καμία απολύτως αξία αν μείνεις μόνο στην ανάγνωση του.

Δεν ξέρω αν υπάρχει θεός. Ξέρω, όμως, ότι, ανεξαρτήτου θρησκείας, ένα από τα πιο τιμητικά ονόματα που του έχουν δώσει είναι ο "δημιουργός".

Ωραίος χαρακτηρισμός και για τον άνθρωπο... Τον άνθρωπο που ζει αληθινά και όχι βιολογικά...

Υ.Γ: dAre σ' ευχαριστώ για τη στιγμιαία τελειότητα της δημιουργίας...






Γλεντηστε το :)

Creativity - Η κηδεία (9/10)

11:27 μ.μ.  ,  2 comments


"Αγαπητοί φίλοι και συγγενείς,

βλέπω τα πρόσωπα σας στεναχωρημένα και είναι λογικό. Έζησα με τον Άλεξ τα τελευταία πάνω - κάτω 50 χρόνια κι αν κάτι μπορώ να σας πω με σιγουριά είναι ότι πρέπει να συνοδεύσετε τα δάκρυα σας με χαμόγελα.

Θα σας εξηγήσω γιατί ο Άλεξ έβλεπε τη ζωή σαν μία προετοιμασία. Μία προετοιμασία για τη στιγμή του θανάτου. Ο θάνατος σας φοβίζει; Εμένα πλέον πολύ λιγότερο. Τον Άλεξ τον φόβιζε ελάχιστα. Όταν τον γνώρισα τον φόβιζε όσο τίποτα. Πως το ξεπέρασε;

>

Πρώτα κατάλαβε ότι πεθαίνει κάθε μέρα...

Κάθε μέρα στο τέλος της πεθαίνει. Και μαζί της πεθαίνει ότι ζήσαμε μέσα σ' αυτή. Γίνεται ανάμνηση, γνώση, συναίσθημα. Αλλά πεθαίνει.

Μετά βρήκε εμένα...

Μπορεί να με βλέπετε τώρα με μικρή καμπούρα και κάποια παραπανίσια κιλά αλλά στα 25 μου ήμουν χάρμα οφθαλμών! Ο Άλεξ έλεγε ότι ο δημιουργός πάντα εξαρτάται από τη μούσα του με τρεις διαφορετικούς τρόπους. Η δημιουργία έρχεται εύκολα όταν η μούσα αποτελεί παρελθόν. Η δημιουργία έρχεται ευχάριστα όταν η μούσα βρίσκεται στο παρόν. Η δημιουργία έρχεται δύσκολα όταν η μούσα αποτελεί μελλοντική επιθυμία, άγνωστη στο παρόν.

Ύστερα κατάλαβε τι τον φοβίζει περισσότερο στον θάνατο...

Ο μεγαλύτερος φόβος του Άλεξ ήταν να φύγει από τη ζωή χωρίς να έχει προλάβει να αφήσει το στίγμα του στον κόσμο. Χωρίς να ξεχωρίσει. Η δημιουργία σε κάνει να ξεχωρίζεις. Όχι η αντιγραφή.

Και στη συνέχεια δημιούργησε χωρίς σταματημό...

Δημιούργησε μουσικές, σκέψεις και χρώματα... Δημιούργησε γέλια και χαμόγελα... Όταν προσπαθείς να είσαι μοναδικός, δημιουργείς πρωτόγονα συναισθήματα. Κι αυτά είναι τα πιο δυνατά...

Και λίγο πριν μας χαιρετήσει, σήμερα εδώ, ο Άλεξ δημιουργεί ξανά. Σήμερα δεν είναι μία ακόμα κηδεία. Σήμερα είναι η κηδεία του Άλεξ. Ο πόνος που νιώθετε σήμερα δε μοιάζει με τους άλλους. Είναι διαφορετικός. Είναι μοναδικός. Γι' αυτό και θα τον θυμάστε. Όπως θα θυμάστε και τον Άλεξ.

Αν ο Άλεξ μπορούσε να γράψει τον επίλογο σ' αυτό το κείμενο θα έλεγε αυτό: μη ξεχνάτε ότι θα πεθάνετε. Στοχεύστε η μέρα της κηδείας σας να είναι σημαντική."

Η Χριστίνα με αληθινά δάκρυα στα μάτια κοίταξε προς το μέρος του Άλεξ και χαμογέλασε αληθινά...




