Σε είδα και άνοιξα τα μάτια μου όσο πιο πολύ μπορούσα για να γεμίσω ακόμα μια φορά την καρδιά μου με την εικόνα σου. Οι λέξεις προσπάθησαν με φόρα να μπουν σε σειρά στο μυαλό μου, το στόμα μου γέμισε σάλιο και αφού το κατάπια άφησα κάποιες μετρημένες λέξεις να φύγουν από το στόμα μου. Σου είπα κάτι άσχετο το οποίο επανέλαβα πολλές φορές αργότερα όταν έμεινα μόνη, με την ίδια πάντα ερώτηση να το ακολουθεί: "γιατί το είπα αυτό;".
-------------------------------
Σε άκουσα να μιλάς δυνατά, όπως πάντα, προτού μπω στο δωμάτιο. Έφτιαξα βιαστικά τα μαλλιά μου και ίσιωσα τη φούστα. Έκανα ένα βήμα μπροστά, σταμάτησα, πήρα μια βαθιά αναπνοή και μετά μπήκα με αέρα στο δωμάτιο. Καθόσουν απέναντι και γύρισες σχεδόν νωχελικά προς το μέρος μου και με είδες στα μάτια. Κατάπια αμέσως το σάλιο μου και προσπάθησα να χαμογελάσω. Με ρώτησες κάτι έξυπνο αλλά εγώ δεν είχα μυαλό να απαντήσω και απλά σου χαμογέλασα ξανά. Πόσες φορές ρώτησα τον εαυτό μου: "Γιατί δεν της είπα τίποτα;".
Δύο ιστορίες για την ίδια σκηνή.
4 μάτια για την ίδια ιστορία.
2 καρδιές.
Κάτι δεν πάει καλά σε αυτήν την ιστορία.
Ποιο είναι το αγόρι;
Σε μια ιστορία αγάπης πρέπει πάντα να υπάρχει ένα;
Ένα πράγμα που δεν μπορώ να ανεχθώ σαν άνθρωπος είναι ο ρατσισμός, οποιασδήποτε μορφής. Και είναι πολλές οι μορφές. Και θα τις κυνηγήσω όλες. Κι από όλες τις λέξεις για να τον χαρακτηρίσω επιλέγω το "άσχημη". Ε, λοιπόν, υπόσχομαι πως η "Άσχημη Στήλη" θα γίνεται πιο άσχημη κάθε φορά.
*** Η φωτογραφία που δανείζεται η στήλη είναι από τη συλλογή "Failed Memories" του Ούγγρου καλλιτέχνη David Szauder.
by Louis
