Μία άδεια θέση στο λεωφορείο. Κάθεσαι! Πριν βάλω τ' ακουστικά στ' αυτιά μου, μια κοπέλα καθισμένη πίσω μου μιλάει στο τηλέφωνο... γεμάτη γλύκα κι έρωτα η φωνή της... μιλούσε με το αγόρι της. Φοράω τ' ακουστικά, το playlist με τραγούδια φτιαγμένα με ανυπομονησία κι ευτυχία για τις διακοπές! Δεν το ακούσαμε ποτέ... άτιμο cd player... "no disk" σου λέει...
Πρώτο τραγούδι το What About Us της Pink - εκτός playlist -
με κάνει να αισθάνομαι έντονα αυτό το τραγούδι, ο ρυθμός, τα λόγια του!
Αρχίζουν να γεμίζουν δάκρυα τα μάτια...
Στην καθημερινότητα αγνοούμε τους ανθρώπους που τυχαία συναντάμε... τι μπορεί να νιώθει, να βιώνει ο καθένας.
Λογικό θα μου πεις...
Για κάποιο λόγο ξαφνικά δημιουργείται χώρος για τέτοιες σκέψεις... Συνυπάρχουν ταυτόχρονα η χαρά, η αδιαφορία, η βαρεμάρα, η λύπη, η βαθιά λύπη.
Για κάποια λεπτά ήμουν εκεί καθισμένη, στην ίδια θέση επηρεασμένη με όλο αυτό που συνέβαινε σε αυτό το λεωφορείο, με αυτό που συνέβαινε μέσα μου!
Ένα χάος, ένα πανδαιμόνιο ψυχών.
Εντυπωσιακό!
Συνήθως μας περνάει απαρατήρητο!
Τα δάκρυα πολλά... δεν ξέρω αν ήλπιζα να περάσω απαρατήρητη ή όχι!
Στο διπλανό κάθισμα μία κυρία ψυχρή, έτσι την ένιωσα από την πρώτη στιγμή.
Τα μάτια κατακλυσμένα με δάκρυα...
Η κυρία σηκώνεται και αλλάζει θέση...
Παρατηρείς ανθρώπους... δεν περιμένεις κάτι από αυτούς καθώς δεν σημαίνουν τίποτα για σένα. Μόνο από αυτούς που αγαπάς και σε αγαπάνε αληθινά.
Αυτό που με ενοχλεί πάρα πολύ είναι πως μεγαλώνω.
Με ενοχλεί πολύ, αλλά δεν αλλάζει.
Τι περίεργος που είναι ο χρόνος ρε γαμώτο...
Θυμάμαι να γράφω για το γκάζι σαν χτες. Δύο χιλιάδες όνειρα πέρασαν...
Μετά είναι η εικόνα να προσπαθείς να φτιάξεις το βίντεο... χτες πάλι το χάζευα... πόσο μακρινές αναμνήσεις... έχουμε αλλάξει, πολύ... σαν να ζήσαμε άλλη ζωή...
Είναι ψιλοσκατά να είσαι μεγάλος...
Δεν μπορώ να απαντήσω αν τα καλύτερα ήρθαν, αλήθεια.
Το στερεοτυπημένο μου μυαλό φταίει.
Οι σκέψεις στο μυαλό μου ξεκινούν εύκολα, γρήγορα γίνονται ιδέες και ξαφνικά αρχίζουν και παραπαίουν λόγω του χρόνου. Βυθίζονται πολύ γρήγορα.
Όταν κάνεις τις σκέψεις για το μέλλον σου, ωραιοποιείς τις καταστάσεις. Πάντα!
Τόσα μελλοντικά σχέδια τόσος λίγος χρόνος. Μακάρι να σταματούσε ο χρόνος. Να μπω σε ένα αμάξι και να ζήσω ξανά κάποιες στιγμές... Να οδηγείς το βράδυ, ε; Δυνατά η μουσική και εσύ ταξιδεύεις... ο κόσμος είναι όμως ίδιος. Παραμένει ίδιος. Περνάς από διάφορα μέρη όπου μέσα στα ζεστά σπίτια ζουν διάφορες ιστορίες και εσύ τις πλάθεις καθώς περνάς όπως θες...
Πόσο θα παλέψεις, θα ενδώσεις; Θέλω σε λίγα χρόνια να έχεις περισσότερες όμορφες αναμνήσεις... Μην είσαι υπερβολικός έχεις πολλές...
"Το δύσκολο δεν είναι να μην πιστεύεις σε τίποτα, το δύσκολο είναι να συνεχίζεις να πιστεύεις σε κάτι. Κι αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό... τότε έχεις πεθάνει."
Τι ωραία παράσταση στο μυαλό μου. Στην πραγματικότητα ήταν μέτρια. Αλλά το θέμα είναι εκπληκτικό. Πάντα ζεις με τις επιλογές σου και πληρώνεις το τίμημα... και πάντα είναι διαφορετικό. Τι θα πεις στον εαυτό σου για να είσαι καλά... πρέπει να ξέρεις όμως πως ότι και να πεις στο τέλος πληρώνεις ένα τίμημα.
Μια τέτοια νύχτα πρέπει να ήτανε.
Πιστεύεις είναι διαφορετικά τα βράδια ή ίδια;
Δεν νομίζουν ότι αλλάζουν. Το μυαλό σου τα ξεχωρίζει.
Ο κόσμος είναι μικρός για κάποια όνειρα. Αλλά δεν πρέπει να σε σταματάνε...
Φεύγουμε από το πανηγύρι και κοιτάω τη μαύρη θάλασσα, με μελαγχολεί η θάλασσα το χειμώνα αλλά και πολλά σκοτεινά βράδια του καλοκαιριού.
Τα κύματα τριγυρνούν χωρίς ουσία σε μια απέραντη θάλασσα σαν κάποια όνειρα...
Δεν είναι απλά όνειρα, αυτά τα κύματα είναι τα χαμένα όνειρα των ανθρώπων που πνίγονται μεταξύ τους μέσα στο χάος και κανείς δεν μιλάει για αυτά. Το βλέπεις δεν μπορούν να πάνε πουθενά ταξιδεύουν μαζί, παλεύουν να βρουν μια ησυχία αλλά κάποια στιγμή το ένα κύμα παρασύρεται και απομακρύνεται ώσπου χάνεται και επιλέγεις να το ξεχάσεις.
Τι ξέρεις για τα όνειρα απλών ανθρώπων όπως λέει και η φωτεινή...
Πως γίνεται να σκεφτόμαστε το ίδιο;
Έκανες πίσω, θυμός στις στροφές...
Ποιος να ορίζει άραγε τις κοινές σκέψεις μας;
Σκέψου... μια απλή σκιά δεν υπάρχει.
Μια ανάμνηση τι δύναμη να έχει.
Θυμωμένα μάτια και προβλήματα η φωνή σου σπάει κάποια στιγμή, και έπειτα τι;
Έπειτα από εκατομμύρια λέξεις, χειρισμούς, εξηγήσεις, εμφατικά λόγια, έπειτα;
Πως περνάς τις επόμενες μέρες;
Τις επόμενες μέρες ρίχτηκα στη δουλειά ώστε να μη σκέφτομαι... σε σιωπή. Ο ήχος της ησυχίας δεν είναι ίδιος με τον ήχο της σιωπής...
Εκκωφαντική σιωπή... από εκείνες που αρκούν για να ακούς την εσωτερική σου φασαρία, κάπως έτσι γεννιέται...
ΞΥΠΝΑ!
Άσε με δεν μπορώ. Τελείωνε! είναι η πρώτη μέρα δεν θα αργήσεις.
Το συναίσθημα για την πρώτη μέρα που πας στο νέο γυμνάσιο είναι πάντα λίγο φρικουλιάρικη.
Εννοείται δεν προλαβαίνω να φάω πρωινό, αυτά τα 10 λεπτά στο κρεβάτι είναι ανεκτίμητης αξίας. Ειδικά το τελευταίο βράδυ των διακοπών είναι βάσανο δεν μπορείς να κοιμηθείς, μοιάζει σαν ψέμα πως τελείωσαν οι διακοπές. Κλείνω πόρτα και γίνομαι ΚΕΝΤΕΡΗΣ... λίγο ακόμα να φτάσω τη γωνία, αν δεν προλάβω τη γάμησα, ναι ναι είμαι θεός πρόλαβα !!! "Ρούφα το" αγαπημένη μου αδερφή μόλις πρόλαβα.
Ωχ ποιοι είναι αυτοί...
Κάθομαι στην τρίτη σειρά, πολύ μπροστά…Μέσα στο σχολικό πολλές νέες φάτσες. Μια όμως θα κάνει την διαφορά, όχι αυτή που νομίζεις όμως τώρα.
Μια κοπέλα κλαίει ήσυχα στο σχολικό. Αισθάνεσαι άσχημα για αυτήν μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι, μην στεναχωριέσαι πολύ θα τα καταφέρει. Θα τα καταφέρει τόσο καλά που και εσύ θα την παραδεχθείς για τα @@ που έχει... στο μέλλον όμως. Θα την συναντήσεις σε ένα αεροπλάνο και τότε θα είναι όλα τόσο διαφορετικά αλλά και ίδια, όπως στο λεωφορείο, όπως σήμερα... δίπλα δίπλα. Το απόγευμα θα της κάνεις μια πλάκα, δεν θα της αρέσει... Θα κλάψει λίγο ακόμα... Αλλά με τον χρόνο θα σε συγχωρέσει και θα είστε φίλοι! Και μεταξύ μας δε θα σου κάτσει ποτέ οπότε ας κλάψει και λίγο παραπάνω δεν πειράζει!
Οι πρώτες μέρες περνάνε βασανιστικά αλλά ένα cd του Έμινεμ και το χαζό χιούμορ σας θα σας φέρουν κοντά. Ένα τραγούδι τόσο σκοτεινό που ακόμα και τώρα με ανατριχιάζει. Ανταλλάξατε ονόματα στο λεωφορείο στη στάση του ΟΤΕ, 18 χρόνια πριν.
Μοιραίο λάθος!
Σε περιμένουν πολλές ώρες με πρόσωπο δακρυσμένο από τα γέλια.
Καθώς καθόμουν το ένιωσα... από σήμερα δεν είσαι μόνος... όχι στο σχολικό, γενικά. Είναι η λαχτάρα να σου λείπει το συγκεκριμένο πρόσωπο σε οποιοδήποτε κομμάτι της ζωής σου και να το ψάχνεις. Αυτό είναι το σημάδι, κάτι μόλις άλλαξε.
Δεν θέλω να σταματήσω το χρόνο, κανείς δεν τα έχει καταφέρει άλλωστε. Θέλω να φτιάξω το μυαλό μου να αντέχει την αλλαγή του.
Μέρες αργότερα...
Λοιπόν άκου, αν σε 10' δεν έρθει το λεωφορείο έρχομαι στην στάση σου. Εφημερίδες !!! Πόσο αξία είχε μια αθλητική εφημερίδα σε ένα χέρι ενός παιδιού, 1 ευρώ που με χαρά έδινες αλλά δεν ήξερες. Πόσο βρώμικος κόσμος...
Όπως κατάλαβες δεν ήρθε στην ώρα του, πιάσε το κουκουνάρι βάλε και δύο πέτρες και παίζε, αλλά κάτσε να σου πω πρώτα γιατί γελάω μόνος μου.
Κόκκινες φάτσες κλασσική εικόνα στο μυαλό μου που τώρα απέχει... χρόνια και όχι χιλιόμετρα δυστυχώς. Το τρέξιμο στη σκάλα θα έπρεπε να είναι πίνακας στο σπίτι μου. Ίσως το κάνω όταν μπω...
Κάθε μέρα θα καθόμαστε μαζί οκ; Ναι.
Όταν έρχεται ο Άλεξ θα το σπάμε και όταν θέλω να αντιγράψω από τον πάπα το ίδιο. Οκ! Δε με νοιάζει τι λέει η χοντρή... Έτσι και αλλιώς σε δύο χρόνια θα έρθει ο αδερφός σου και θα φωνάζει σε αυτούς.
Κοίτα πίσω, τους βλέπεις αυτούς σε λίγα χρόνια θα είμαστε στις θέσεις τους. Τι περίεργο, αυτοί θα φύγουν και κάποια στιγμή θα φύγεις και εσύ πωπω τότε θα είναι χάλια το σχολικό... και όντως ήτανε.
Πόσες ώρες, πόσες σκέψεις, πόσα μικρά και μεγάλα όνειρα.
Στο πεύκο μακαρόνια, πριν το πρώτο ματς.