Γλεντηστε το :)

Πέμπτη 4 Οκτωβρίου 2012

Creativity - Get Busy (8/10)

6:56 μ.μ.  ,  3 comments


Αγαπητέ John Keating,

ακόμα τρέμω. Ακόμα χαμογελάω. Μου είπε ότι χθες είδε το Dead Poets Society. Οπότε σκέφτηκα ότι μάλλον εσένα πρέπει να ευχαριστήσω! Ανεβαίνω, λοιπόν, κι εγώ πάνω σ' ένα τραπέζι αυτήν τη στιγμή και σου φωνάζω: "σ' ευχαριστώ John Keating!".

Όταν κάποιος είναι δημιουργικός πρέπει να έχει ένα πράγμα στο μυαλό του. Η αποτυχία επιτρέπεται. Αυτό που απαγορεύεται είναι η απραξία. Get busy y'all! Εισπνοή - σκέψη, εκπνοή - εκτέλεση. Η δημιουργία εξ ορισμού εμπεριέχει κάτι το πρωτόγονο. Για να γίνουμε πρωτόγονοι πρέπει να ακολουθήσουμε το ένστικτο μας. Αυθορμητισμός. Παρορμητισμός.

Ήξερα όταν τον κοίταζα ότι κρύβει στον δισταγμό του την ορμή. Όταν ένας τυφώνας στροβιλίζεται μέσα στο κορμί σου μπορεί να σε καταστρέψει. Πρέπει να τον αφήσεις να σε κυριέψει, να γίνει δέρμα σου. Τότε γίνεσαι εσύ τυφώνας και σαρώνεις τα πάντα.

Φιλικά,

Χριστίνα


Αγαπητή Nicholetta Braschi,

εγώ ήμουν αυτός; Νιώθω σαν έναν υπερήρωα που μόλις συνειδητοποίησε την εξωπραγματική ικανότητα του. Εξωπραγματική είπα; Εξωκαθημερινή είναι η λέξη που μόλις δημιούργησα για να την περιγράψω! Διαβάζω την πρόταση που μόλις έγραψα ξανά και ξανά. Ένας υπερήρωας που χρησιμοποιεί την ικανότητα του: τη δημιουργικότητα!

Βλέποντας αυτό το γράμμα μου θα αναρωτιέσαι γιατί γράφω σε σένα. Η απάντηση είναι ότι είσαι παντρεμένη με τον Roberto Benigni  τα τελευταία 20 χρόνια! Πριν λίγες ώρες ήμουν με τη Χριστίνα. Μούσα: πρόσωπο που αποτελεί πηγή της έμπνευσης για έναν δημιουργό. Αυτό είναι η Χριστίνα για μένα. Αυτό είσαι εσύ για το ονειρικό εγώ μου. Παίρνω, λοιπόν, ένα μεγάφωνο στο χέρι, όπως έκανε ο Guido, και σου φωνάζω μελωδικά: "σ' ευχαριστώ Nicholetta Braschi!".

Φιλικά,

Άλεξ






Γλεντηστε το :)

Πέμπτη 28 Ιουνίου 2012

Creativity - Blindness (7/10)

5:38 μ.μ.  ,  1 comment


Αγαπητέ Δομήνικε,

ξέρω ότι βρισκόμαστε λίγα μόνο βήματα πριν κλείσει το Creativity και ότι και σένα σε βασανίζει η επιλογή του τέλους της ιστορίας. Το ίδιο, όμως, αγχώνομαι κι εγώ. Όπως και να το κάνεις, εγώ είμαι ο πρωταγωνιστής, οπότε το τέλος που θα δώσεις θα με επηρεάσει!


Creativity is blindness... Ό,τι δεν μπορείς να το δεις, αλλά μπορείς να το αισθανθείς, πάντα βοηθάει να δημιουργήσεις. Εσύ όταν γράφεις έχεις συνεχώς τις ίδιες νότες στ' αυτιά σου. Δεν τις βλέπεις. Είναι, όμως, εκεί.

Το ίδιο συμβαίνει με τον αέρα. Όταν θέλω να σκεφτώ πως θα σκηνοθετήσω κάτι, μου αρέσει να ανεβαίνω στην ταράτσα ενός ψηλού κτιρίου. Εκεί συνήθως φυσάει πολύ. Δεν μπορώ να δω τον αέρα αλλά είναι εκεί και δημιουργεί μαζί μου. Το καλό με τον αέρα είναι ότι έχει την ιδιότητα να μετακινεί, να αλλοιώνει. Αν κάνεις έναν πίνακα ζωγραφικής με ευθείες γραμμές και ορθές γωνίες και τον αφήσεις για λίγα λεπτά στον αέρα μπορεί να βγει ένα αριστούργημα. Αυτό κάνει ο αέρας και στις σκέψεις μου. Τις δίνει καμπύλη...

Αν με αφήσεις να μπω μέσα στο κορμί της Χριστίνας, θέλω όλα τα φώτα να είναι κλειστά. A little death, without mourning... Δεν υπάρχει τίποτα πιο εξωπραγματικό από τη γυναικεία ανάσα. Να'τος πάλι ο αέρας...

Δομήνικε φοβάμαι... Αν αποφασίσεις να βρω τη δημιουργικότητα μου πάλι μέσα από την κατάθλιψη; Αυτό σημαίνει ότι θα έχω χάσει εκείνη. Αν αποφασίσεις ότι η καθημερινότητα με απορροφάει; Δεν θέλω να βλέπω ότι μου δείχνουν τα μάτια μου, σε παρακαλώ.

Πάλι κάνω το ίδιο λάθος και θα με τιμωρήσεις... Αλήθεια, όμως, έχω αρχίσει να πιστεύω παραπάνω ότι θα τα καταφέρω. Θα σου πω κάτι που δεν το ξέρεις. Η Χριστίνα μου έδωσε να διαβάσω το κείμενο της για τον θάνατο. Θα μπορούσε να το δώσει σ' οποιονδήποτε άλλον και το έδωσε σε μένα.

Αύριο θα τη δω. Κανόνισε να μην έρθει. Δεν θα στο συγχωρέσω ποτέ! Η εξουσία σου με τρομάζει. Αλλά μη ξεχνάς ότι και εγώ και η Χριστίνα είμαστε εσύ. Το δημιούργημα είναι μέρος της ψυχής και της καρδιάς του δημιουργού. Τι θα κάνεις, λοιπόν;

Φιλικά,

Άλεξ

Υ.Γ: I don't wanna see.



Γλεντηστε το :)

Παρασκευή 18 Μαΐου 2012

Creativity - Θάνατος (6/10)

1:04 π.μ.  ,  3 comments


"Για να υμνήσω τη δημιουργικότητα πρέπει να υμνήσω τον θάνατο. Αυτήν την υπέροχη κινητήρια δύναμη που είναι ο λόγος να μην αρκείσαι στην αναπνοή και στην τροφή.

Αν σου έλεγαν ότι πεθαίνεις σ' έναν χρόνο, πόσα παραπάνω πράγματα θα προσπαθούσες να κάνεις σ' αυτό το διάστημα; Αν σου έλεγαν, από την άλλη, ότι πεθαίνεις σε 1.000 χρόνια, πόσα λιγότερα πράγματα θα έκανες στο ίδιο διάστημα; Τι κρίμα... Αν είχαμε στο μυαλό μας συνεχώς τον φόβο του θανάτου θα ζούσαμε πολύ πιο αληθινά. Στο τέλος του δρόμου θα μετανιώναμε για πολύ λιγότερα...


Αν σου έλεγαν ότι αν δεν της ζητήσεις σήμερα να βγείτε, αύριο θα γνωρίσει κάποιον άλλον, θα ντρεπόσουν ακόμα, θα δίσταζες; Κάθε μέρα πεθαίνουμε. Δεν υπάρχει μόνο ένας θάνατος. Σήμερα πεθαίνω εγώ σε ηλικία 25 χρονών, 7 μηνών και 26 ημερών. Για να γεννηθώ αύριο ξανά σε ηλικία 25 χρονών, 7 μηνών και 27 ημερών. Πεθαίνουμε και ξαναγεννιόμαστε κάθε μέρα, κάθε ώρα. Για τον απλό λόγο ότι το παρελθόν είναι νεκρό, είναι ανάμνηση, είναι ζωντανό μόνο στο μυαλό μας, όπως κάθε τι πεθαμένο.

Να μη ξεχνάς τον θάνατο ποτέ. Αν θέλεις να δημιουργήσεις. Αν θέλεις τα όνειρα σου να μην πεθάνουν πρώτα.