Η υπομονή σου και ο ρομαντισμός σου με έχουν αλλάξει. Μια καλοσύνη που ελπίζω να μεταφέρω στα παιδιά μας και μια ιδέα πως ο κόσμος μπορεί να αλλάξει αν το θέλουμε εμείς. Δεν ξέρω αν θα αντέξεις, μπορεί να γίνει σε πέντε χρόνια μπορεί σε τριάντα αλλά ίσως δει ο κόσμος αυτό που βλέπω εγώ και οι άλλοι από τότε που ήμασταν μικροί. Η δική σου πλευρά του κόσμου. Αν κάθε άνθρωπος έχει συγκεκριμένους λόγους που έρχεται στην γη, ίσως ένας από αυτούς να είναι ο δικός σου.
Λοιπόν να σας γνωρίσω από δω ο "ωραίος" και ο "κολλητός μου".
Είπα χάρηκα και είχα ένα μικρό χαμόγελο, ένιωσα μια όμορφη οικειότητα.
Ο "κολλητός μου" θα έρχεται μια φορά την εβδομάδα με το σχολικό το απόγευμα γιατί θα πηγαίνει στον ξάδερφο του για ιδιαίτερα.
Λοιπόν λέγε ιστορίες να ξεχαστεί, ότι θες τώρα και βάλε τη τσάντα του δυο θέσεις μπροστά, δε θα το θυμηθεί και η χοντρή και γίναμε. Αυτό ήτανε αφού πέτυχε σήμερα δεν θα τελειώσει ποτέ !!! Κόκκινοι από τα γέλια... ξανά. Σε πειράζει αλλά ξέρεις πόσο σε αγαπάμε για αυτό σε πειράζουμε και σου αρέσει, λίγο!
Ένα κολιέ μέσα στο νερό και ένας γάμος δίπλα στο νερό σε λίγους μήνες. Χρόνια πριν αλλά δύο γεγονότα που συνδυάζονται στο μυαλό μου. Όλα είναι στάδια που πρέπει να περάσουμε, μας διαμορφώνουν και μας αλλάζουν. Κάποιες φορές η πραγματικότητα είναι σκληρή. Αλλά στο τέλος αν το διαχειριστείς θα βγεις κερδισμένος. Έτσι είναι η ζωή. Το ήξερα πόσο μα πόσο τυχερή θα είναι η γυναίκα σου. Τότε ήμασταν μικροί δε στο είπα αλλά αυτό εννοούσα. Όχι δεν είναι όλοι ίδιοι. Κάποιοι διαφέρουν, κάποιες καρδιές είναι ξεχωριστές. Κάποιοι άνθρωποι είναι σπουδαίοι και απλοί και σε κάνουν να αγαπάς τον κόσμο παραπάνω. Νιώθεις μια ζεστασιά και μια ασφάλεια όταν είσαι δίπλα τους. Πρέπει να κάθεσαι στο τραπέζι και να παραγγέλνουν για όλους γιατί θέλουν να σε περιποιηθούν. Όλα είναι καλύτερα και πιο σωστά όταν γίνονται έτσι. Κάθε σου ανασφάλεια σε έκανε στα μάτια μου πιο δυνατό. Το διαχειρίστηκες με τον δικό σου τρόπο, δεν άλλαξες ευτυχώς. Δεν ταιριάζεις στον κόσμο αυτό ποτέ δε σου ταίριαζες, έχεις ένα χάρισμα όμως και το ξέρεις. Θα το κυνηγήσεις...
Λοιπόν το Σάββατο θα έρθει ο κοντός σπίτι και θα κάνουμε γυρίσματα να έρθεις.
Εντάξει. Θα κάτσω στο μπαλκόνι του σαλονιού και θα διαβάσω όλες τις εφημερίδες, πόσο γαμάνε οι μεταγραφές!
Πόσες; Τι εννοείς 3; Δεν γίνεται παιδάκι μου. Μια είναι η παρέα. Δεν μπορεί να συνδυαστούν τόσες.
Ο καθένας έχει τον ρυθμό του και τον τρόπο του. Όσο πιο σκληρός φαίνεται κάποιος ίσως μέσα του να είναι πιο ευαίσθητος. Το ύψος και κάποια κόκκινα γένια προσπαθούν να κρύψουν κάποια πράγματα.
Ρύθμισε όμως το ρολόι σου κάτι δεν πάει καλά...
Είπαμε ο καθένας έχει τον ρυθμό του, πρέπει να μαθαίνεις να βλέπεις στη ζωή σου πίσω από τις λέξεις. Υπάρχουν τα λόγια που δεν λέγονται, οι εκφράσεις που προδίδουν τις σκέψεις και τέλος καρφώνεσαι στα μάτια. Να εστιάζεις στα μάτια. Τα μάτια δεν λένε ποτέ ψέματα. Μάθε να διαβάζεις την ψυχή του. Κανείς δεν είναι ίδιος. Πολλά καλοκαίρια μια ελπίδα. Μοιάζουμε, δεν το ξέρουμε τώρα αλλά θα το καταλάβουμε. Κάθε δρόμος είναι δύσκολος. Θα έρθουν βράδια που τα ποτήρια θα είναι γεμάτα και θα αδειάζουν για να ξαναγεμίσουν. Είπαμε έτσι είναι η ζωή. Στο τέλος όμως οι καρέκλες θα είναι εκεί. Καμία απόφαση δεν βγαίνει από βιβλίο. Κάθε ιστορία είναι διαφορετική, ο χρόνος παίζει το ρόλο του πάντα αλλά τα μάτια είπαμε πως δεν κρύβονται. Εγώ τα ξέρω πια, είναι κομμάτι της όμορφης ζωής μου και σε ένα χορό ή όχι θα καταλήξουν και θα αλλάξουν την ζωή της. Αντίο είπε η αλεπού και τώρα θα σου πω το μυστικό μου, ένα πολύ απλό μυστικό. Μόνο με την καρδιά μπορεί κανείς να δει σωστά. Το ουσιαστικό είναι αόρατο στο μάτι.
Αν πάρουμε αυτό τον πόντο στο κατάμεστο Αλέκος Αλεξανδράκης κερνάτε το φαγητό.
Χαμός !!!
Χάσαμε - κερδίσαμε δεν έχει σημασία.
Κανείς αν λέει αλήθεια δε το θυμάται. (σίγουρα κερδίσαμε)
Που θα φάμε; Πάμε δίπλα; Να πάρω και ένα χυμό από το περίπτερο (όχι ακόμα αυτό - spoiler)
Ελάτε πάμε...
Γεια σου Αλεκάρα, τα λέμε σε λίγο!
Είσαι σε όλες τις ιστορίες λίγα μέτρα μακριά...
Τώρα σπάνια που περνάω από το σπίτι δεν είσαι εκεί, είμαι σίγουρος ότι είσαι με τον δικό μου βόλτα.
Μια μέρα θα πάμε όλοι μαζί, έτσι το έχω στο μυαλό μου.
Πάμε πείνασα.
Γεια σας τι κάνετε; Καλά εσείς.
Πόσοι είστε;
Τέσσερις.
Τόσο απλά χωρίς να ξέρουμε...
Πόσο θα ήθελα να έχω μια φωτογραφία από εκείνο ή τουλάχιστον κάποιο καλοκαιρινό τραπέζι στον Νάρκισσο. Δεύτερος Πίνακας.
Ρε φέρε κάτι για τις μύγες... Γίνεται χαμός εδώ...
Κάποιες στιγμές στην ζωή μας είναι σοκαριστικές. Παγώνει το μυαλό σου, ταξιδεύει σε ένα κενό ίσως για μερικά μόνο δευτερόλεπτα αλλά το καταλαβαίνεις... Η πραγματικότητα σε επαναφέρει. Περίεργο συναίσθημα αν το αφήσεις σε αποδυναμώνει. Το μυαλό σου χαλάει λίγο λίγο. Πρέπει να το επαναφέρεις μην το αφήσεις. Βρες τον τρόπο.
Ποτέ δεν ξέρεις τι θα γίνει σε αυτό το τραπέζι μόνο πως πρέπει να κάτσεις. Να βρεις το χρόνο να κάτσεις. Ξέρεις πως όταν κάτσεις ο κόσμος περιορίζεται σε αυτές τις επιφάνειες και όλα θα είναι καλύτερα μετά.
Ναι, να τις βαθμολογούμε. Καλά θα γίνει χαμός στο cafe. Ρε όλη μέρα γράφουμε βγήκανε και οι νικήτριες τι κάνουμε τώρα; Βάλε άλλα topic.
Να σου πω ρε έχω ένα εισιτήριο με το Μαρούσι μήπως ψήνεσαι να έρθεις;
Ναι πάμε πλάκα θα έχει θα τα πούμε εκεί. Θα σε δω εκεί!
Κάθε δεύτερη εβδομάδα, τις πρώτες μέρες με τρένο, μετά με αμάξι. Πολλές δύσκολες νύχτες αλλά με μια πίστη πως θα τα καταφέρουμε. Όρθιοι, καθιστοί με πιστό ραντεβού πάντα με γέλιο. Νέοι δρόμοι, καβάτζες πλέον είμαστε παλιοί. Τα επόμενα χρόνια αυτό δεν θα υπάρχει τα πράγματα θα αλλάξουν δραματικά. Ποτέ μη λες ποτέ. Μα σου είπα φέρε μια καρέκλα. Μην είσαι διστακτικός. Αν θες να κάτσεις φέρε την καρέκλα. Πολλά δύσκολα μπρος-πίσω, πολλά αδιάφορα βράδια αλλά όλα αυτά πιστεύω είναι καλύτερα όταν τα λες στο τραπέζι. Θα έρθει η σειρά σου θα νιώσεις την ασφάλεια και θα μιλήσεις, πολύ απλά. Μετά θα σου γίνει συνήθεια.
Όσα χρόνια και αν περάσουν θα το φοβάμαι. Θα μου δίνει δύναμη αλλά θα το φοβάμαι γιατί δεν ξέρω πόσο επικίνδυνα πλησιάζει.
Πριν ανέβω στο αεροπλάνο ήθελα τόσο πολύ να είναι τα πράγματα διαφορετικά.
5 δευτερόλεπτα μελωδίας, το πιο γρήγορο ταξίδι του μυαλού μου.
Το πιο ξεχωριστό μου μέρος. Αλήθεια δικό μας και μαγικό.
Λίγες ώρες άπειρα συναισθήματα.
Δεν διαλέγεις την οικογένεια που γεννιέσαι και δεν καταλαβαίνεις πόσο τυχερός είσαι. Κρίνεις με τόση ευκολία τους άλλους, τους μεγάλους δικούς σου και μη γιατί έχεις μάθει να ζεις με μια ιδανική σκέψη και μελλοντική ζωή.
Μετά όμως μεγαλώνεις, αντιλαμβάνεσαι λίγα περισσότερα και διαλέγεις αν θα κάνεις την δικιά σου.
Έχεις όλον τον κόσμο να σκεφτείς και να ψάξεις.
Κάπως έτσι πέρασαν 18 χρόνια και έχω πολλές εικόνες που δεν μπορώ να τις περιγράψω, τις φυλάω ίσως για κάποιο άλλο κείμενο σε 10, 20, 30 χρόνια, ποιος ξέρει.
Μια εικόνα όμως είναι πολύ όμορφη... ένα τραπέζι ίδιο και στην αρχή δίπλα μας... ένα μικρό restart...
Σε όλα τα πράγματα συναντάς την αρχή μιας νέας διαδρομής...
Κατεβαίνω τα σκαλιά, χαιρετάω και φέυγω... ξαφνικά ΕΣΥ μπροστά μου... Νυχτώνει βγαίνω να σε βρω...
Ο καθένας μας δημιουργεί έναν κόσμο που του επιτρέπει να είναι καλά, μπορεί να κατηγορεί τους άλλους, την τύχη, την μοίρα αλλά η αλήθεια είναι πως έχουμε στα χέρια μας την ζωή μας. Είναι πιο εύκολο να μην φταις ποτέ. Είναι εύκολο να μην "χορεύεις" και να μην παραδέχεσαι τους φόβους σου αλλά δεν είναι και τόσο δύσκολο να γράψεις όλους τους φόβους σου και να τους ξεπεράσεις έναν - έναν.
Σε όλα υπάρχει ένα τίμημα...
Ξύπνα ρε αγόρι μου θα χάσεις το σχολικό...
ΥΓ: Αν μπορούσες να επιστρέψεις σε εκείνο το κρύο πρωινό θα το έκανες;
Μόνο αν το όνειρο μείνει μισό...
ΥΓ1: Έξι χιλιάδες και βάλε όνειρα σε ένα τραπέζι, πόσα άλλαξαν μέσα στις συζητήσεις μας... όλος ο κόσμος μας. 18 καλοκαίρια και μια κρυφή υπόσχεση πως αυτό δεν θα τελειώσει ποτέ για όσο θέλουμε και για όσο νιώθουμε την ανάγκη αυτή...