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πόσο γρήγορα πεθαίνεις εσύ ως μαθητής; Εσύ ως φοιτητής; Εσύ ως νέος στο σώμα;

I'd gladly surrender myself to you body and soul. Πόσες φορές έχεις αφεθεί στον έρωτα; Ξέρεις γιατί λένε ότι ο έρωτας έχει ημερομηνία λήξης; Γιατί και ο ερωτευμένος κάποια στιγμή ξεχνάει τον θάνατο. Ο έρωτας ζει μέσα από τη δημιουργικότητα, μέσα από τα χρώματα. Όταν ξεχάσεις την αξία και τη σπανιότητα που έχει αυτό το βλέμμα και αυτή η ανάσα, τότε σταματάς να δημιουργείς. Και τότε το βλέμμα γίνεται απλώς ένα ζευγάρι μάτια και η ανάσα ξανά αναπνοή..."

Η Χριστίνα άκουγε ξανά και ξανά τον Tony Bennett και την Amy Winehouse και συνέχιζε να γράφει. Τις τελευταίες μέρες τα κατάφερνε καλύτερα. Και γι' αυτό έφταιγε ο Άλεξ. Και ο θάνατος. Ο διάβολος που έγραφε στον Chris Gardner σήμερα είναι άγγελος. Αύριο, μάλλον, θα γεννηθεί άγγελος ξανά. Μεθαύριο;




Γλεντηστε το :)

Πέμπτη 26 Απριλίου 2012

Creativity - Intouchables (5/10)

1:30 π.μ.  ,  4 comments


"Το πλάνο δείχνει τον Άλεξ και τη Χριστίνα καθισμένους στα σκαλιά που βρίσκονται έξω από έναν θερινό κινηματογράφο. Η κάμερα εστιάζει στα πρόσωπα τους αργά, η μουσική που ακούγεται είναι το "Una mattina" του Ludovico Einaudi, συνδυασμένη με τον ήχο της βροχής. Ο ουρανός πάνω από τους δύο πρωταγωνιστές είναι, όμως, καταγάλανος. Στην αρχή αληθινός. Μετά ζωγραφιστός. Με τα χρώματα από τον ουρανό του "De sterrennacht" του Van Gogh να κινούνται το ένα μέσα στο άλλο όσο διαρκεί το πλάνο.


- Γιατί αυτήν την ταινία;
- Δεν μου είπες ότι σ' αρέσει να είσαι δημιουργική;
- Ναι...
- Το συναίσθημα που απελευθερώνει τη δημιουργικότητα είναι ο έρωτας. Ο έρωτας μ' έναν άλλον άνθρωπο, ο έρωτας με τη ζωή, ο έρωτας με τη συγγραφή...
- Χαχα... Ό,τι και να μου πεις, Άλεξ, δεν πρόκειται να σου δείξω αυτά που γράφω.
- Για την ταινία δεν με ρώτησες; Για την ταινία σου λέω!
- Πως είπες ότι τη λένε;
- "Intouchables". Είναι Γαλλική.
- Και τι σχέση έχει ο έρωτας μ' έναν πρώην φυλακισμένο που βοηθάει έναν τετραπληγικό;
- Ο έρωτας, Χριστίνα, μπορεί, όπως σου είπα, ν' αφορά και έννοιες. Κάποιος μπορεί να είναι ερωτευμένος με μία τέχνη, με το χαμόγελο, με τη φιλία... Και, όπως συμβαίνει και μεταξύ δύο ανθρώπων, ο έρωτας αποκτάει αξία όταν έχει ανταπόκριση. Όταν το πιάνο είναι ερωτευμένο με τον πιανίστα. Όταν και ο φίλος σου είναι ερωτευμένος με την έννοια της φιλίας. Όταν τέσσερα μάτια και δύο χαμόγελα δημιουργούν μία διασταύρωση. Πάμε να βγάλουμε εισιτήρια;

Η Χριστίνα χαμογελάει όσο πιο κρυφά γίνεται με το στόμα και όσο πιο φανερά γίνεται με τα μάτια. Κι αυτό γιατί έβλεπε τις δικές της μυστικές σκέψεις να αποκτούν λαλιά στο στόμα του Άλεξ.

- Πάμε.

Το "Una mattina" δυναμώνει. Τα διαδοχικά κοφτά πλάνα που βλέπουμε δείχνουν μόνο τα πόδια του Άλεξ και της Χριστίνας, ενώ είναι καθισμένοι στην αίθουσα του κινηματογράφου και βλέπουν το "Intouchables". Μαζί με το κομμάτι ακούγονται και οι φωνές του Philippe και του Driss. Τα πόδια τους χορεύουν. Έλκονται όλο και περισσότερο όσο η ταινία φτάνει στο τέλος της.