ΥΓ2: Ο πρώτος τίτλος ήταν "Μια συνάντηση και ένα τραπέζι ράγισε τον κόσμο μου"
Αλλά εξαιτίας μιας πολύ περίεργης ιστορίας κατάλαβα πως μια διαδρομή ήταν αρκετή για να αλλάξει τον κόσμο μου. Τα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο μπορεί να ήταν τελείως διαφορετικά αν δεν υπήρχε αυτή η διαδρομή...
Πατήστε play για να ακούσετε τη μουσική που έχω επιλέξει, αν θέλετε...
Θα μπορούσες να αντέξεις;
Μάλλον όχι...
Αν δεν γινόταν θα μπορούσες;
Μάλλον όχι...
Αν μπορούσες να ξέρεις τι θα γίνει, θα το επέλεγες;
Αν ήξερες, θα ήσουν προσεκτικός;
Θα επέλεγες να μην είσαι εσύ; Για το καλό σου;
It's all past and lost. So lost... Almost Forgotten...
Οι ιδέες έχουν συνέπειες...
Η ιστορία μας ξεκινάει στην Lyon. Δύο ξένοι βρίσκονται στο ίδιο τρένο με προορισμό την Γενεύη. Το ταξίδι μόλις έχει ξεκινήσει και τίποτα δεν θα είναι τόσο αθώο όσο πριν. In a world filled with despair, we must still dare to dream.
Η Δέσποινα γράφει στο τετράδιο της: "Ακούω συνεχώς ανθρώπους που συμβιβάζονται με το λίγο που έχει να τους προσφέρει η ζωή και δεν μπαίνουν καν στον κόπο να κυνηγήσουν το πολύ της. Ανθρώπους που αρκέστηκαν σε έρωτες μισούς και σχέσεις χωρίς όνειρα και προσδοκίες. Μπορεί να ήσουν κι εσύ ένας από αυτούς. Είναι βλέπεις λιγότερο τρομακτικό απ' τα υπόλοιπα που βρέθηκαν στον δρόμο σου. Έχουμε όμως αυτό το ελάττωμα οι άνθρωποι. Να μετατρέπουμε τη μετριότητα στο καταφύγιο μας, γιατί μας απελπίζουν και μας τρομάζουν αυτά που θέλουμε να πραγματοποιήσουμε. Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει όμως πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην προσπαθήσουμε τουλάχιστον να τη ζήσουμε με την ένταση που της αξίζει. Κρυβόμαστε πίσω απ' τα πρέπει της κοινωνίας κι αφήνουμε στην άκρη τις επιθυμίες μας. Είναι κρίμα, ψυχή μου, να μένεις με τα πόδια καρφωμένα στη γη. Γιατί δεν μπορείς ν' αφήσεις πίσω σου μια αγάπη που έχει τελειώσει και να ψάξεις να βρεις μιαν άλλη; Θ' αργήσεις να το συνειδητοποιήσεις αλλά, πίστεψε με, θα έρθει η στιγμή που θα εύχεσαι με ό,τι έχεις και δεν έχεις, να μπορούσες να τον γυρίσεις πίσω, τον χρόνο. Τουλάχιστον εγώ το μετανιώνω τώρα".
Ο Παύλος κάθεται απέναντι στην Δέσποινα και ακούει μουσική
♫ και τρέμω να είμαι αυτό που χρόνια ανησυχείς ♫ ...
Πόσες μοναχικές σκέψεις έχουν περάσει από τα μυαλά των ανθρώπων με την ελπίδα να ζήσουν έστω για λίγο κάτι πιο συναρπαστικό, σκέψεις που ειπώθηκαν ή χάθηκαν μέσα σε όνειρα με πολύ δυνατή μουσική και απόλυτη ησυχία...
Για λίγα μονάχα δευτερόλεπτα καταφέρνουμε να μπούμε στο μυαλό του Παύλου και να κλέψουμε την σκέψη του:
"Θα 'θελα να της μιλήσω. Η ψυχή έχει μνήμη κι αναγνωρίζει τη "δίδυμη" της όταν τη βρει. Σωστά; Το μυαλό μου μπορεί ν' αντέξει αυτήν την λογική και δεν μπορεί να νιώσει άσχημα με ό,τι και αν συμβεί... Θα της μιλήσω... Πρέπει να της μιλήσω".
Ο Παύλος κοιτά έξω από το παράθυρο και διαβάζει ένα μήνυμα που είναι χαραγμένο στο παράθυρο:
Μην αναλύεις την ζωή
Μη θυμώνεις μαζί της
Μην αναρωτιέσαι για τα καπρίτσια της και τα σκέρτσα της...
Ζήσε στη δική σου Αυλή των ονείρων, μετά τα μεσάνυχτα!
Π: Μπορώ να σου μιλήσω;
λέει κάπως απότομα...
Π: Ε, εννοώ πως θέλω να σου μιλήσω εδώ και ώρα.
Τα μάτια τους συναντιούνται.
Π: Πάμε μια βόλτα στο εστιατόριο;
Λέει και προτάσσει το μπράτσο του χαμογελαστά. Εκείνη περνά δειλά το χέρι της και πάει μαζί του. Στέκεται μπροστά της και χαμογελάει αυτή ανταποδίδει το χαμόγελο ξανά δειλά και ξεκινάνε. Είναι τόσο περίεργο το συναίσθημα υπάρχει ένα ρεύμα ανάμεσα τους, όχι ήρεμο, διαφορετικό.
Στο εστιατόριο πέρασαν όλο το υπόλοιπο ταξίδι συζητώντας και γελώντας. Πλέον ο ένας ένιωθε πιο άνετα με τον άλλον. Πόσο απλό και σπουδαίο να νιώθεις όμορφα χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Η μοίρα τους έφερε κοντά, αλλά το τρένο σε λίγα λεπτά θα έφτανε στο σταθμό της Γενεύης.
Θα τους χρωστούσε λίγο περισσότερο χρόνο η μοίρα;
Ο Παύλος πήρε μια βαθιά ανάσα.
Π: Δέσποινα νομίζω φτάσαμε, μην... δεν θέλω να κατέβουμε.
Δ: Δεν σου έχω πει κάτι και δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να στο πω. Πριν από τρία χρόνια διαγνώστηκα με καρκίνο, βρίσκομαι στο τελευταίο στάδιο, αύριο επιστρέφω στην Αθήνα.
Ξαφνικά έπεσε μια βαριά ησυχία... Το τρένο ήταν γεμάτο σκοτάδι και φως.
Π: Δεν ξέρω τι να πω.
Δ: Μην πεις τίποτα.
Πόσο άδικο σκέφτηκε ο Παύλος. Γιατί; Δεν μπορώ να χάσω χρόνο, ο χρόνος μας δεν είναι εγγυημένος. Ποτέ δεν ήταν άλλωστε.
Π: Θα ήθελα να μου αφιερώσεις μια μέρα μπορεί να αρκεί.
Δ: Να αρκεί;
Η Δέσποινα το ίδιο βράδυ έφυγε ευτυχισμένη και με μια λαχτάρα να ξυπνήσει το πρωί να δει τον Παύλο και να ακούσει αυτά που ήθελε να της πει. Η καρδιά της έσβησε στο κρεβάτι του ξενοδοχείου λίγες ώρες αφού την είχε καληνυχτίσει. Εκείνο το βράδυ όμως ήταν μοναδικό γιατί τα όνειρα τους μπλέχτηκαν και δώσανε ραντεβού σε έναν άλλο κόσμο.
Δ: Μίλησε μου για σένα, δεν έχουμε χρόνο και βιάζομαι... μίλα μου για τον έρωτα από τα μάτια σου... βιάζομαι πολύ γιατί δεν προλαβαίνουμε το νιώθω...
Δεν θέλω να τελειώσει η βόλτα μας...
Π: Μαζί και μόνος μου. Σκέψεις, φαντασιώσεις, όνειρα στα μεσάνυχτα. Τα μεσάνυχτα είναι η ώρα που δίνουμε στον εαυτό μας τις πιο ωραίες σκέψεις μας. Τον πιο δικό μας χρόνο. Ως μεσάνυχτα θεωρώ την ώρα που αφιερώνουμε στην πραγματική ζωή μας. Είναι στο τέλος της ρουτίνας μας, κρατάει ελάχιστα αλλά κάθε λεπτό έχει τετραπλή ισχύ. Πέντε λεπτά την ημέρα ίσως είναι αρκετά για να περιμένω τα επόμενα πέντε. Κάποια μέρα όμως αυτό δεν θα μου αρκεί.
Δ: Εξαιρετικά! Άψογα! Τέλεια!
Π: Δεν υπάρχει το τέλειο... Άρα γυρνάμε στο άψογα.
Δ: ΠΟΤΕ! Το τέλειο δεν υπάρχει λόγω του χρόνου, οι στιγμές και τα γεγονότα δεν είναι τέλεια επειδή κάτι καλύτερο ακολουθεί, αλλάζει, εξελίσσεται ή επειδή αλλοιώνονται στον χρόνο παραμένοντας όμως στιγμιαία τέλεια. Το πάγωμα του χρόνου, των πάντων, ίσως έκαναν κάποια πράγματα ΤΕΛΕΙΑ.
Π: Πρέπει να κοιτάξεις μέσα στις καρδιές των ανθρώπων να δεις αν κουνιέται κάτι, αν αναζητούν τον έρωτα. Ένα μικρό εκατοστό μιας ευκαιρίας ίσως είναι αυτό που θα μεταμορφώσει και θα αλλάξει για πάντα τη ζωή μας... αυτό δεν θα το αφήσεις ανεκμετάλλευτο... Αν θες κάτι δεν περιμένεις στην ουρά, πας και το παίρνεις. Τα συναισθήματα δεν μπορείς να τα κοροϊδέψεις. Μια τέλεια στιγμή...
Δ: Ενίοτε είμαστε λίγο φλώροι.
Ο Παύλος την επόμενη μέρα έφυγε για την Αθήνα.
Τώρα ξέρω τι έγινε. Μετανιώνω για τα λάθη που έκανα, έχασα χρόνο στον χρόνο μας. Δεν θα άλλαζε κάτι, δεν ήταν να αλλάξει.
♫ so I'm gonna love you, like I'm gonna lose you ♫
Για μια ακόμα στιγμή μπαίνουμε στο μυαλό του Παύλου.
Ξεφυσάω και κλείνω τα μάτια μου εδώ και δύο ώρες δεν θα αλλάξει κάτι όμως. Σε δύο ημέρες είναι η 10 Ιουνίου. Δύο χρόνια έχουν περάσει και το συναίσθημα είναι τόσο δυνατό. Η ώρα είναι μία και μισή και δεν έχω καμία διάθεση να κοιμηθώ, θα βγω για ένα ποτό μόνος. Σε μια στιγμή είναι όλα ξεκάθαρα... Πατάς στη γη και ξέρεις την πραγματική σου δύναμη... Δεν μπορείς να καταφέρεις τα πάντα... Είναι πολύ σκληρό... είναι άδικο... Το μυαλό σου σε αναγκάζει απλά να υπάρχεις... Ξεχνάς κάθε συναίσθημα σου. Ξυπνάς, κουνιέσαι, τρως, περπατάς, νιώθεις μόνο ό,τι είναι αναγκαίο και πολλές μέρες πονάς.
Φτάνοντας στο μπαρ ο Παύλος ακούει ένα ζευγάρι να τσακώνεται η κοπέλα φωνάζει:
Ξέρεις; ΞΕΡΕΙΣ;; Εγώ δεν ξέρω... Δεν θέλω απάντηση γιατί δεν ξέρεις και δεν ήξερες... Κρίμα είναι να μην ξέρεις και να κάνεις ότι ξέρεις... Τουλάχιστον ας ήξερες για σένα... Αν περνάς μια κόλαση συνέχισε, δεν αντέχω άλλο. Συνέχισε μέχρι να είμαστε μόνο εσύ και εγώ. Όλος εσύ.
Δεν γίνεται αυτό.
Ο Παύλος κάθεται στο μπαρ και ζητάει το ποτό του
♫ Δυο ψυχές - Χαμένες στ' ανοιχτά - Τόση θάλασσα και ποιος θα την ξοδέψει ♫
Στα όνειρα κάποια πράγματα δε στέκουν... Όμως τα πιστεύεις, και πολλές φορές ξυπνάς αγχωμένος. Έτσι όμως γίνεται και στη ζωή, κάποια πράγματα δεν στέκουν όμως εσύ πιστεύεις και παραβλέπεις, αργά η γρήγορα οδηγείσαι σε αδιέξοδα και το μυαλό σου μπλοκάρει... Δεν ξέρεις πως να βγεις από το λαβύρινθο, νικητής... Τότε καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι υπερήρωας...
Θα τα καταφέρουμε; Γιατί όχι; Τα καλύτερα έρχονται! Ή πέρασαν; Κανείς δεν ξέρει, κανείς που είναι αισιόδοξος δεν μπορεί να απαντήσει αντικειμενικά.
Οι ζωές μας είναι γεμάτες επιλογές, μοιραία κάποιες θα είναι λάθος - σε κάποιες θα μάθουμε, άλλες θα τις ξανακάνουμε, όμως είναι κάποιες που δε θα τις ξεχάσουμε ποτέ.
Ανά τα χρόνια έχουν δημοσιευθεί έρευνες που παρουσιάζουν την αξία των τεχνών όχι μόνο σε πνευματικό και ψυχαγωγικό επίπεδο αλλά και σε επίπεδο ψυχολογίας. Μια ανάλογη έρευνα προέρχεται από το πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Οχάιο. Πώς σχετίζεται λοιπόν η "Τρικυμία" του Σαίξπηρ με τις Διαταραχές Αυτιστικού Φάσματος;
Τα παιδιά με αυτισμό δυσκολεύονται με τις μη λεκτικές συμπεριφορές (εκφράσεις προσώπου, οπτική επαφή, κινήσεις) όπως και με την κοινωνική αλληλεπίδραση. Στην έρευνα αυτή σκοπός ήταν να χρησιμοποιηθεί η ρυθμικότητα στη γλώσσα του Σαίξπηρ σε συνδυασμό με τις κινήσεις σώματος. Τα παιδιά συμμετείχαν σε μια ομάδα παρέμβασης κοινωνικών δεξιοτήτων βασισμένη στη δραματοθεραπεία, γνωστή και ως "Hunter Heartbeat Method". Όπως σχολιάζει και ο Marc J. Tassé, καθηγητής Ψυχολογίας και Ψυχιατρικής και διευθυντής στο κέντρο Nisonger του νοσοκομείου του Οχάιο, τα αποτελέσματα έδειξαν πως τα παιδιά με αυτισμό παρουσίασαν σημαντική βελτίωση στις κοινωνικές δεξιότητες και στην ικανότητα τους για δημιουργία κοινωνικών σχέσεων.
Το ξυπνητήρι χτύπησε δύο φορές. Μία στις 8:25 και μία στις 8:30. Ο Μ δεν άκουσε καμία. Είχε τελειοποιήσει από καιρού το τυφλό σύστημα απενεργοποίησης του. 8.50. Άργησε πάλι στην δουλειά. Ντύθηκε βιαστικά με τα ρούχα που είχε πεταμένα στην καρέκλα στο βάθος του δωματίου του. Έγειρε την πόρτα βιαστικά - δεν υπήρχε πια λόγος να την κλειδώνει, πήρε το παμπάλαιο ασανσέρ, απέφυγε τον ηλικιωμένο κύριο που ήταν έτοιμος να γκρινιάξει και βγήκε έξω. Αέρας. Η μεγάλη θορυβώδης λεωφόρος απλώθηκε μπροστά του. Διέσχισε από την διάβαση πεζών τον δρόμο. Όχι ότι έκανε κάποια μεγάλη διαφορά αν θα περνούσε από εκεί ή από κάποιο άλλο σημείο όπου τα αυτοκίνητα συνωστίζονται δίνοντας μια σπιθαμή διέλευσης. Είχε παρκάρει σε κάποιον παράλληλο. Έστριψε δεξιά και ήρθε αντιμέτωπος με μια εικόνα που είχε από καιρού συνηθίσει να βλέπει. Ένας γκρίζος στενός δρόμος, περικυκλωμένος από γκρίζες πολυκατοικίες, γεμάτος με παρκαρισμένα αυτοκίνητα εκατέρωθεν. Και στην μέση αυτού του στενού δρόμου, που είχε το όνομα κάποιου νεκρού επιφανούς ανδρός, ήταν σταθερά στην θέση της η ίδια ηλικιωμένη κυρία. Καθόταν σε ένα στενό παράθυρο στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας. Απέναντι της δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά τσιμέντο. Αριστερά και δεξιά του μικρού δρόμου, δύο παράλληλοι δρόμοι εμπόδιζαν οποιαδήποτε σπιθαμή ηλίου να την αγγίξει. Και εκείνη εκεί, δίχως ίχνος ζωής, βαριεστημένη να κοιτάει το γκρι. Τι περιμένει άραγε;
---
Θάνατος. Ο Μ μετά από μια σειρά γεγονότων που τον μεγάλωσαν απότομα είχε αρχίσει για πρώτη φορά στην ζωή του να γίνεται πιο επιφυλακτικός με τους ανθρώπους. Δεν ανοιγόταν όπως άλλοτε, δεν έδινε λαβές για να μην δώσει την δυνατότητα σε κάποιον να τον πληγώσει ξανά. Αυτή ήταν η πρώτη του αντίδραση. Άμυνα. Κάποιες φορές τα σημάδια στον χρόνο τα αφήνει ο τρόπος και όχι το ίδιο το γεγονός. Το απροσδόκητο, το ανεξήγητο. Αυτό που σε οδηγεί σαν σε κασέτα να ψάχνεις ξανά και ξανά εξηγήσεις εκεί που δεν υπάρχουν. Ένας κρότος, όπως αυτός ενός μπαλονιού όταν συναντάει μια καρφίτσα. Και μετά εκκωφαντική σιωπή.
Ζωή. Ο Μ έκανε πολλά και διάφορα για να κρατάει το μυαλό του απασχολημένο, για να μην σκέφτεται όλα όσα τον στεναχωρούν. Κορόιδευε τον εαυτό του για να μην νιώσει ξανά ευάλωτος. Ό,τι και αν έκανε όμως οι σκέψεις επανέρχονταν. Διαμάντια και Σκουριά. Μετάνιωνε που τα έδωσε όλα. Αλλά τι είναι ζωή αν δεν πέφτεις με τα μούτρα σε αυτή; Πως γίνεται να δημιουργήσεις και να αισθανθείς εάν δεν αφήσεις τον εαυτό και τις ανασφάλειες σου εκτεθειμένες; Η μεγαλύτερη παγίδα είναι να ετεροπροσδιορίζεσαι από τους άλλους. Να φέρεσαι λιγόψυχα επειδή σου φέρθηκαν αναλόγως.
---
Είχε αρχίσει πια να σουρουπώνει. Ο Μ γύριζε από την δουλειά με το αυτοκίνητο. Άφησε την μεγάλη θορυβώδη λεωφόρο πίσω του, έστριψε αριστερά και βρέθηκε πάλι στο γκρι στενό δρόμο με τις γκρι πολυκατοικίες όπου και πάρκαρε. Περπατώντας είδε την ίδια ηλικιωμένη γυναίκα να περιμένει πάλι στο παράθυρο του πρώτου ορόφου. Σαν κάτι να του έγνεφε. Ο Μ δεν έδωσε σημασία. Εκείνη επέμενε. Του έλεγε να κοιτάξει ψηλά με ένα πλατύ χαμόγελο. Ένα μεγάλο κόκκινο μπαλόνι, φαινόταν ψηλά ανάμεσα στην χαραμάδα που άφηνε το τσιμέντο της πόλης. Πότε πήγαινε από εδώ και πότε από εκεί ανάλογα με τις ορέξεις του ανέμου. Αλλοπρόσαλλο και ευάλωτο σαν τους ερωτευμένους. Κοιτάζοντας το, ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο του. "Όταν χάσω την επιθυμία μου να μοιράζομαι και να δημιουργώ, τότε θα πάψω να είμαι ζωντανός", σκέφτηκε. Είναι πολύ όμορφο τελικά να είσαι ευάλωτος.
Δουλειά! Δουλειά; Δουλειά... Όλοι ασχολούνται σήμερα με το θέμα αυτό. Σε ρωτούν, έχεις δουλειά; Ψάχνεις για δουλειά; Βρήκες δουλειά; Και από δουλειά τι κάνεις; Δουλεύεις;
Τον κόσμο μου έρχεται πολλές φορές να απαντήσω, αλλά ας όψεται η ευγενική μου καταγωγή!
Κάθε μέρα σε όποια παρέα κι αν βρεθείς θα υπάρχει κάποιος που δεν έχει δουλειά ή προσπαθεί να βρει ή ακόμη κι αν έχει δεν είναι ευχαριστημένος απ' αυτή. Και λες τα παράπονα σου, που έχεις πάει σε εκατό συνεντεύξεις (αυτό σπάνια βέβαια ισχύει) και κανείς δεν σε παίρνει κι εσύ συνεχίζεις ασίγαστα να προσπαθείς και να προσπαθείς και να στέλνεις βιογραφικά και να λες δε μπορεί θα μου κάτσει αυτήν τη φορά η ευκαιρία για να δουλέψω. Γιατί δεν ξέρεις τι σε περιμένει αφού ξεκινήσεις να εργάζεσαι. Έχεις πεισθεί πως οτιδήποτε μετά το σχολείο είναι πολύ πιο εύκολο από τις πανελλήνιες! ΛΑΘΟΣ!
Έρχεται λοιπόν η μέρα που μετά από κόπους, βάσανα και κακουχίες, βρίσκεις μια δουλειά - που δεν είναι η δουλειά των ονείρων σου, αλλά μετά από χρόνια αφιλοκερδούς εργασίας γιατί "δυστυχώς έτσι λειτουργεί το σύστημα σήμερα" έρχεται η στιγμή που θα πληρώνεσαι για αυτό που κάνεις. Φυσικά, ο μισθός αυτός δεν θα είναι ικανός για να σε βιοπορίσει 100%, αλλά η ελληνική οικογένεια που μεγάλωσε γενιές και γενιές στις φτερούγες της, θα σε κρατήσει κοντά της και θα σε αφήσει να μείνεις για όσο καιρό θέλεις. Εκτός απ' αυτό, πλέον θα μπεις σε μια ρουτίνα, θα έχεις έναν βασικό λόγο να σηκωθείς από το κρεβάτι το πρωί - να βγάλεις το μεροκάματο (γελάν και οι πέτρες).
Έφτασε, λοιπόν, η μέρα που πας. Αφού ξυπνάς στις 6:30 το πρωί, αλλά λες "χαλάλι δουλεύω", φτάνεις στον χώρο εργασίας. Κι εκεί αρχίζει ο βομβαρδισμός πληροφοριών και απαιτήσεων. Γιατί για έναν περίεργο λόγο ο εργοδότης (αν δεν είναι ο μπαμπάς σου ή η μαμά σου που μπορείς να μαλώσεις μαζί τους) θεωρεί ότι εσύ ξέρεις τη δουλειά που θα κάνεις εδώ και χρόνια, σαν να το σπούδασες ένα πράγμα! Κι εκεί αρχίζει η τεράστια ανηφόρα, που είσαι σίγουρος ότι δεν θα ανέβεις ποτέ. Και σκέφτεσαι "γιατί σηκώθηκα σήμερα και δεν έμεινα κάτω από το πάπλωμα;". Αλλά, κάθεσαι γιατί ΠΡΕΠΕΙ να δουλέψεις, σε μια δουλειά που δεν σου αρέσει γιατί "αλλού γι' αλλού ξεκίνησες κι αλλού η ζωή σε πάει". Και κάθεσαι και μέρα με τη μέρα συνηθίζεις. Και τις προσβολές και τις απαιτήσεις και τον παραλογισμό του εργοδότη. Γιατί "έτσι είναι κι έτσι θα μάθεις".
Αλλά γιατί να είναι έτσι; Γιατί να πρέπει να κάνουμε περικοπές στα όνειρα και στις φιλοδοξίες μας;
Εκεί, λοιπόν, ακόμη κι αν είσαι φύσει απαισιόδοξος, πρέπει να σκεφτείς ότι ακόμη κι αν ήρθαμε σε δύσκολους καιρούς να ζήσουμε το όνειρό μας, δεν πρέπει να αφήσουμε κανέναν και καμία να μας στερήσει έστω να ονειρευόμαστε! Γι' αυτό Κουράγιο!
Υ.Γ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική.
Κόντευε να φτάσει πια τα ενενήντα της χρόνια. Τις περισσότερες φορές της μίλαγες και δεν σου απαντούσε. Δεν μπορούσε να σηκωθεί ή να φάει μόνη της, ούτε και να κάνει τα βασικά. Εκείνη την ημέρα την είχαν βάλει να καθίσει σε έναν καναπέ και εκείνη κοίταγε για ώρες το κενό. Σε κάποια φάση, όταν ήρθε η ώρα της να πάει για ύπνο, εκείνος την μετακίνησε για να την πάει στην κρεβατοκάμαρα της. Την σήκωσε και την κράτησε από τα χέρια για να διασχίσουν τον μικρό διάδρομο του σπιτιού, κάνοντας αυτήν τη μικρή διαδρομή σε αρκετά λεπτά που εκείνου του φάνηκαν αιώνες. Άλλη μια μέρα ρουτίνας, σκέφτηκε. Άλλη μια μέρα χαμένη.