Τα πόδια τους γίνονται, από αληθινά, ζωγραφιστά. Τα χρώματα τους μπερδεύονται. Και μέσα από αυτά γεννιέται ένα πολύχρωμο αναπηρικό καροτσάκι. Όλα πλέον φαίνονται ζωγραφιστά. Το καροτσάκι αρχίζει να τσουλάει... Διασχίζει το διάδρομο του σινεμά, σκάει πάνω στην πόρτα εξόδου και την ανοίγει, παίρνει ανοδική πορεία σαν να ήταν αεροπλάνο και ύστερα - μέσα σε 10 δευτερόλεπτα - χάνεται μέσα στα χρώματα του ουρανού του "De sterrennacht"."

Ο Άλεξ πιάνει το σενάριο που έγραφε και το κάνει χίλια κομμάτια. Ντράπηκε. Φοβήθηκε ότι δεν ήταν καλό. Ότι δεν θα της άρεσε. Ότι δεν θα τους άρεσε. "Μα, πολύχρωμο αναπηρικό καροτσάκι... δεν πάω καλά...", σκέφτηκε. Φοβήθηκε. Ντράπηκε τον Άλεξ που δημιούργησε στο χαρτί, γιατί ο χάρτινος δεν ντρεπόταν καθόλου. Βάζει τα κλάματα. Το κεφάλι του φούρνος. Οι σκέψεις του χιλιάδες. Δύσκολος ο ύπνος σήμερα γι' αυτόν... Γι' αυτόν που είναι ερωτευμένος με τη ζωή, με τη Χριστίνα, με το χαμόγελο και, φυσικά, με τη δημιουργικότητα. Αν η ψυχή του μπορέσει, θα βρει την ανταπόκριση απ' όλα. Αν είναι τυχερός, ίσως βρεθεί και η δροσερή ανάσα που θα φυσήξει το ζεστό κεφάλι του. Αν, όμως, τίποτα από τα δύο δεν συμβεί;






Γλεντηστε το :)

Τρίτη 17 Απριλίου 2012

Creativity - Η στιγμιαία τελειότητα της δημιουργίας (4/10)

2:55 μ.μ.  , ,  2 comments


Αγαπητέ Δομήνικε,

με πολύ χαρά διάβασα το γράμμα σου και με τιμάει το γεγονός πως έχεις διαβάσει τα κείμενα μου. Λόγω υποχρεώσεων δεν είχα τη δυνατότητα να διαβάσω μέχρι πρότινος την καινούρια σου στήλη και η αφορμή αυτή ήταν ιδανική. Θεωρώ ότι τα σχόλια μου πρέπει να δοθούν μέσω ενός κειμένου όπως μου ζήτησες και σου ζητάω συγνώμη αν έγραψα περισσότερο απ' όσο έπρεπε.


Dear Mr. Forrester,

Αγαπητέ Άλεξ,

Αγαπητή Χριστίνα,

είναι πολύ ξεχωριστό να θαυμάζεις τους γύρω σου,

ανθρώπους που γνωρίζεις προσωπικά ή μέσα από τη δουλειά τους και σε κάνουν να νιώθεις ένα ξεχωριστό και ιδιαίτερο συναίσθημα. Το συναίσθημα της στιγμιαίας τελειότητας, όπως το ονομάζω εγώ.

Το τέλειο δεν υπάρχει λόγω του χρόνου, οι στιγμές και τα γεγονότα δεν είναι τέλεια επειδή κάτι καλύτερο ακολουθεί, αλλάζει, εξελίσσεται ή επειδή αλλοιώνονται στον χρόνο παραμένοντας όμως στιγμιαία τέλεια. Το πάγωμα του χρόνου, των πάντων, ίσως έκαναν κάποια πράγματα ΤΕΛΕΙΑ.

Εσένα σε είπανε Άλεξ και είμαι χαρούμενος που διάβασα τις σκέψεις σου, σκέψεις που έχω κάνει και εγώ και πολλοί άλλοι. Ποιο το νόημα; Ποιος ο λόγος που νιώθεις, αισθάνεσαι και ζεις μ' αυτόν τον τρόπο;

- dare - (στιγμιαία) - τέλεια συμβουλή...

Ξεκίνα να γράφεις, να γράφεις ό,τι σκέφτεσαι χωρίς να σκέφτεσαι τι αποτυπώνεται, να γράφεις ό,τι σε απασχολεί πραγματικά και ό,τι προσπαθείς να αλλάξεις, μετά από 5 λεπτά, 10 λεπτά, 20 λεπτά, μετά από 1 ώρα... θα σταματήσεις.

Είναι η σκέψη της ψυχής σου ανάποδη - μπλεγμένη - για πολλούς λανθασμένη - χωρίς όρια - χωρίς λογική - χωρίς τετράγωνη σκέψη - χωρίς ελπίδες σωτηρίας και συγχρόνως θαυμάσια προκλητική και ουσιώδης αν μπορέσεις να την καταλάβεις. Είναι πολύ δύσκολο να την αποδεχθείς αλλά αυτή είναι.

Σε σένα θα θυμίζει και θα σημαίνει κάτι που, όσες φορές και αν το διαβάσεις, η σκέψη σου θα τριγυρνάει στον ίδιο χώρο για κάποιον άλλον κάτι τελείως διαφορετικό.

Ανάθεμα αν θα θεωρείς ότι συνέθεσες μια κατανοητή ιστορία, ότι το αποτέλεσμα είναι προϊόν δημιουργικότητας, όμως θα είναι. ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ...

Μαγικό τα ίδια λόγια, η ίδια μουσική να οδηγούν σε διαφορετικά μονοπάτια, αλλά ο καθένας που έχει την ανάγκη να ξεφύγει από τη ζωή του έστω και για λίγα λεπτά θα αφεθεί στο κείμενο σου που θα το συνδυάσει με τη ζωή του.

Να ονειρεύεσαι με τη ζωή σου...
Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που το κάνουν;

Χριστίνα είπαμε, σωστά;
Εσύ είσαι πιο τυχερή,
εσύ είσαι ένα βήμα μπροστά,
εσύ είχες εμπειρίες, σωστά;
Εσύ θυμάσαι πως ήτανε, σωστά;

Εσύ το δημιούργησες, σωστά;
Εσύ μόνο ξέρεις...

Ρωτάς και αναρωτιέσαι αν θα πετύχεις και αν μπορείς,

Μα κανείς δεν ξέρει... Αν όμως δεν παλεύεις κάθε μέρα, δεν βελτιώνεις τα λάθη σου και δεν συνεχίζεις με καλύτερη στρατηγική, αν δεν προστατεύεις τον εαυτό σου όλο και περισσότερο, κάποια στιγμή δεν θα μπορείς πια...

Αυτό είναι σίγουρο, θα ηττηθείς γιατί αυτό το παιχνίδι είναι πολύ δύσκολο να το κερδίσεις.

Κανένα χέρι εκτός από το δικό σου δεν το κάνει εύκολο.

Σε κάθε φάντασμα και σε κάθε διάβολο που σε κλειδώνει υπάρχουν οι μάγοι (αν τους έχεις).

Με εκτίμηση,

dΑre

Υ.Γ.1: Η ταινία με πρωταγωνιστή τον W. Forrester είναι από τις αγαπημένες μου... Μου θύμισαν πολύ τον Άλεξ που γράφει σ' ένα σκοτεινό σκηνικό με μια γραφομηχανή, ξεχασμένος και εξαφανισμένος από κόσμο που μισεί, χαμένος στις σκέψεις του. Και την Χριστίνα που ψάχνει κάτι διαφορετικό στη ζωή της, μια αλλαγή, αλλά δυσκολεύεται να ξεφύγει από το "Μπρονξ" της ψυχής της (όπως στην ταινία).

Υ.Γ.2: Δεν θέλω να μπλεχτώ στη στήλη σου Dom, αλλά το επόμενο γράμμα σου - αν υπάρξει - θα ήθελα να απευθύνεται σ' ένα συγκεκριμένο πρόσωπο... που θα σου αποκαλύψω μ' έναν γρίφο: "Change the world - Push - See Things Differently - Why?". Αν το λύσεις, θα περιμένω με ανυπομονησία τη συνέχεια.