---
Σε όλες τις χαρούμενες ή μη στιγμές της παιδικής του ηλικίας η γιαγιά του ήταν πάντα παρούσα. Ήταν η μόνη γιαγιά που γνώρισε. Οι υπόλοιποι παππούδες και γιαγιάδες της οικογενείας είχαν δυστυχώς φύγει νωρίς. Όταν τα παιδιά ήταν πιο μικρά, εκείνη συνήθιζε να λέει ότι ο μεγάλος έρωτας της ζωής της είναι τα εγγόνια της. Και εκείνος, όταν ήταν μικρός και πίστευε καμιά φορά στα υπερφυσικά, είχε μια μονάχα ευχή: να ζήσει η γιαγιά του για πάντα. Κάθε φορά που θα ερχόταν στο σπίτι για να μείνει για μέρες, εκείνη θα έβρισκε έναν τρόπο που ξεπερνούσε τις φυσικές της δυνάμεις, για να κουβαλάει 10 σακούλες ταυτόχρονα γεμάτα γλυκά και καλούδια. Μόνο και μόνο για να τους ευχαριστήσει. Όταν έβγαινε στη γειτονιά για να ψωνίσει και να κάνει τα μαλλιά της, παντού υπερηφανευόταν για τα εγγόνια της. Κάθε καλοκαίρι θα πήγαινε μαζί τους διακοπές. Θα κάθονταν όλοι παρέα στη βεράντα του δωματίου τους, και θα έπαιζαν κουμκάν. Εκείνη, κρατώντας πάντοτε ένα τσιγάρο. θα διηγούνταν με υπερηφάνεια τις παλιές καλές ημέρες της στα καρέ και σαλόνια των Αθηνών, σιχτιρίζοντας παράλληλα τα "γατοκέφαλα" που έπιανε.
Όταν εκείνος μεγάλωσε λιγάκι και μπήκε στην εφηβεία, του άρεσε να πηγαίνει στο δωμάτιο της που έβλεπε τις σειρές της και να την πειράζει, με σκοπό να της σπάσει τα νεύρα. Εκείνη νευρίαζε την μία στιγμή, και την άλλη του έδινε χαρτζιλίκι σαν "τιμωρία". Ανά τακτά χρονικά διαστήματα, του έδινε ένα φάκελο με λίγα λεφτά και κάποιο μήνυμα γραμμένο απάνω. Με την αλλαγή του νομίσματος από δραχμή σε ευρώ, οι ισοτιμίες πήγαν περίπατο και η στρογγυλοποίηση έκανε limit up. Όταν πια είχε φτάσει η ώρα του να αποφοιτήσει το σχολείο, εκείνη μόλις τον είδε να παίρνει το πτυχίο, έβαλε τα κλάματα. Την επόμενη μέρα, του είχε αφήσει έναν επετειακό φάκελο με χαρτζιλίκι παρέα με ένα μήνυμα το οποίο έλεγε: "Ο χαρακτήρας των ανθρώπων φανερώνεται από τον τρόπο που σου φέρονται όταν δεν σε έχουν πια ανάγκη".
---
Κόντευε πια τα ενενήντα της χρόνια. Τις περισσότερες φορές της μίλαγες μα δεν απαντούσε. Μπορούσε όμως να σε αναγνωρίσει. Ήταν τόσο γλυκό όταν σε κοιτούσε και σε καταλάβαινε με τα πράσινα ματάκια της. Σου μιλούσε με αυτά. Όταν περπατούσε δεν είχε καλή ισορροπία. Έκανε μικρά μικρά βηματάκια, μα στο δικό του μυαλό ήταν σαν βήματα μπαλέτου. Της ζήτησε την άδεια να την σηκώσει και εκείνη τον εμπιστεύτηκε. Την σήκωσε σιγά σιγά. Εκείνη ξεκίνησε να προχωρά με τα μικρά μπαλετίστικα βηματάκια της. Εκείνος, έκανε πίσω βήματα στον ρυθμό της για να την συνοδεύσει. Εκείνη γύρεψε να απλώσει τα χέρια της για να στηριχτεί πιάνοντας τα δικά του απλωμένα χέρια. Και συνέχισαν έτσι οι δυο τους για μερικά λεπτά μέχρι να φτάσουν στο μέσο του διαδρόμου. "Λοιπόν γιαγιά τι λες, ωραία δεν χορεύουμε;" την ρώτησε. Εκείνη τον κοίταξε με τα πράσινα μάτια της. Τα ίδια πράσινα μάτια που είχε και αυτός.
Κάθε φορά που ήθελε να ξεφύγει από την αναστάτωση που του προκαλούσαν τα αναπάντητα και τα χιλιοειπωμένα, ο Ν ανέβαινε τα ζεστά μεσημέρια σε εκείνη την γκρίζα ταράτσα. Εκεί, αφού πρώτα την διέσχιζε για να φτάσει μέχρι την απέναντι γωνία της, έβρισκε το μοναδικό σημείο που μπορούσε να βρει μια χαραμάδα σκιάς, καθόταν με τα πόδια απλωμένα και την πλάτη στον τοίχο, έγερνε το κεφάλι του πάνω στο μαύρο κάγκελο και εκεί άφηνε τον εαυτό, τις σκέψεις και τις ανασφάλειες του ελεύθερες. Εκεί μακριά από όλους και από όλα ένιωθε ότι μπορεί να είναι ο εαυτός του.
"Πως καταλήγουν οι άνθρωποι να είναι τόσο μπερδεμένοι και οι γαμημένες ανασφάλειες τους τόσο ισχυρές; Γιατί είμαστε δειλοί μπροστά στα σημαντικά; Γιατί η υπόσχεση ενός ανεκπλήρωτου τίποτα είναι ικανή να γκρεμίσει τα πάντα; Τι είναι αγάπη, τι ο έρωτας και τι η ευτυχία;"
Σκεπτόμενος αυτά ο Ν, έκλεισε τα μάτια του και σκέφτηκε εκείνη την γλάστρα που είχε στο μπαλκόνι του, μια μικρή μωβ βουκαμβίλια. Δεν ήταν ούτε η πιο ανθισμένη από αυτές που είχε, ούτε και η πιο εντυπωσιακή. Ήταν όμως η αγαπημένη του. Μια μέρα όμως, ξαφνικά, τα φύλλα έπεσαν και τα άνθη σταμάτησαν να βγαίνουν. Τι και αν την πρόσεχε και την πότιζε περισσότερο από όλες τις άλλες, αυτό περισσότερο κακό της έκανε παρά την ωφελούσε. Και πέρασε καιρός μα η κατάσταση δεν άλλαζε. Μια ημέρα, όμως, που ξεκίνησε πιο μοναχική από ότι οι περισσότερες, ο Ν άνοιξε το παράθυρο και κοίταξε την γλάστρα - όπως κάθε πρωί. Και τότε είδε ένα μικρό μωβ λουλουδάκι να πετάγεται!
Αυτές οι μικρές και ασήμαντες λεπτομέρειες! Ο Ν είχε ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, και θα ταξίδευε και άλλο, υπήρξαν στιγμές που είχε αισθανθεί πολύ αγαπητός ανάμεσα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, είχαν υπάρξει φορές που ακόμα ακόμα είχε αισθανθεί και ανίκητος μέσα στη νεανική του άγνοια. Όμως όταν ήθελε να φέρει στο νου του σε μια εικόνα την ευτυχία, αυτός σκεφτόταν εκείνη την μικρή γλαστρούλα και τα αισθήματα που του δημιουργήθηκαν όταν αντίκρισε αυτό το μωβ λουλουδάκι που ξεπετάχτηκε εκείνη την μοναχική ημέρα.
Φύσηξε ξαφνικά ένα απαλό αεράκι, που πάνω στην γκρι ταράτσα γινόταν πιο έντονο, και ο Ν επανήρθε απότομα στην πραγματικότητα. Χαμογέλασε. Τι και αν την είχε αποχωριστεί αυτή τη γλάστρα πια από καιρό; Σε εκείνη την γλάστρα είχε βάλει ένα μέρος της ψυχής του. Η σκέψη ότι η μωβ βουκαμβίλια θα ανθίσει κάποτε ξανά τον έκανε χαρούμενο, ακόμα και αν πλέον είχε συνειδητοποιήσει καλά ότι αυτός δεν θα ήταν ποτέ πια εκεί για να ξαναζήσει την στιγμή.
Ο Ν σηκώθηκε στα πόδια του στηριζόμενος στο μαύρο κάγκελο, διέσχισε την γκρι ταράτσα, κατέβηκε τις σκάλες και επέστρεψε στην καθημερινότητά του.
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα. Οι ηθοποιοί μετέφεραν ένα τραπέζι και μερικές καρέκλες. Κι εγώ έκλαψα. Δεν το είπα ποτέ στον Κωνσταντίνο. Γιατί δεν τον βλέπω συχνά.
Με τον Νίκο είμαστε πάλι παιδιά. Το άγχος μου δεν είναι πόσους θα κάνουμε να νιώσουν το ίδιο. Το άγχος μου είναι να μη μεγαλώσουμε ξανά ποτέ. Όσο γελάμε, θα είμαστε ευτυχισμένοι. Του το υπόσχομαι.
Εγώ ερωτεύτηκα. Την γνώρισες την Κική. Τι ωραία που την γνώρισες. Θυμάσαι τότε που έφυγες για λίγες μέρες γιατί ερωτεύτηκες κι εσύ; Τότε δεν ήμουν με την Κική. Εκείνη την κοπέλα δεν την ξεχνάω ποτέ.
Ο Κώστας έγινε μπαμπάς. Και είναι τόσο καλός μπαμπάς όσο ο δικός σου ο μπαμπάς. Ο δικός μου ο μπαμπάς. Ο Λούης θα γίνει μπαμπάς. Και θα είναι τόσο καλός μπαμπάς όσο ο δικός σου ο μπαμπάς. Ο δικός μου ο μπαμπάς.
Σήμερα που σου γράφω έχουμε γενέθλια. Έτυχε να είναι Μεγάλο Σάββατο. Τη χειρότερη μέρα σου δηλαδή. Ποτέ δεν θα μάθουμε πως το έκανες. Πως έμπαινες στη ντουλάπα κι έκλεινες την πόρτα επειδή φοβόσουν τα βεγγαλικά. Θα είναι πάντα το μαγικό σου.
Αυτό που γιορτάζουμε το χάραξα στο σώμα μου. Νομίζω δεν στο έδειξα ποτέ. Ο τελευταίος άνθρωπος που το ενέκρινε ήταν η μαμά σου. Η μαμά μου. Ξέρεις ποιος πλήρωσε για να το κάνω; Η μαμά. Ο πιο σπουδαίος άνθρωπος.
Ζω για να της μοιάζω. Κι αν το καταφέρω, τότε θα ζω.
Όταν έφυγες, μεγάλωσε ο Αλέξανδρος. Τις επόμενες μέρες μεγάλωσε πολύ. Όταν ήμασταν μικροί και κάποιος πλησίαζε τη μουσούδα σου, του έγλυφες το πρόσωπο. Και μέναμε παιδιά. Σου υπόσχομαι ότι όσο η ζωή μας μεγαλώνει, τόσο θα της βγάζουμε τη γλώσσα.
Στον Αλέξανδρο αφιερώνω αυτά που σου γράφω. Γιατί σήμερα είναι η πιο σημαντική μέρα του χρόνου. Έδωσε πνοή στον κύκλο και η φλόγα δεν θα σβήσει ποτέ.
Πόσο σ’ αγαπάω Αλέκο μου. Τα μάτια σου σοφά & παιδικά. Θέλω να ζήσω με το βλέμμα σου.
Είμαστε στα μέσα του καλοκαιριού. Έχει αέρα σήμερα αλλά η ζέστη θυμίζει έντονα το καλοκαίρι.
Στο δωμάτιο κυριαρχούν 2 ήχοι. Ο ανεμιστήρας που διώχνει ικανοποιητικά την ζέστη του καλοκαιριού μακριά μέχρι να βραδιάσει. Από τον υπολογιστή ακούγονται μουσικές 'tea time' και σε ένα άλλο δωμάτιο λίγο πιο πέρα το πλυντήριο σαν να παλεύει, στροβιλίζεται σαν να δίνει την δική του μάχη. Μια μάχη που με κάνει πολλές φορές να αναρωτιέμαι, στιγμές όπως τώρα που δίνει πάλι την μάχη του, και τι σου είναι το μυαλό, αντί για 'πάλι' στην αρχή έγραψα 'πάλη'. Μα σαν μονομαχία ακούγεται με τα σωθικά του. Σάμπως και εμείς οι άνθρωποι τι κάνουμε;
Ένας αγώνας είναι. Μια αέναη προσπάθεια για αυτό που ο καθένας από μας νιώθει, πιστεύει και στηρίζει.