Υ.Γ.3: Η στιγμιαία τελειότητα της δημιουργίας είναι αυτό που ψάχνουν και κυνηγάνε όλοι... Αξίζει τα πάντα και τίποτα την επόμενη στιγμή, θα το βρείτε στην αγάπη, στον πλούτο, στον έρωτα, στον θάνατο, μην το προσπεράσετε αν το έχετε, μη μείνετε για πάντα εκεί διότι δεν διαρκεί παρά μια στιγμή... ΜΙΑ ΤΕΛΕΙΑ ΣΤΙΓΜΗ... That's all you fight for...



Γλεντηστε το :)

Δευτέρα 9 Απριλίου 2012

Creativity - Cap ou pas cap? (3/10)

9:00 μ.μ.  ,  3 comments


Αγαπητέ dAre,

τον τελευταίο καιρό έχω ξεκινήσει να γράφω στο Γλέντι μια ιδέα που είχα και την ονόμασα Creativity. Έχοντας διαβάσει όλα τα κείμενα σου, μου φάνηκε καλή ιδέα να σου γράψω πριν προχωρήσω την ιστορία μου.

Όπως σου έχω πει, όταν γράφω, συνήθως, διαλέγω από πριν τη μουσική που θέλω και την ακούω ξανά και ξανά μέχρι να τελειώσω το κείμενο μου. Σου γράφω, λοιπόν, τώρα, ενώ έχω βάλει να παίζει το Si tu vois ma mère του Sidney Bechet, ένα jazz κομμάτι που άκουσα στο Midnight in Paris.


Και φαντάζομαι ότι γράφω, μ' ένα τσιγάρο στο στόμα (sorry!) κι ένα καπέλο στο κεφάλι, σε μία γραφομηχανή παλιά, με τους ήχους από το σαξόφωνο να βγαίνουν από ένα βινύλιο που γυρίζει πάνω σ' ένα σκονισμένο πικάπ. Την στερεότυπη, δηλαδή, εικόνα ενός λίγο επηρμένου καλλιτέχνη μιας άλλης εποχής. Αν προσπαθείς να δημιουργήσεις κάτι πρέπει πάντα να είσαι λίγο στον κόσμο σου...

Σ' ένα τέτοιο περιβάλλον φαντάζομαι τον Woody Allen να φτιάχνει εικόνες και λέξεις. Αυτός είναι ο άνθρωπος στον οποίον έστειλε το γράμμα του ο Άλεξ, ο πρωταγωνιστής στο πρώτο κεφάλαιο του Creativity. Και κάπου εδώ μπαίνω και στο θέμα!

Γράφω, λοιπόν, κάτι για τη δημιουργικότητα που για μένα είναι ταυτόσημη με τη ζωντάνια. Μία έννοια που δημιουργεί στιγμές αιωνιότητας σε μία ζωή καθημερινότητας. Μία έννοια, όμως, από την άλλη, δύσκολη, που θέλει πάθος για να την κατακτήσεις, έστω και για λίγο, μέχρι να τη χάσεις ξανά.

Και σ' αυτήν την αναζήτηση για ζωή βρίσκεται και ο Άλεξ και η Χριστίνα που στο δεύτερο κεφάλαιο στέλνει το γράμμα της στον πρωταγωνιστή του "The Pursuit of Happyness". Δεν θέλω να σου πω περισσότερα γι' αυτούς, γιατί θέλω να διαβάσεις τις σκέψεις και τα συναισθήματα τους με τον δικό σου τρόπο.

Άλλωστε, "η φαντασία είναι πιο σημαντική από τη γνώση"...

Ο φίλος σου,

Γλεντηστε το :)

Τετάρτη 28 Μαρτίου 2012

Creativity - The Pursuit of Happyness (2/10)

9:00 μ.μ.  ,  4 comments


Αγαπητέ Chris Gardner,

ποιος είναι ο διάβολος στη δική μου πλάτη; Θέλω να τα καταφέρω τόσο πολύ αλλά μήπως τελικά απλώς δεν μπορώ;

Πρώτος διάβολος στην πλάτη μου είναι η καθημερινότητα. Η ρουτίνα που σου περιορίζει τον δημιουργικό χρόνο. Το όνειρο μου το θυμάμαι το βράδυ. Αλλά το βράδυ είμαι κουρασμένη. Και το μυαλό μου μπορεί μόνο να ονειρευτεί και όχι να σκεφτεί πως θα κατακτήσει αυτό που θέλει τόσο πολύ.


Σ' όλη μου τη ζωή εγώ ήμουν το χέρι που τράβαγε τ' άλλο χέρι έξω από την κανονική ροή του χρόνου. Κάποιος πρέπει να εμπνεύσει. Κάποιος πρέπει να οργανώσει. Κάποιος πρέπει να κάνει τους άλλους να πιστέψουν στο ταλέντο τους. Αυτή ήμουν εγώ.

Πόσο θα 'θελα τώρα να βρεθεί ένα άλλο χέρι να τραβήξει εμένα. Να το κάνει πιο εύκολο.

Δεύτερος διάβολος στην πλάτη μου είναι αυτός. Και αυτός δεν έχει όνομα. Δεν ξέρω ποιος είναι αυτός. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτός έχει κάποια κλειδιά. Και όταν είναι άγγελος ανοίγει όλες τις πόρτες, ενώ όταν είναι διάβολος με κλειδώνει στην πιο μικρή μπάμπουσκα.

Έχω, όμως, ελπίδες ότι και το άλλο χέρι να μη με τραβήξει, θα βρω τον τρόπο να τα καταφέρω. Γιατί; Γιατί φοβάμαι. Ο φόβος είναι χαστούκι που σε ξυπνάει. Φοβάμαι την ολοκληρωτική δυστυχία που θα έχω αν φτάσω στην ηλικία που πλέον θα είναι αργά να προσπαθήσω για το όνειρο μου.

Γι' αυτό τώρα σου γράφω. Για να μη χαθεί ο παλμός. Γιατί σύντομα θα ουρλιάξω πιο δυνατά από 15 οργασμούς. Πρέπει, όμως, μέχρι τότε να έχω ακόμα φωνή...

Γλεντηστε το :)

Τετάρτη 21 Μαρτίου 2012

Creativity - Γράμμα σ' έναν νευρικό εραστή (1/10)

4:35 μ.μ.  ,  7 comments


Αγαπητέ Woody Allen,

νιώθω ότι η κατάσταση μου είναι τέτοια που σε σένα πρέπει να απευθύνω αυτό το γράμμα. Κι αυτό γιατί σε σένα βρίσκω κοινή μία πραγματικότητα και ταιριασμένη μία δική σου πραγματικότητα με μία δική μου φιλοδοξία.

Η κοινή πραγματικότητα είναι ότι μιλάω στον εαυτόν μου όλη την ώρα. Δεν ξέρω αν αυτό συμβαίνει σε όλους. Εμένα, πάντως, το κεφάλι μου πολλές φορές γίνεται φούρνος. Και η συνομιλία με τον εαυτόν μου ακροβατεί ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα. Ανάμεσα στην Annie Hall και στο Match Point.


Θυμάμαι ότι πριν από λίγο καιρό, όταν καθόμουν να γράψω κάτι, έβαζα το τραγούδι να παίξει και οι λέξεις έβγαιναν αβίαστα. Τώρα οι σκέψεις υπάρχουν. Αλλά κάπου κολλάνε. Είναι πολύ συγκεχυμένες. Αλλά έτσι δεν γίνεται σ' έναν φούρνο; Αν δουλεύει όλη την ώρα, θα το αλλοιώσει το περιεχόμενο.

Μπορεί να τα κατάφερνα καλύτερα εξαιτίας της ευκολίας που έχει η ελεύθερη πτώση. Κάποτε είχα πει σε κάποιον ότι του εύχομαι το επόμενο κείμενο του να είναι χάλια. Γιατί ένα αληθινά ειλικρινές ερωτικό κείμενο πρέπει να κρύβει έναν αληθινά ειλικρινές ερωτικό πόνο. Όταν προσπαθείς να σκαρφαλώσεις, οι επιλογές είναι περισσότερες. Οι λέξεις πιο δύσκολες.

Και ποια είναι η δική σου πραγματικότητα και η δική μου φιλοδοξία; Η δημιουργικότητα! Η άφθονη δημιουργικότητα. Μου αρέσει η αίσθηση της. Μου αρέσει τόσο πολύ η αίσθηση της που μερικές φορές την υποκρίνομαι. Κι αυτό είναι το μεγάλο μου λάθος.

Και κλείνω το γράμμα μου σε σένα μ' ένα μυστικό. Μου αρέσει και κάνω και κάτι άλλο που κάνεις κι εσύ. Πολλές φορές φεύγω από την πραγματικότητα που εκτυλίσσεται γύρω μου και αρχίζω να μιλάω στην κάμερα...

Γλεντηστε το :)