Ναι, σαφώς και υπάρχουν οι προσωπικές αξίες, επιθυμίες, στόχοι του κάθε ανθρώπου αλλά δεν είναι μόνο αυτό η ζωή. Είναι, κατά γενική ομολογία, πράγματα και αξίες που απαρτίζουν την κοινωνία και δεν εννοώ τον μικρόκοσμο ενός λαού, αξίες που ελλοχεύουν σε κάθε λαό.
Ο απότομος, δυνατός ήχος του πλυντηρίου με έκανε να τιναχτώ την ίδια ώρα που στο μυαλό μου έτρεχαν χίλιες δυο σκέψεις. Τουλάχιστον αυτό ολοκληρώνει και την σημερινή πάλη του και ένα χαμόγελο ήρθε γιατί σύντομα θα πάω να τον δω.
Και ναι, η σκέψη μου που έτρεξε για ακόμα μια φορά σε εκείνον δεν είναι ούτε παρένθεση ούτε κάτι άλλο από τις παραπάνω σκέψεις. Γιατί η αληθινή αγάπη, η δύναμη της ψυχής δυο ανθρώπων είναι από τις βαθύτερες και αρχαιότερες αξίες της ζωής.
Υπάρχουν όμως κι άλλα, και σαν άνθρωπος που χτίζει τώρα την ζωή του ακόμα πιο έντονα, με μεγαλύτερο πάθος, κουράγιο και πίστη αρνούμαι να αποδεχθώ την επιφάνεια ενός κόσμου που συγχύζεται μεταξύ αξιών, στόχος και ονείρων.
Αρνούμαι να αποδεχθώ πως πρέπει να ψάχνουμε με το τηλεσκόπιο την ανθρωπιά, την ποιότητα και την αγάπη της ζωής, την οποία δεν κρύβω, την ήξερα αλλά εδώ και κάποιους μήνες την ΖΩ και είμαι ευγνώμων. Και έτσι πρέπει να συμβαίνει. Να ζεις και να έχεις τα μάτια σου, το μυαλό σου και την καρδιά σου διάπλατα ανοιχτά γιατί φορώντας παρωπίδες χάνεις πολλά από αυτό που λένε ζωή. Υπάρχουν τόσες μυρωδιές, χρώματα, συναισθήματα, ουσιαστική επαφή με τους ανθρώπους γύρω σου που αν δεν είσαι ξύπνιος δεν θα τα δεις ποτέ και θα σε προσπεράσουν.
Νομίζω ήρθε η ώρα να κλείσω την μουσική του τσαγιού και για κάποιον λόγο που έχουν κολλήσει στο μυαλό οι U2.
'The sea wants to kiss the golden shore'.
Μπορείς να ζεις; Μπορείς να αγαπάς; Μπορείς να νοιάζεσαι για τους άλλους; Μπορείς να σέβεσαι τους άλλους; Μπορείς να δίνεις και όχι μόνο να ρουφάς αδυσώπητα; Μπορείς έστω και για λίγες στιγμές κάθε φορά να κοιτάς γύρω σου με μάτια παιδικά, με παιδική μανία για την ζωή;
Μπορεί κάποιος να γελάσει με αυτά και να θεωρηθούν ανόητα, αλλά στοιχηματίζω πως αυτός που πιθανώς το κρίνει αρνητικά δεν έχει τολμήσει να κάνει αληθινά κάτι από τα παραπάνω είτε επειδή δεν τολμάει να προσπαθήσει είτε επειδή φοβάται ότι δεν θα το καταφέρει. Και αυτό δεν είναι κάτι που ισχύει απλά και μόνο επειδή το εκφράζω εγώ αλλά αν αυτός ο κάποιος το είχε προσπαθήσει δεν θα το έκρινε, ίσως έπαιρνε μια φάτσα σκεπτική, ίσως να έκανε μια γκριμάτσα κάπως αδιάφορη ή στο θετικό σενάριο που εγώ έχω αυτή την ώρα στο μυαλό μου να έσκαγε ένα χαμόγελο, ένα ήρεμο και φυσικό χαμόγελο.
Αγαπάω τους ουτοπικούς ρεαλιστές. Οξύμωρο; Άτοπο σύμφωνα με τον ορισμό της κάθε μια από τις προηγούμενες λέξεις; Στα δικά μου μάτια, στο δικό μου μυαλό μπορεί απλώς να είναι ένας ρομαντικός που δεν ξεχνά τον καθημερινό ρυθμό της ζωής στον ρεαλιστικό της χτύπο και όχι στον απαξιωτικό και κυνικό.
Τα μάτια ανοίγουν για λίγο μόνο.
Κι η αγκαλιά της το ίδιο.
Θα προσέχεις;
Η πόρτα κλείνει.
Όταν ξανανοίξει θα 'χουν περάσει 9 ώρες περίπου.
9 εξαντλητικές ώρες.
Στην ίδια καρέκλα.
Κοιτώντας την ίδια οθόνη.
Τα μάτια του θα είναι κουρασμένα.
Και τα δικά της όμως το ίδιο.
Θα είναι κουρασμένα αλλά θα έχουν αρκετό φως για να πλημμυρίσουν την καρδιά του.
Τι έκανες όλη μέρα;
Τίποτα.
Πως είσαι;
Καλά.
Πόσες μέρες έχει γίνει αυτή η ρουτίνα;
Για πόσες μέρες θα γίνει ακόμα;
Άραγε βλέπει αυτό το φως από τα μάτια της;
Κι αν το βλέπει, το αφήνει να μπει στην καρδιά του;
Τι θα φάμε;
Δεν ξέρω.
Πειράζει να μην μαγειρέψω σήμερα;
Όχι.
9 ώρες είναι πολλές κάθε μέρα.
Είναι ο λόγος να σταματήσει τα πάντα.
Δεν μπορεί να το κάνει τώρα όμως.
Μέχρι τότε, θα απορροφά κάθε σπίθα φωτός από τα μάτια της.
Κάθε μέρα.
9 ώρες.
9 ώρες την κάθε φορά.
Είναι ένα post στο facebook σχετικά με το δημοψήφισμα κάτι σημαντικό; Είναι. Στις μέρες μας αυτό είναι το μέσο προβολής απόψεων στα άτομα που γνωρίζουμε. Γι' αυτό και δεν έγραψα τίποτα όλες αυτές τις μέρες, γιατί ένιωθα τεράστιο το βάρος να επηρεάσω έστω και ένα άτομο για κάτι για το οποίο δεν ήμουν σίγουρος. Σήμερα είμαι σίγουρος, γι' αυτό και γράφω. Γιατί τα γραπτά μένουν και θα ξέρω ότι, σε μία ιστορική εβδομάδα για τη χώρα μου, είχα κι εγώ κάτι να πω και θα το κοιτάω πίσω με περηφάνια.
Έχω μία οικογένεια, έχω φίλους κολλητούς κι έχω μία κοπέλα που αγαπάω πολύ. Για σας και μόνο για σας δεν θα άλλαζα την Ελλάδα με τίποτα. Εσείς είστε η Ελλάδα μου. Δεν ξέρω αν η ψήφος μου θα συμβάλει στο να έχετε μία ζωή με περισσότερα χρήματα, πιθανώς όχι. Δεν ξέρω αν η ψήφος μου θα συμβάλει στο να έχετε μια ζωή στην οποία κάποιες χώρες θα προσπαθήσουν και πιθανώς θα πετύχουν να πάρουν μέρος ή και όλη την εθνική μας κυριαρχία, πιθανώς όχι.
Αυτοί που έχουν την εξουσία στον κόσμο είναι κακοί. Και τη Δευτέρα αυτοί θα εξακολουθήσουν να είναι οι δυνατοί. Εγώ, όμως, έχω μια ευκαιρία στο κακό του κόσμου να πω ΟΧΙ. Κι ας έχουν τη δύναμη να με τιμωρήσουν γι' αυτό.
ΟΧΙ σ' αυτούς που θέλουν να υπογράψουμε κάτι που θα συνεχίσει τη λιτότητα χωρίς καμία προοπτική, μόνο και μόνο γιατί αυτοί πλουτίζουν και δυναμώνουν από αυτήν. Δεν τους αναφέρω ως Ευρώπη. Ευρώπη είναι οι λαοί. Αυτοί είναι οι χωρίς έθνος άνθρωποι που ζουν για την εξουσία. Κι ας πεθαίνουν οι λαοί. ΝΑΙ στην Ευρώπη των λαών.
ΟΧΙ σε μία Ελλάδα στην οποία δεν μπορώ να ενημερωθώ για να αποφανθώ για το οτιδήποτε, αφού τα 5 μεγαλύτερα κανάλια της θέλουν να με κατευθύνουν στο τι θα ψηφίσω. Η δημοσιογραφία είναι ιερή και ο ρόλος της ως έλεγχος της εξουσίας επίσης. Όχι, δεν ισχύει ότι ένας ιδιωτικός υπάλληλος δουλεύει για το αφεντικό του, άρα "τι να κάνει;". Αν το αφεντικό σου σου πει να φυτεύσεις μια σφαίρα σ' έναν περαστικό, θα το κάνεις; Επειδή από αυτόν πληρώνεσαι στο τέλος του μήνα; Έτσι κι ένας εργαζόμενος στα κανάλια που ατιμάζει το επάγγελμα του, μπορεί να πληρωθεί στο τέλος του μήνα, αλλά δημοσιογράφος δεν είναι. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ σημαίνει να υπάρχει χώρος έκφρασης όλων των απόψεων. Κατευθυνόμενη δημοσιογραφία έχουν οι δικτατορίες. ΟΧΙ σε αυτούς από μένα. Κι ας μην αλλάξει τίποτα.
ΟΧΙ σε αυτούς τους πολιτικούς που εδώ και τόσα χρόνια πούλησαν τη χώρα τους και τώρα προσεύχονται να αποτύχει η προσπάθεια της κυβέρνησης. Όλοι οι πολιτικοί που μας έφεραν εδώ θα ήταν στεναχωρημένοι και απογοητευμένοι αν καταφέρναμε να πάρουμε μία καλή συμφωνία τις επόμενες μέρες. Πόσο προδότες της Ελλάδας τους κάνει αυτό; ΟΧΙ σ' αυτούς.
Συγγνώμη στους ανθρώπους μου που είστε η ζωή μου αν πεινάσουμε σε λίγο καιρό. Αν αποφασίσουν οι κακοί να μας τιμωρήσουν που τους πάμε κόντρα. Το ξέρω ότι η αξιοπρέπεια δεν τρώγεται. Μην μου κρατήσετε κακία. Κι αν μου κρατήσετε, θα το καταλάβω.
Αλλά έχουμε μία ευκαιρία να δώσουμε δίκαιο στο δίκαιο. Και το μόνο σίγουρο, και το ξέρουν όλοι οι Έλληνες, είναι ότι το ΟΧΙ είναι το δίκαιο. Είμαι σίγουρος ότι ψηφίζω το δίκαιο. Κι αποφάσισα αυτό να είναι το κριτήριο μου. Τα υπόλοιπα δεν είναι στο χέρι μου.
Υ.Γ. Σ' έναν κόσμο άδικο, το ΝΑΙ είναι ρεαλιστικό και απόλυτα σεβαστό. Ό,τι και να γίνει εγώ κακία δεν θα σας κρατήσω. Γιατί έχουμε κοινό κίνητρο. Να ζήσουμε όσο περισσότερο ευτυχισμένοι γίνεται τη ζωή μας. Οι χωρίς έθνος άνθρωποι, οι πολιτικοί του ΝΑΙ και τα κανάλια είναι που έχουν άλλο κίνητρο. Ο εχθρός είναι κοινός.
Ο Bennett Brauer του Chris Farley δεν ταίριαζε σ' αυτό που θεωρείται "το σωστό". Να είστε ό,τι θέλετε αλλά με δική σας επιλογή, όχι γιατί η πλειοψηφία σας λέει ότι αυτό είναι "το σωστό".
Δεν μπορώ να μιλήσω σαν διεθνολόγος ακόμα και αν έχω τελειώσει το Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών. Υπάρχουν άτομα μακράν πιο ικανά και πιο καταρτισμένα από μένα να το κάνουν αυτό. Το ξεκαθαρίζω εξ αρχής για να μην υπάρξουν παραφωνίες.
Δεν θα πάρω θέση στο τι είναι σωστό και τι λάθος να ψηφίσει κανείς την Κυριακή. Θεωρώ πως όποιος μιλάει με απόλυτη σιγουριά πάνω στο θέμα και ρίξει την ψήφο ελαφρά τη καρδία, είναι επικίνδυνος. Είναι επικίνδυνος κοινωνικά, γιατί δεν μπορεί να ξέρει ούτε η μια αλλά ούτε και η άλλη πλευρά τι θα επακολουθήσει ακριβώς την επομένη του δημοψηφίσματος. Είναι σαν να βρισκόμαστε σε κινούμενη άμμο και η αλαζονεία του "τα ξέρω όλα" δεν βοηθάει πόσο μάλλον όταν επί της ουσίας νομίζει ότι τα ξέρει όλα ενώ κάτι τέτοιο είναι - αν όχι αδύνατο - εξαιρετικά σπάνιο.
Θα ήθελα να σταθώ ωστόσο στο επιχείρημα ψηφίζουμε "ΟΧΙ" για να σώσουμε την εθνική μας υπερηφάνεια. Θα ήθελα να σταθώ στη βραχυχρόνια μνήμη του Έλληνα. Θα ήθελα να σταθώ στον χαμαιλεοντισμό του Έλληνα που αλλάζει απόψεις ανάλογα με αυτό που τον συμφέρει στην εκάστοτε περίπτωση.
- Πού ήταν η εθνική σου υπερηφάνεια Έλληνα, όταν ζήταγες ρουσφέτια από πολιτικά πρόσωπα, για μια θεσούλα στο δημόσιο;
- Πού ήταν η εθνική σου υπερηφάνεια Έλληνα, όταν "λάδωνες" για να πάρεις το δίπλωμα οδήγησης;
- Πού ήταν η εθνική σου υπερηφάνεια Έλληνα, όταν έπαιρνες κονδύλια του ΕΣΠΑ ως αγρότης για παράδειγμα και τα έκανες Μercedes;
- Πού ήταν η εθνική σου υπερηφάνεια Έλληνα, όταν έβαζες μέσο στον στρατό;
- Πού ήταν η εθνική σου υπερηφάνεια Έλληνα, όταν έβγαζες της ουρά σου απ 'έξω και διαμαρτυρόσουν για τους πολιτικούς που ΕΣΥ ψήφισες;
- Πού ήταν η εθνική σου υπερηφάνεια Έλληνα, όταν έχτιζες τα αυθαίρετα;
- Πού ήταν η εθνική σου υπερηφάνεια Έλληνα, όταν φοροδιέφευγες εις βάρος άλλων;
- Πού ήταν η εθνική σου υπερηφάνεια Έλληνα, όταν αποκαλούσες για παράδειγμα τους Θεσσαλονικείς, Βούλγαρους;
- Πού ήταν η εθνική σου υπερηφάνεια Έλληνα, όταν σου πλήρωναν τα μεταφορικά τα κόμματα για να πας να τους ψηφίσεις;
Ακούω συνεχώς και ιδιαίτερα τελευταία "να αντισταθούμε όπως και οι προγονοί μας". Όπως ο Λεωνίδας, όπως ο Κολοκοτρώνης, όπως οι ήρωες του Πολυτεχνείου. Προσωπικά πιστεύω ότι αυτό θα μας φάει. Η προσκόλληση σε ένα παρελθόν, άλλων ηθών, άλλων καταστάσεων και αξιών, που μας κάνει να θεωρούμε ότι είμαστε οι ευλογημένοι, οι εκλεκτοί και πως όλα τα υπόλοιπα κράτη θα πρέπει λίγο-πολύ να μας ευγνωμονούν. Στην πραγματικότητα, η πλειονότητα των Ελλήνων δεν είναι (είμαστε, ό,τι θέλετε) ούτε στο ελάχιστο ικανή και άξια να συγκριθεί με τους προγόνους - αγωνιστές. Δεν έχουμε κάνει τίποτα τόσα χρόνια είτε για να διατηρήσουμε, είτε για να επεκτείνουμε την δυναμική και την κληρονομιά αυτών των ανθρώπων. Εμμένουμε απλά χαμένοι και προσκολλημένοι σε μια ιστορία, νομίζοντας ότι αυτό θα μας σώσει. Η ιστορία όμως γράφεται καθημερινά και δεν ξέρω ειλικρινά για πόσο ακόμα, χωρίς λαμπρά δείγματα από τη νεότερη, θα μπορούμε να κρυβόμαστε πίσω από την παλιά.
Δεν έχουμε μάθει να σεβόμαστε την άποψη του άλλου. Δεν έχουμε μάθει από το ρητό του Βολταίρου "διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες". Δεν έχουμε μάθει να κάνουμε αυτοκριτική. Δεν έχουμε μάθει να παραδεχόμαστε τα λάθη μας και να ζητάμε συγνώμη. Για όλα φταίνε οι άλλοι, ποτέ εμείς. Δεν έχουμε μάθει να μην είμαστε θερμόαιμοι και να μην τσακωνόμαστε μεταξύ μας από το αν είναι καλαμάκι ή σουβλάκι μέχρι τα πιο σοβαρά.
Την Κυριακή ψήφισε "όχι" γιατί πιστεύεις ότι είναι η καλύτερη λύση με βάση όλων αυτών που έχεις διαβάσει, ακούσει, δει και όχι για την εθνική υπερηφάνεια. Ψήφισε "όχι" αν θες για την προσωπική, ατομική σου υπερηφάνεια.
Την Κυριακή ψήφισε "ναι" για τους ίδιους λόγους.
Κανείς όμως να μην κρίνει σκληρά την απόφαση του άλλου. Είναι προσωπικό δικαίωμα του καθενός να ψηφίσει το οτιδήποτε. Κανείς δεν είναι ειδήμονας. Μιλάμε για μια πρωτοφανή κατάσταση που δεν έχει προηγούμενο και μόνο εικασίες μπορούν να γίνουν.
Όπως και να έχει, ανεξαρτήτως αποτελέσματος και αν κάτι έχουμε μάθει από την ιστορία, είναι ότι τα προβλήματα και οι δύσκολες καταστάσεις αντιμετωπίζονται όταν ένας λαός είναι ενωμένος. Όταν το άτομο δεν κοιτάει μόνο τη δική του σωτηρία αλλά και του διπλανού του. Όσο πιο γρήγορα γίνει αυτό κατανοητό, τόσο πιο γρήγορα θα μπορούμε να μπούμε σε καλύτερη τροχιά. Και τότε ναι, θα μπορούμε να είμαστε έστω και λίγο εθνικά υπερήφανοι!
Στέκεσαι όρθιος σε ένα γεμάτο από κόσμο βαγόνι του μετρό. Έχεις να κάνεις μεγάλη διαδρομή και ξέχασες τα ακουστικά σου σπίτι. Πολύς θόρυβος. Κουβέντες, γέλια, ο "σκληρός" ήχος που κάνει το τρένο τρέχοντας στους σκοτεινούς διαδρόμους με μεγάλη ταχύτητα. Πολλές στάσεις, δεκάδες άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν και συ εκεί, χαμένος να τους παρατηρείς.
Μια γυναίκα κάθεται απέναντι σου διαβάζοντας ένα βιβλίο. Φοράει μαύρα κοκάλινα γυαλιά και έχει μαζεμένα τα μαλλιά της ψηλά. Ένας χαρτοφύλακας βρίσκεται στα πόδια της. Προσπαθείς να δεις καλύτερα. Ποιο βιβλίο να διαβάζει άραγε; Καταφέρνεις και διακρίνεις τον τίτλο, "Οι σαράντα κανόνες της αγάπης". Γελάς. Υπάρχουν κανόνες στην αγάπη, σκέφτεσαι. Κι εκείνη άραγε μπορεί να αγαπάει με κανόνες;
Επόμενη στάση και το βλέμμα σου φεύγει από την καθισμένη γυναίκα. Δίπλα σου στέκεται ένας νέος άντρας. Φοράει όμορφα ρούχα και μοσχοβολάει άρωμα. Στα χέρια του κρατάει μία σακούλα που μοιάζει με δώρο. Δε μπορείς να τον κοιτάξεις στο πρόσωπο, αλλά διακρίνεις τη νευρικότητα στις κινήσεις του. Άραγε, σκέφτεσαι, να πηγαίνει στην αγαπημένη του;
Το βαγόνι σταματάει και ο άντρας κατεβαίνει. Το βλέμμα σου πέφτει τώρα σε ένα νέο ζευγάρι που στέκεται λίγο πιο μακριά. Το αγόρι ακουμπάει το κορμί του στην κλειστή πόρτα του βαγονιού και κρατάει τρυφερά την κοπέλα αγκαλιά για να την προφυλάξει από τα απότομα τραντάγματα του τρένου. Κοιτάζονται στα μάτια και που και που φιλιούνται. Μοιάζει να την αγαπάει.
Μια γλυκιά φωνούλα αποσπά την προσοχή σου. Ένα μικρό, όμορφο, ξανθό αγοράκι κάθεται πάνω στη μητέρα του και κάνει παράπονα. Εκείνη τον ακούει και χαμογελά στοργικά. Του δίνει ένα φιλί στο μάγουλο και ο μπόμπιρας "ανικανοποίητος" συνεχίζει την γκρίνια του. Άραγε, σκέφτεσαι, να μπορεί να φανταστεί πόσο τον αγαπά;
Οι στάσεις περνούν. Στο βάθος του τρένου ακούγεται η φωνή ενός ανθρώπου που ζητάει βοήθεια από τους επιβάτες για να μπορέσει να επιβιώσει. Πλησιάζει προς το μέρος σου. Είναι ρακένδυτος και το πρόσωπό του φαίνεται ταλαιπωρημένο, κουρασμένο. Οι περισσότεροι τον αγνοούν, κάποιοι κοιτούν με λύπηση, κάποιοι ελάχιστοι με αηδία. Πιάνεις τον εαυτό σου να φέρεται όμοια. Το βαγόνι σταματάει. Ο άντρας βγαίνει και συ ντρέπεσαι. Θα βρει άραγε λίγη αγάπη σήμερα; Σκέφτεσαι, εύχεσαι... ντρέπεσαι.
Σχεδόν φτάνεις. Δύο στάσεις ακόμα. Ξαφνικά μία γριούλα που μόλις είχε μπει στο βαγόνι και στέκεται δίπλα σου σε ρωτάει αν έχει πάρει τη σωστή γραμμή για τον προορισμό της. Φαινόταν μπερδεμένη. Την καθησυχάζεις. Είναι πολύ γλυκιά. Μαυροντυμένη, αλλά περιποιημένη για τα χρόνια της, κρατάει μία μικρή τσάντα και μία μεγάλη ομπρέλα. Σ' ευχαριστεί θερμά και κατευθύνεται στη θέση που μόλις είχε αδειάσει. Να έχει μείνει μόνη της, σκέφτεσαι. Άραγε να μοιράζεται ακόμη την αγάπη; Προς στιγμήν μελαγχολείς. Μα τελειώνει η αγάπη; Χαμογελάς... Το βαγόνι σταματάει, Έφτασες.
Υ.Γ. Γεμίστε τη ζωή σας με αγάπη. Τη δικιά σας, όμως, αγάπη, όπως εσείς τη νιώθετε, τη βιώνετε. Μην μπερδεύεστε, η αγάπη δεν μπαίνει σε καλούπια. Δεν έχει όρια και κανόνες. Κανείς μας δεν αγαπάει γιατί πρέπει. Αγαπάς γιατί αισθάνεσαι, αγαπάς γιατί μπορείς να μοιραστείς. Υπάρχει παντού και προσφέρεται εύκολα. Το μοναδικό μυστικό; Κρύβεται από τους δειλούς, τους ψεύτικους, αυτούς που σκέφτονται για να αγαπήσουν! Ουπς, λάθος ρήμα!
Η Άνοιξη είχε μπει για τα καλά. Η Αθήνα παίρνει μία διαφορετική όψη αυτήν την εποχή. Ανθισμένα δέντρα, δροσερό αεράκι, δρόμοι γεμάτοι, πλατείες ζωντανές. Του αρέσει τόσο η ανοιξιάτικη πλευρά της.
Υπέροχη μέρα, η διάθεση του όμως περίεργη. Οι φίλοι του θα έβγαιναν για μπύρα στο κέντρο. Παρασκευή βλέπεις, τον τρέλαναν στα τηλέφωνα. Αρνήθηκε.
Ήταν δύο μέρες τώρα που προσπαθούσε να τελειώσει αυτό το παζλ. Μια γυναίκα, μελαγχολική, καθόταν μπροστά σε ένα μεγάλο παράθυρο κοιτώντας έναν ανθισμένο κήπο. Χιλιάδες λουλούδια, άπειρα χρώματα. Τόσα πολλά ίδια κομμάτια...
"Μια συνουσία μυστική, μια συνουσία μυστική της διαφθοράς"
Είχε πεισμώσει, ήθελε να καταφέρει να το τελειώσει. Τα έντονα όμως και παρόμοια χρώματα τον δυσκόλευαν. Τόσο ίδια που ήταν μερικά κομμάτια... Τα τοποθετούσε το ένα μετά το άλλο και όλα έμοιαζαν να ταιριάζουν. Κανένα όμως δεν κούμπωνε σωστά. Κανένα δεν ταίριαζε απόλυτα. Έψαχνε ξανά και ξανά γύρω από το τραπέζι που τα είχε τοποθετήσει. Κάθε κομμάτι τόσο ίδιο με το άλλο, και ταυτόχρονα τόσο διαφορετικό.
"Μια συνουσία μυστική, μια συνουσία μυστική της διαφθοράς"
Είχε αρχίσει να βραδιάζει. Στο πάρκο απέναντι, άνθρωποι καθόντουσαν απολαμβάνοντας τα όμορφα βράδια του Απρίλη. Το τηλέφωνο χτύπησε ξανά. Τη μπύρα ακολούθησε ποτό. Αρνήθηκε πάλι. Το μυαλό του είχε σκαλώσει. Έπρεπε να βρει αυτό το κομμάτι. Σκέφτηκε ότι μπορεί να το είχε χάσει, να παράπεσε σε μία κίνηση απροσεξίας. Ίσως πάλι να μη το είχε παρατηρήσει. Πώς γίνεται όμως να μη το είχε προσέξει; Προσπαθούσε ώρες να το βρει. Το έψαχνε με μανία...
"...άγνωστοι φόβοι στο μυαλό σου πολεμούν..."
Κοίταξε από το παράθυρο του γραφείου του και είδε τα πρώτα χρώματα της μέρας να ξεπροβάλλουν. Ξημέρωνε... Δεν ξέρει πόσες ώρες είχαν περάσει. Δεν είχε καταλάβει ότι είχε περάσει ολόκληρο το βράδυ πάνω από τα σκορπισμένα κομμάτια του παζλ. Ξαφνικά ένιωσε όλη την κούραση. Ήπιε μια γουλιά της ζεσταμένης πια μπύρας του και αποφάσισε να πάει για ύπνο. Σηκώθηκε, κοντοστάθηκε, κοίταξε έξω από το παράθυρο και η σκέψη του ξέφυγε...
"...κρατάς τη λύπη σου μακριά, δε νιώθεις τίποτα..."
Κλείνει το φως του δωματίου και οι πρώτες ακτίνες του ηλίου ξεπροβάλλουν από το παράθυρο φωτίζοντας απαλά το μισοτελειωμένο παζλ. Γύρω γύρω, διαχωρισμένα με βάση το χρώμα τους, δεκάδες κομμάτια που περιμένουν να τοποθετηθούν στην κατάλληλη γι' αυτά θέση. Ξαφνικά το βλέμμα του πέφτει στη στοίβα με τα μπλε. Ένα κομμάτι με απαλή λευκή απόχρωση είχε μπερδευτεί ανάμεσα τους. Το λευκό που έψαχνε... μα πως δε το είχε δει; Χαμογελάει, τοποθετεί το κομμάτι και πέφτει για ύπνο. Αύριο εξάλλου δεκάδες κομμάτια περιμένουν να "κουμπώσουν" απόλυτα. Είχε ξημερώσει για τα καλά.
"...πετάς τα ρούχα σου ψηλά, γυμνός μες τη χαρά σου... δε νιώθεις τίποτα"
Σήμερα 7.310.714.000 άνθρωποι συνθέτουν το παζλ της ζωής. Τόσο ίδιοι, τόσο διαφορετικοί. Επέλεξε τους δικούς σου "μοναδικούς" μέσα στο πλήθος και ζήσε μαζί τους με πάθος. Πρόσεξε, θα ξεχωρίζουν μόνο για σένα... Μη φοβάσαι! Δε χρειάζεται να κάνεις κάτι, να ψάξεις κάπου. Είναι εκεί έξω, μέσα στο πλήθος, περιμένουν να "κουμπώσουν" απόλυτα. Απλά θα το αισθανθείς... θα τους αισθανθείς.
Υ.Γ. Και να θυμάστε, οι πιο όμορφοι άνθρωποι είναι οι αληθινοί!
Παγκόσμια ημέρα της μητέρας, μανούλας, μαμάς σήμερα και, μιας και κατά καιρούς έχω γράψει για τα υπόλοιπα μέλη της - πολυπληθούς - οικογένειάς μου, αποφάσισα να γράψω και γι' αυτήν, την έρμη μάνα που έχω. Η αλήθεια είναι ότι είχε περάσει πολλές φορές από το μυαλό μου να γράψω και για εκείνη, αλλά το απέφευγα συστηματικά γιατί αυτό σήμαινε ότι παράλληλα θα έπρεπε να κάνω την αυτοκριτική μου και να ανοίξω μια σελίδα που είναι υπερβολικά προσωπική για μένα.
Μάνα, αν το διαβάζεις αυτό να ξέρεις ότι ξεκινάω. Κάτσε στην αναπαυτική καρέκλα μου, που οικειοποιήθηκες τώρα που λείπω, βρες το σωστό γυαλί - αυτό της ανάγνωσης - και δώσε βάση.
Σε συνάντησα πρώτη φορά την 25η Ιουνίου - το '88 ήταν θυμάμαι - λίγο μετά τη μιάμιση το μεσημέρι. Τρομακτικό γεγονός και για τις δυο μας φαντάζομαι. Για σένα ήταν η πρώτη φορά που έγινες μάνα και για εμένα η πρώτη φορά που έγινα το οτιδήποτε. Έχοντας το ένστικτο από μικρό, με το που σε είδα άρχισα να κλαίω. Κάτι ήξερα μου φαίνεται...
Έχω πει και στο παρελθόν ότι, κατά τη διάρκεια της προσχολικής μου ζωής, θυμάμαι κυρίως τον παππού και τη γιαγιά αλλά οι αναρίθμητες φωτογραφίες που έχουμε μαζί από τότε αποδεικνύουν πως ίσως κάνω λάθος. Ήταν από τις εποχές που βγάζαμε μαζί συνέχεια στην κλασική πόζα αγκαλιάς. Όχι στημένες, αλλά ειλικρινείς και αγαπησιάρικες. Τώρα ψάχνω και δεν βρίσκω ίδια πρόσφατη. Θυμάσαι μαμά;
Οι επόμενες μνήμες που έχω είναι - φυσικά - από το σχολείο. Γνωρίζοντας και η ίδια πώς είναι να έχεις τον πατέρα σου δάσκαλο, αρχικά είχες αποφασίσει να μην το περάσω και εγώ αυτό το μαρτύριο - γιατί περί μαρτυρίου πρόκειται. Αλλά ποιον θα εμπιστευόσουν να με διδάξει καλύτερα από σένα; Έτσι, για 6 ολόκληρα χρόνια με είχες μαθήτρια και κόρη. Για 6 ολόκληρα χρόνια σε είχα δασκάλα και μάνα. Και κάπου εκεί το χάσαμε. Στην προσπάθειά σου να αποδείξεις ότι είσαι αμερόληπτη ως προς εμένα, η αυστηρότητα στον τρόπο χειρισμού μου ήταν "αδυσώπητη". Εγώ από την άλλη, επειδή δεν ήθελα να είμαι η "κόρη της δασκάλας", ανεξαρτητοποιούμουν όσο μπορούσα και όχι πάντα με τον καλύτερο τρόπο. Οι διαδικασίες αυτές μας έφθειραν και μας αποξένωσαν, όσο να πεις. Από την άλλη μεριά, μπορώ να πω ότι δεν έχει υπάρξει καλύτερη δασκάλα από σένα. Αν είμαι τώρα κάτι, στο οφείλω. Κοινώς, με γνώμονα το γνωστό ρητό, σου οφείλω και το ζην και το ευ ζην.
Εφηβεία VS Πυρηνική Καταστροφή 1-0. Κουβαλώντας το σοκ της εμπειρίας του δημοτικού, πιστεύω ότι σε έκανα να τα δεις όλα. Όχι άδικα, αν με ρωτάς. Οι σχέσεις μας πιο τεντωμένες από ποτέ, υπερπροστατευτική και δυναμική, να θες πάντα να έχεις λόγο στη ζωή μου και εγώ να μην σ' αφήνω, νεύρα, φωνές, υστερίες και ο Κουτρέτσης μες την μέση σαν άλλος ΟΗΕ, να μην μπορεί να κάνει τίποτα. Όσο και να μην το παραδέχεσαι, ξέρεις τα λάθη σου, όσο και να μην το παραδέχομαι, ξέρω τα δικά μου. Κάπως έτσι κύλησαν τα χρόνια. Εσύ να προσπαθείς να ισορροπήσεις τις σχέσεις και εγώ να βγάζω αντίδραση καθώς ήμουν καχύποπτη με οτιδήποτε και αν έκανες.
Μεγάλωνα και όλοι λέγανε πόσο ίδιες είμαστε. "Είσαι μια μικρή Νία". Κρύος ιδρώτας με έλουζε και η αγανάκτησή μου άγγιζε δυσθεώρητα ύψη. "Εγώ δεν θα γίνω ποτέ σαν την μάνα μου", έλεγα. Και το πίστευα.
Σε ένα μήνα κλείνω τα 27 και πολλές φορές νιώθω πιο "Νία" από ποτέ. Και ξέρεις κάτι ρε μάνα; Είμαι περήφανη γι' αυτό. Ναι, είμαι ισχυρογνώμων σαν κι εσένα, ξεροκέφαλη σαν κι εσένα, control freak σαν κι εσένα. Αλλά μου έμαθες να διεκδικώ αυτά που μου ανήκουν, να παίρνω πρωτοβουλίες, να μην στέκομαι απαθής στα κακώς κείμενα. Το να μάθεις σε κάποιον να μάχεται στη ζωή του δεν είναι και λίγο, έτσι;
Διαφέρουμε σε πολλά και διαφωνούμε σε άλλα τόσα. Έτσι ήταν, είναι και θα είναι η σχέση μάνας και κόρης. Το ξέρω γιατί το ζω. Σε βλέπω πολλές φορές να εκνευρίζεσαι με τη γιαγιά που ανακατεύεται στη ζωή σου ή που σου αλλάζει θέσεις στα πράγματα στο σπίτι και γελάω γνωρίζοντας ότι και εσύ κάνεις τα ίδια σε μένα. Δεν υπάρχει "σωτηρία" και όσο μεγαλώνω το αποδέχομαι και το διακωμωδώ.
Ήσουν πάντα εκεί να με βοηθήσεις όταν το είχα ανάγκη. Δεν θυμάμαι να έχει υπάρξει κάποια φορά που να σε χρειάστηκα και δεν ανταποκρίθηκες. Πάντα ήσουν εκεί να με σηκώνεις όταν έπεφτα, να με φροντίζεις όταν αρρώσταινα και να είσαι έτοιμη να κλείσεις εισιτήρια να έρθεις να με βρεις, όταν ήμουν μακριά και δεν απάνταγα στο κινητό. Και αυτά δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ, το ξέρω.
Δεν γεννήθηκε κανείς με manual μητρότητας. Μου πήρε καιρό να το καταλάβω γιατί πάντα πίστευα ότι οι γονείς θα έπρεπε να έχουν de facto σωστές τακτικές. Γι' αυτό εξοργιζόμουν που στα μάτια μου ήταν λάθος κάποιες φορές.
Το Πάσχα που είχα έρθει, έπιασα τον εαυτό μου να αποζητά ένα βιβλίο που μας είχες βάλει να διαβάσουμε στο δημοτικό. "Η παράξενη αγάπη του αλόγου και της λεύκας". Με τα πολλά το ανακάλυψα καταχωνιασμένο στη βιβλιοθήκη και, ανοίγοντάς το, βρήκα μέσα ομαδικές φωτογραφίες από την τάξη. Ένα μάτσο παιδιά και εσύ στην μέση. Όμορφη, νέα και σικάτη. Πώς πέρασε έτσι ο καιρός ρε μαμά; Σαν χθες το θυμάμαι που μαζευτήκαμε στο προαύλιο να βγάλουμε τη φωτογραφία και έχουν περάσει 20 χρόνια... Και αυτό το ρημαδοβιβλίο που έψαξα τώρα με προσμονή, τότε με στοίχειωνε. Ανάγνωση, ορθογραφία και περίληψη...
Δεν ξέρω αν κατάφερα να κάνω σωστή περίληψη της δικιάς μας "παράξενης αγάπης" και ελπίζω να μην βαθμολογήσεις αυστηρά όπως τότε. Καμία σχέση δεν είναι τέλεια και η δικιά μας σίγουρα δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι μια σχέση ειλικρινής όμως με γερά θεμέλια.
Ξέρεις ότι σπάνια σου λέω ευχαριστώ και γι' αυτό θεωρείς ότι πολλά πράγματα που κάνεις τα παίρνω ως δεδομένα αλλά δεν είναι έτσι. Η αλήθεια είναι ότι εάν ξεκινούσα να σε ευχαριστώ δεν θα είχαμε τελειωμό. Να ξέρεις όμως πως αν μου δινόταν η επιλογή να είχα άλλη μάνα, πάλι εσένα θα διάλεγα με ό,τι και αν συνεπάγεται αυτό.
Χρόνια πολλά ρε μάνα και μην αλλάξεις ποτέ, σ' αγαπώ.
